ศึกแรกในห้องสมุด

“ถ้าจะอ่านหนังสือเงียบๆ ขนาดนี้ ก็ไปนอนในโลงศพเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นที่เขาอยากใช้ชีวิต!” เสียงกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวในห้องสมุดดังจนคนรอบข้างสะดุ้ง มินต์สะบัดหน้ามามองต้นเหตุของความเงียบกริบที่แผ่รังสีเย็นเยียบมาจากหัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม—‘คิน’ ประธานนักเรียนผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับถูกแกะสลักมาจากน้ำแข็งขั้วโลก คินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนาในมือ เขาเพียงแค่เลื่อนสายตาขึ้นมาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าโมโห “กฎของห้องสมุดข้อที่สี่คือห้ามใช้เสียง” คินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนมินต์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า “และกฎข้อที่ห้า คือห้ามนำเครื่องดื่มที่มีความเสี่ยงจะหกเลอะเทอะเข้ามา แต่ดูเหมือนคุณจะอ่านแค่สารบัญนะ มินต์” “เรียกชื่อฉันห้วนๆ แบบนี้ ใครอนุญาตคะ?” มินต์สวนกลับ ปากบางเม้มแน่น ความกดดันจากโปรเจกต์งานอาสาสมัครที่เธอต้องทำเป็นเลิศให้ทันตามความคาดหวังของแม่กำลังเดือดพล่านอยู่ข้างใน “ฉันมีสิทธิ์จะดื่มกาแฟตรงไหนก็ได้ ถ้ามันช่วยให้ฉันปั่นรายงานชุดนี้เสร็จ โดยไม่ต้องมาคอยฟังเสียงถอนหายใจแบบผู้ดีจอมปลอมของคุณ” “นั่นไม่ใช่การถอนหายใจ” คินวางหนังสือลงอย่างใจเย็น เขาประสานมือวางบนโต๊ะ ท่าทางสุขุมนั้นทำให้มินต์ยิ่งอยากจะอาละวาด “นั่นคือการพยายามระงับอารมณ์ เพราะคุณขยับตัวไปมาจนเก้าอี้ครูดพื้นดังมาสามรอบแล้ว” “งั้นก็หูหนวกซะสิ!” ความอดทนของมินต์ขาดผึง เธอเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟเย็นที่เพิ่งซื้อมาหวังจะกระดกเพื่อดับร้อน แต่ความซุ่มซ่ามที่เกิดจากความโกรธทำให้นิ้วของเธอพลาดไปเกี่ยวเข้ากับขอบสมุดจดเล่มหนาของตัวเอง แก้วกาแฟที่เต็มไปด้วยน้ำสีดำเข้มเหวี่ยงตัวอย่างรวดเร็ว *เพล้ง!* ความเงียบมรณะเข้าปกคลุมห้องสมุดทันที กาแฟเย็นครึ่งแก้วสาดกระเซ็นเข้าเต็มอกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของประธานนักเรียนผู้รักความเนี๊ยบอย่างคิน มินต์เบิกตากว้าง ความโกรธหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความตกใจที่แล่นขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ คินยังคงนั่งนิ่งสนิทหยดกาแฟสีน้ำตาลเข้มค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในเนื้อผ้าสีขาวเผยให้เห็นรอยด่างพร้อยที่น่าเกลียดอย่างที่สุด คินค่อยๆ ก้มมองรอยเปื้อนบนอกเสื้อด้วยแววตาที่มืดมนลงกว่าเดิม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของมินต์ “คุณ...” คินเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ สั่นเครือด้วยโทสะที่พยายามควบคุมไว้ “คุณรู้ไหมว่าเสื้อตัวนี้มีความหมายแค่ไหนสำหรับผม” “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ” มินต์อึกอัก มือไม้เริ่มสั่น เธอพยายามจะหยิบกระดาษทิชชูมาซับ แต่คินกลับปัดมือเธอออกอย่างแรงจนเธอเสียหลักเกือบตกเก้าอี้ “ไม่ต้อง!” คินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาทำเอาพื้นที่รอบข้างดูแคบลงทันที “คุณมันก็แค่เด็กเอาแต่ใจที่ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพียงเพราะอยากเอาชนะ... จำไว้นะมินต์ การที่ผมเงียบ ไม่ได้หมายความว่าผมไม่มีปัญญาโต้ตอบ แต่นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขในโรงเรียนนี้อีกเลย” เขาคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายด้วยท่าทีดุดัน ก่อนจะก้าวเดินผ่านเธอไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้มินต์นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางสายตาทิ่มแทงของบรรดานักเรียนคนอื่นในห้องสมุด มินต์กำหมัดแน่น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาแห่งความอับอายและหงุดหงิดตัวเอง *อะไรกันเนี่ย ทำไมต้องเป็นเขา? ทำไมต้องเป็นตอนนี้?* ทว่าในตอนที่เธอกำลังจะเก็บกวาดคราบกาแฟนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกลงมาจากกระเป๋าของคินในจังหวะที่เขาลุกขึ้นพรวดพราด มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเล็กสีน้ำเงินเข้มที่ดูเก่าและมีรอยยับย่นจากการใช้งานอย่างหนัก เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย ก่อนจะเปิดหน้าแรกออกดู และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ... ในหน้ากระดาษนั้นไม่ได้มีตารางเรียนหรือรายชื่อนักเรียนอย่างที่คิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยภาพวาดการ์ตูนลายเส้นหยาบๆ ของตัวละครเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่อ่านได้ใจความว่า... *‘วันที่ 145... เธอยังคงร่าเริงเหมือนดวงอาทิตย์ ในขณะที่ผมกำลังจะดับแสงลงทุกวัน’* ก่อนที่มินต์จะได้ทันไล่สายตาอ่านข้อความบรรทัดต่อไป ประตูห้องสมุดก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของคินที่เดินย้อนกลับมาด้วยแววตาที่วาวโรจน์กว่าเดิม เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของมินต์ บีบแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณควรจะอ่าน” เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “ถ้าคุณเปิดปากพูดเรื่องนี้กับใครแม้แต่คำเดียว... มินต์ ผมสาบานได้เลยว่าชีวิตมัธยมปลายของคุณจะจบลงเร็วกว่าที่คิด” เขาแย่งสมุดบันทึกไปจากมือเธออย่างแรง ก่อนจะเดินลับหายไปในความมืดของโถงทางเดิน ทิ้งให้มินต์ยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นรัวแรงไม่ใช่เพราะความโกรธอีกต่อไป แต่เป็นความสงสัย... และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเกลียดชังนี้ ขอบคุณที่ติดตามการเริ่มต้นของสงครามครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ไอศกรีมมินต์ช็อก