วันหยุดที่คาดไม่ถึง

“คุณเอาเอกสารนั่นไปทำไม... คิน” เสียงของฉันสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความโกรธที่มันตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ ฉันก้าวเท้าฉับๆ ตรงเข้าไปหาเขาที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ในมุมลับตาคนของร้านกาแฟชื่อดังย่านชานเมือง กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่ว แต่สำหรับฉันตอนนี้มันช่างขมปร่าเหมือนรสชาติของความล้มเหลวที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาใหม่ คินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอแพด เขาเพียงแค่เลื่อนนิ้วผ่านเอกสารดิจิทัลในมืออย่างใจเย็น แฟ้มสีน้ำเงินเล่มนั้นที่ฉันมั่นใจว่ามันควรจะถูกเผาทำลายไปตั้งแต่วันที่โปรเจกต์นั้นล้มไม่เป็นท่า... ทำไมถึงไปอยู่ในมือของประธานนักเรียนเจ้าระเบียบคนนี้ได้ “มาเร็วกว่าที่คิดนะ มินต์” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าโมโห เขาปิดหน้าจอลงช้าๆ ก่อนจะสบตาฉันด้วยนัยน์ตาสีเข้มที่อ่านไม่ออก “ในฐานะคนที่ชอบอ้างว่าไม่เคยแคร์ใคร แต่เธอกลับเดินดุ่มๆ เข้ามาหาเรื่องฉันถึงนอกโรงเรียนแบบนี้... หวังว่าจะไม่มีใครเห็นนะ” “เลิกไขสือสักที!” ฉันกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือที่กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะสั่นระริก “ไฟล์นั่นมันจบไปแล้ว เรื่องของเราสองคนในโปรเจกต์นั้นมันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก คุณจะเก็บมันไว้เพื่ออะไร เพื่อเอาไว้ประจานฉันงั้นเหรอ?” คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชาฉายประกายบางอย่างที่ฉันตีความไม่ได้ เขาวางแฟ้มเล่มนั้นลงบนโต๊ะด้วยท่าทางแช่มช้า ก่อนจะเลื่อนมันมาทางฉัน “ประจาน? เธอมองฉันต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ มินต์” “แล้วให้มองยังไงล่ะ ในเมื่อคุณทำตัวเหมือนตุ๊กแกที่ชอบเกาะติดชีวิตคนอื่นแบบนี้!” ฉันสวนกลับทันควัน ไม่สนใจสายตาของลูกค้าโต๊ะข้างๆ ที่เริ่มหันมามอง “ถ้าฉันจะทำลายอนาคตเธอ ฉันคงไม่เก็บเอกสารนี่ไว้หรอก” เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่กลับบาดลึกยิ่งกว่าเดิม “ฉันแค่กำลังสงสัยว่า... ทำไมคนเก่งแบบเธอ ถึงพยายามปิดบังความผิดพลาดที่ไม่ได้เกิดจากฝีมือตัวเองด้วยการทำลายหลักฐานทิ้งเสียเอง เธอปกป้องใครอยู่กันแน่?” คำถามนั้นเหมือนหมัดฮุกเข้าที่กลางอก ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาของเราทันที มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟที่ดังขึ้นเป็นระยะ ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดสัปดาห์เริ่มสั่นคลอน ฉันไม่ได้ทำผิด... แต่ฉันก็ไม่สามารถพูดความจริงได้ “มันไม่ใช่เรื่องของคุณ” ฉันตอบเสียงลอดไรฟัน พยายามคว้าแฟ้มเล่มนั้นกลับมา แต่คินกลับวางมือทับมันไว้อย่างมั่นคง ฝ่ามือของเขาอุ่นและแข็งแรงจนฉันรู้สึกถึงแรงต้าน “มันเป็นเรื่องของฉัน เพราะเธอกำลังทำลายชื่อเสียงของสภานักเรียนโดยไม่จำเป็น” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ของเขากลายเป็นความกดดันที่ทำให้ฉันใจเต้นผิดจังหวะ “มินต์ ฟังนะ... ความสมบูรณ์แบบที่เธอพยายามโชว์ให้โลกเห็นน่ะ มันเหนื่อยเกินไปสำหรับคนคนเดียวนะ” ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิน พยายามมองหาความเยาะเย้ย แต่สิ่งที่ฉันเห็นกลับเป็นเพียงความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางเย็นชามาตลอด “คุณรู้ได้ยังไง...” ฉันกระซิบ เสียงที่เคยแข็งกร้าวหายไปเหลือเพียงความเปราะบาง “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันแบกอะไรไว้บ้าง” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกเหมือนกำลังตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่เกินขอบเขตหน้าที่ประธานนักเรียน “เพราะฉันก็โดนคนรอบข้างยัดเยียดตำแหน่ง ‘คนสมบูรณ์แบบ’ ใส่หัวมาตั้งแต่จำความได้เหมือนกัน เราต่างก็เป็นนักแสดงในละครที่ไม่ได้อยากเล่น... จริงไหม?” คำพูดนั้นทำให้กำแพงในใจฉันพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า มินต์ที่ใครๆ ต่างมองว่าร้าย มินต์ที่ทำตัวเป็นศัตรูกับทุกคนเพื่อให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้... กลับถูกผู้ชายคนนี้มองเห็นตัวตนที่แท้จริงเข้าจนได้ ทว่า ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “อ้าว... คิน? มาทำอะไรที่นี่กับยัยเด็กตัวแสบนี่ล่ะ?” เสียงนั้นแหลมคมและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ฉันหันไปมองต้นเสียงแล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นผู้หญิงในชุดเดรสหรูหราที่ฉันคุ้นหน้าดีเป็นอย่างดีเดินตรงเข้ามาหาเรา คินชะงักไปทันที มือที่วางอยู่บนแฟ้มเอกสารของเขาเริ่มเกร็งตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะเรา พร้อมกับดึงเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพเราทั้งคู่เอาไว้ก่อนจะเหยียดยิ้มร้าย “ฉันว่าเรื่องนี้คงมีอะไรให้คุยกันยาวเลยนะ ประธานนักเรียนดีเด่น... กับเด็กในปกครองที่เธอพยายามปกป้องถึงนอกโรงเรียนแบบนี้!” ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของฉันเมื่อเห็นประกายตาสมน้ำหน้าของคนตรงหน้า นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ... แต่มันคือกับดักที่วางไว้รอเราอยู่แล้ว ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขกับรสชาติความเข้มข้นของตอนนี้และติดตามตอนต่อไปกันนะคะ!