กำแพงที่ค่อยๆ พัง

“เงียบทำไมล่ะคุณครู! ตาบอดสีหรือไงถึงมองไม่เห็นชุดนักเรียนเต็มยศเนี่ย!” เสียงแหลมสูงปรี๊ดของมินต์ดังทะลุห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาเก่าครึ่งทึบครึ่งโปร่งออกมาทันทีที่ครูฝ่ายปกครองเปิดประตูผวะเข้ามาด้วยความตกใจ ไฟฉายในมือครูดวงโตส่องกราดเข้าหากลุ่มแสงไฟริบหรี่สีส้มจากเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่ตั้งอยู่บนลังไม้ และภาพที่ปรากฏตรงหน้า... มันชวนให้เข้าใจผิดไปไกลถึงดาวอังคาร คิน ประธานนักเรียนดีเด่นสามปีซ้อน ผู้มีภาพลักษณ์ดุจหินผา น้ำแข็งขั้วโลก และกฎระเบียบเดินได้ กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นห้องฝุ่นคลุ้ง เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ย เนกไทถูกถอดออกพาดบ่าเพราะความร้อนจากคราบน้ำยาทำความสะอาด ขณะที่มือข้างหนึ่งของเขากำลังกุมข้อเท้าของมินต์ที่นั่งหน้าบิดเบี้ยวอยู่บนเก้าอี้พลาสติก และที่สำคัญ... หัวเข่าของมินต์เปื้อนคราบน้ำยาสีชมพูฟองฟอด “ประธานคิน? แล้วทำไมเธอถึงมา... อุ๊ยตายแล้ว!” คุณครูเวรทำหน้าเหวอ ตาเบิกกว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทبيบินเข้า “นี่มัน... ดึกดื่นเที่ยงคืน ปิดเทอมภาคฤดูร้อนวันแรกพวกเธอมาทำอะไรกันสองต่อสองในห้องเก็บของมุมอับนี่?!” “ครูครับ ฟังก่อน—!” คินรีบผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามจะอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามสัญชาตญาณของคนควบคุมสถานการณ์ แต่ความล่ำลั่กเล็กน้อยที่ปรากฏตรงสันจọngและใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อโดยเจ้าตัวไม่รู้ตัวนั้น... รอดพ้นสายตาคมกริบของมินต์ไปไม่ได้ “โอย! ไม่ต้องอธิบายหรอกประธานคิน สมัยนี้ครูเข้าใจวัยรุ่นหน้าร้อนนะ... แต่ที่นี่โรงเรียนนะเฟ้ย! ฉันจะรายงาน ผอ.!” ครูสะบัดหน้าพรืดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบผู้ใหญ่วัยทอง “พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่ห้องปกครองทั้งคู่!” *แอ๊ด... ปัง!* ประโยคสุดท้ายจบลงพร้อมกับเสียงประตูไม้เก่าแก่ที่ถูกปิดตายลงอย่างรวดเร็ว กุญแจด้านนอกถูกหมุนล็อกด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ทิ้งให้ความเงียบงันและความอึดอัดที่ชวนหายใจไม่ทั่วท้องโรยตัวลงมาครอบ The cramped space ทันที มินต์อ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนโมโห เธอลุกพรวดขึ้นจะวิ่งไปทุบประตู แต่ข้อเท้าข้างที่แพลงก็ส่งกระแสความเจ็บแปล๊บขึ้นมาจนเธอต้องเซถลาล้มลงไปอีกรอบ “โอ๊ย!” ร่างบางเกือบจะกระแทกพื้นคอนกรีตแข็งๆ อยู่แล้ว หากไม่มีมือหนาคู่เดิมคว้าเอวเธอไว้เสียก่อน ร่างของมินต์จึงเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของคินเข้าเต็มแรง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นวานิลลาจางๆ จากเทียนหอมลอยเข้าแตะจมูก หัวใจของมินต์กระตุกวูบอย่างแรง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป... ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงฝนตกปรอยๆ ด้านนอก “ซุ่มซ่ามจริง” คินพึมพำเสียงต่ำ ร่างสูงขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ก็ยังประคองแขนเธอไว้จนมั่นใจว่าเธอจะไม่ล้มลงไปอีก “ยืนดีๆ สéc ยัยตัวแสบ” “นาย... นายว่าใครยัยตัวแสบยะ!” มินต์รีบผลักอกเขาออกเต็มแรง ใบหน้าสวยเฉี่ยวยามนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหู ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธ อากาศร้อน หรือเพราะสัมผัสอุ่นวาบเมื่อครู่กันแน่ “เพราะนายคนเดียวเลย! อีตาน้ำแข็งแห้ง! ถ้าฉันโดนหักคะแนนความประพฤติหรือโดนเรียกผู้ปกครองนะ ฉันจะแฉความลับเรื่องที่นาย... เรื่องที่นายมาแอบร้องไห้เพราะตุ๊กตาหมีหลุดมือตอนเด็กให้ทั้งโรงเรียนรู้แน่!” คินชะงักไปนิด ดวงตาสีนิลคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย “เธоรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?” “ฮึ! ความลับของประธานนักเรียนน่ะเหรอ? ในมือยัยมินต์คนนี้ไม่มีอะไรที่สืบไม่ได้หรอกน่า!” เธอเชิดหน้าขึ้นทำเป็นเก่ง ทั้งที่ในใจเต้นรำไม่เป็นส่ำเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นของอีกฝ่าย คินถอนหายใจยาวพรืด เขาไม่ได้โกรธอย่างที่มินต์คิด ตรงกันข้าม... ชายหนุ่มกลับมองท่าทางพยศเหมือนแมวขู่ของคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย มินต์ในตอนนี้ไม่ได้ดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเหมือนเวลาอยู่ต่อหน้านักเรียนนับพันคน เธอยืนขาแพลง หน้ามอมแมมด้วยคราบฝุ่น เสื้อนักเรียนยับยู่ยี่ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความทิฐิและดื้อรั้น มัน... แปลกดี แปลกจนเขารู้สึกว่ามุมนี้ของเธอมันไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่เคยคิด “หัวเราะอะไรยะ! ฉันกำลังเครียดอยู่นะ!” มินต์แหวใส่เมื่อเห็นมุมปากของประธานนักเรียนหนุ่มยกย่องขึ้นนิดๆ คล้ายกำลังขบขัน “ใครหัวเราะ?” คินเสียงเรียบ แต่ดวงตาแพรวพราวขึ้นอย่างปิดไม่มิด “ฉันแค่กำลังคิดว่า... พรุ่งนี้ตอนเช้าเราจะอธิบายกับครูฝ่ายปกครองยังไงดี ระหว่าง ‘เรามาทำความสะอาดห้องเก็บของเพราะจิตอาสา’ กับ ‘เรามาเดทกันยามวิกาล’ อันไหนน่าเชื่อถือกว่ากัน?” “อีตาบ้าคิน!” มินต์เงื้อมือขึ้นจะทุบไหล่หนาด้วยความหมั่นไส้ แต่เพราะความเจ็บที่ข้อเท้าทำให้เธอเสียหลักอีกครั้ง คราวนี้คินไว10ก้าว เขาคว้าจับข้อมือเธอทั้งสองข้างแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวเพื่อพยุงไว้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา แสงเทียนสั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่าง หน้าผากของทั้งคู่แทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ คินก้มมองเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาคมกริบที่เคยเยชาและเต็มไปด้วยระเบียบวินัยบัดนี้อ่อนแสงลงอย่างประหลาด นิ้วเรียวยาวที่กุมข้อมือเธออยู่ไม่ได้บีบรัดด้วยความรุนแรง แต่กลับค่อยๆ ผ่อนแรงลงอย่างนุ่มนวลโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาไล่สำรวจตั้งแต่เส้นผมยุ่งเหยิง ดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว ไปจนถึงริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น “นี่...” คินเอמהเสียงกระซิบแผ่วเบา ทุบทำลายกำแพงความเงียบที่น่าอึดอัด “เวลาเธอไม่ได้ทำหน้าเหวี่ยงใส่ชาวบ้านแบบนี้... ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ” มินต์หยุดชะงัก สมองอื้ออึงราวกับมีฆ้องยักษ์มาตีเข้าที่กกหู เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปหมด ใบหน้าที่มักจะมีคำพูดจิกกัดโต้ตอบได้เสมอในทุกสถานการณ์ กลับแข็งค้าง อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก นี่เขา... ชมเธอเหรอ? ประธานนักเรียนผู้ไร้หัวใจเนี่ยนะ ชมเธอ?! “ฉัน... ฉันไม่ได้... นายพูดบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยนะ!” มินต์ละล่ำละลักผลักอกเขาออกเต็มแรงจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว หันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงซ่านจนแทบจะระเบิด คินมองปฏิกิริยาing่นั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาบางเบา รอยยิ้มที่แทบไม่มีใครในโรงเรียนเคยได้เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่จริงใจ ปราศจากมาดขรึมและกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความคาดหวังรอบตัว เขากำลังจะก้าวเข้าไปพูดอะไรบางอย่างเพื่อแก้สถานการณ์ที่ชวนใจเต้นแรงนี้ *ก๊อกๆ! แกร็ก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดที่ถูกหมุนจากด้านนอกอย่างกะทันหัน ทั้งมินต์และคินสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองพร้อมกัน ประตูห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาค่อยๆ เปิดอ้าออก เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในเวลานี้ก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่ส่องตรงมาที่พวกเขา “อ้าว... พี่คิน? แล้วกยัยตัวแสบ... พวกพี่มาทำอะไรกันดึกดื่นมืดค่ำในที่ลับตาคนแบบนี้คะเนี่ย?” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงแววตาร้ายกาจดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของ ‘น้ำใส’ ดาวโรงเรียนและน้องรหัสสุดหวงของคิน ที่ยืนจ้องมองภาพคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่หรี่แคบลงอย่างน่ากลัว --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนที่ 8 ด้วยกันนะครับ/ค่ะ - ไอศกรีมมินต์ช็อก)*