หัวใจที่ยอมเปิดออก

เสียงสะอื้นไห้ที่หลุดรอดออกมาจากลำคอของรินรดามันช่างบาดลึกและบีบคั้นหัวใจจนแทบแหลกสลาย ปลายสายที่เงียบงันไปชั่วขณะไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยผ่านน้ำเสียงสั่นเครือและสำสำนึกผิดของปลายสาย มันกลับโหมกระหน่ำซัดสาดความรู้สึกผิดบาปและความเจ็บปวดในอดีตให้พรั่งพรูขึ้นมาราวกับเขื่อนแตก "ที่คุณทำทั้งหมด... เพื่อฉันกับลูกจริงๆ น่ะหรือคะคีรินทร์" รินรดากล่าวลอดไรฟัน น้ำตาที่เคยแห้งเหือดกลับเอ่อล้นทะลักทลายลงมาอาบสองแก้ม ภาพความเย็นชา ความใจร้าย และถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามที่เขาเคยประทานให้เธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถูกลบล้างด้วยความจริงอันน่าตกใจที่ว่า เขาผลักไสเธอและลูกให้ออกไปเผชิญโลกกว้างด้วยความปลอดภัย ก็เพื่อปกป้องพวกเธอจากเงื้อมมือของศัตรูที่จ้องจะเล่นงานเขาในยามที่เขายังไร้อำนาจ ทุกหยาดหยดของความแค้นที่รินรดาสั่งสมมาเนิ่นนาน กำลังถูกชะล้างด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าอดีตสามี ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยความรู้สึกผิดที่แบกรับไว้จนหลังแทบหัก ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้แดงก่ำ ไร้ซึ่งเกียรติภูมิใดๆ เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมคุกเข่าลงตรงหน้าอดีตภรรยา ยอมสลายทิฐิทุกอย่างลงแทบเท้า เพื่อแลกกับการได้รับโอกาสจากผู้หญิงที่ตนทำร้ายจิตใจมาตลอด "พี่ขอโทษ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เคยใช้เอաբคำพูดเชือดเฉือนเธอ "พี่รู้ว่าคำขอโทษมันลบเลือนความเจ็บปวดที่พี่เคยทำกับรินไม่ได้ แต่... ได้โปรด ให้โอกาสพี่ได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะริน ให้พี่ได้ดูแลคนที่พี่รักที่สุดในชีวิต... ทั้งเธอและลูก" รินรดานิ่งงัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความสับสน เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่สะท้อนภาพเธอและร่องรอยแห่งความทรมานที่เขาเผชิญมาตลอดช่วงเวลาที่ต้องแยกจากกัน ความเกลียดชังที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความเวทนาและความผูกพันที่ยังคงฝังรากลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ มือเรียวบางที่สั่นเทายื่นออกไปสัมผัสแก้มสากระคายของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา เป็นการกระทำที่ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าคำสัญญาใดในโลก คีรินทร์สะท้านเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน เขารีบกอบกุมมือเรียวนั้นแนบเข้ากับแก้มของตนเอง หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างที่สุดร่วงหล่นลงสัมผัสฝ่ามือของเธอ รินรดาระบายยิ้มทั้งน้ำตา ยอมเปิดกำแพงในใจที่สร้างไว้สูงชันให้พังทลายลง ยอมรับการให้อภัยด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตา สัมผัสแรกแห่งความโหยหาเริ่มต้นขึ้นจากอ้อมกอดที่อบอุ่นและแน่นแฟ้น คีรินทร์ดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดอกแกร่ง ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ข้างกกหู เสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำสะท้อนความรู้สึกผิดและการโหยหาที่อัดอั้นมานานแสนนาน ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาประทับลงบนขมับบางอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาซับหยาดน้ำตาบนพวงแก้มใส รินรดาหลับตาพริ้ม ยอมรับสัมผัสที่เต็มไปด้วยความรักและความสำนึกผิด ปลายลิ้นอุ่นร้อนแตะซับความเค็มปร่าของน้ำตาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะประกบแนบสนิทกับเรียวปากอิ่มของเธอ จูบในครานี้ไม่ได้มีความป่าเถื่อนหรือการบังคับขืนใจเช่นในอดีต หากแต่เป็นจูบที่เปี่ยมด้วยความโหยหา การขอขมา และการหลอมรวมจิตวิญญาณเข้าด้วยกัน รินรดาเผยริมฝีปากออกต้อนรับเรียวลิ้นของเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ แรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้พวยพุ่งขึ้นมาราวกับเปลวเพลิงที่ถูกสุมด้วยเชื้อไฟ รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและลึกซึ้งดึงดูดให้ทั้งคู่ล่องลอยไปในห้วงแห่งเสน่หาอันเร่าร้อน คีรินทร์ประคองร่างบางให้นอนราบลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างทะนุถนอม เสื้อผ้าเนื้อบางถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างไร้ความเร่งรีบ ทว่าเต็มไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรง ผิวAกายเนียนนุ่มที่แนบชิดกับแผงอกกำยำสร้างความสั่นสะท้านให้แก่กันและกัน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานไปกับเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระอย่างหลงใหล ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เป็นการชดเชยความผิดพลาดในอดีต รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจ ความรู้สึกซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ความเร่าร้อนที่ก่อตัวขึ้นทำให้ห้องทั้งห้องร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ การสอดประสานดำเนินไปอย่างลึกซึ้งและเร่าร้อน สองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบทเพลงรักที่ขับขานด้วยหยาดเหงื่อและลมหายใจที่สอดรับกันอย่างลงตัว ทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความรัก ความโหยหา และการให้อภัยอย่างแท้จริง รินรดากรีดร้องชื่อเขาออกมาเบาๆ ในห้วงเวลาแห่งความสุขสมที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ปล่อยให้ความเจ็บปวดทั้งหมดมลายหายไปในอ้อมกอดของสามีผู้กลับใจ ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับความหวานล้ำและคราบน้ำตาแห่งความสุข เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงัน "คุณแม่คะ... คุณพ่อขา... น้องรันหิวนมแล้วครับ..." ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบหน้าตาถอดแบบคีรินทร์เป๊ะ เปิดประตูแง้มเข้ามาโดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองยังไม่ทันได้ตั้งตัว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายแทบไม่ทัน ส่วนคีรินทร์ชะงักค้าง หันขวับไปมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่หน้าเตียงนอนด้วยความตะลึงงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อมเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดพิมพ์เขียวมาจากตนเองราวกับส่องกระจก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ