ครอบครัวที่สมบูรณ์

กลิ่นไอน้ำอุ่นจากการต้มซุปกระดูกหมูอ่อนผสมหัวไชเท้ามะเขือเทศโชยกลุ่นไปทั่วห้องครัวกว้างขวาง รินรดายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ทุกครั้งที่เธอมองเห็นเงาสะท้อนผ่านกระจกใส บรรยากาศรอบตัวในคฤหาสน์หลังนี้ช่างแตกต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว อดีตที่เคยมีแต่ความหนาวเหน็บ หยาดน้ำตา และคำพูดเชือดเฉือนจากสามีทางพฤตินัยอย่างคีรินทร์ ผู้ชายที่เคยเชื่อมั่นว่าเงินตราสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในหัวใจของภรรยา "คุณแม่ขา... ซุปของรันเสร็จหรือยังคะ หอมจังเลย" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้นพร้อมกับแรงกอดรัดที่ข้อเท้า รินรดาก้มลงมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากบิดาอย่างไร้ที่ติกำลังเปล่งประกายความอยากรู้อยากเห็น รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ประดับอยู่บนดวงหน้าจิ้มลิ้มนั้นมีพลังวิเศษบางอย่าง ที่สามารถชะล้างความเหนื่อยล้าทั้งหมดในชีวิตของเธอให้มลายหายไปได้ในพริบตา "ใกล้แล้วค่ะคนเก่ง ไปล้างมือก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อลงมาทานข้าวด้วยกันแล้ว" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางลูบเรือนผมนุ่มสลวยของลูกชายอย่างทะนุถนอม ทว่าทันทีที่เอ่ยถึงคำว่า 'คุณพ่อ' ฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวลงมาจากบันไดวนเบื้องหลังก็ทำให้บรรยากาศในห้องครัวเปลี่ยนไปทันที คีรินทร์ในชุดลำลองเนื้อดีแต่ยับย่นเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับมาหลายคืน ก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงขอบประตู สายตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและเยקטชา บัดนี้กลับทอประกายความเวทนา ไร้เรี่ยวแรง และเปี่ยมล้นไปด้วยความโหยหาอย่างน่าสมเพชตัวเอง เขากำลังชดใช้... ชดใช้ทุกหยาดหยดของน้ำตาที่เคยพรากไปจากดวงตาคู่นั้น "ให้ผมช่วยยกไหมครับ... เอ๊ย... ช่วยยกไหมคะ... ริน" คีรินทร์เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ด้วยความที่ต้องปรับตัวและเรียนรู้บทเรียนราคาแพง เขารีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้มีความนอบน้อมที่สุดเท่าที่ผู้ชายทิฐิสูงคนหนึ่งจะทำได้ในชีวิต รินรดาไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเขา เธอยังคงง่วนอยู่กับการตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา "ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณคีรินทร์ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารเถอะค่ะ เดี๋ยวรันจะยกน้ำส้มไปเสิร์ฟเอง... ใช่ไหมคะลูก" น้องรันพยักหน้ารับหงิกงอ รีบวิ่งไปหยิบเหยือกน้ำส้มคั้นสดๆ ด้วยความกระตือรือร้น ท่าทางคล่องแคล่วและรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มข้างแก้มนั้น ทำให้คีรินทร์ถึงกับนิ่งง้ำ หัวใจของเขาถูกบีบอัดจนเจ็บแปลบทุกครั้งที่เด็กน้อยทำท่าทางเหมือนเขาในวัยเด็ก มันคือหลักฐานทางพันธุศาสตร์ที่ปฏิเสธไม่ได้ และยังเป็นเครื่องประจานความโง่เขลาของตัวเองในอดีต ที่เกือบจะผลักไสสายเลือดเนื้อเชื้อไขและภรรยาผู้บริสุทธิ์ให้หลุดลอยไปจากชีวิตตลอดกาล บนโต๊ะอาหารยาวสไตล์ยุโรป อาหารรสเลิศนับสาเมนูถูกจัดวางไว้อย่างประณีต ทว่าบรรยากาศกลับเงียบงันจนได้ยินเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ คีรินทร์ไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาเอาแต่มองภรรยาที่คอยตักชิ้นไชเท้าเปื่อยนุ่มใส่จานให้ลูกชายอย่างเอาใจใส่ ภาพความอบอุ่นเรียบง่ายนี้คือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดสี่ปีเต็ม ทว่ามันคือสิ่งที่เขาเคยเหยียบย่ำทำลายลงด้วยมือของตัวเอง ความสำนึกผิดที่กัดกินวิญญาณทำให้คอของเขาราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ริน... ทานอีกนิดเเล้วกันนะครับ ผอมไปเยอะเลยช่วงนี้" คีรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย พร้อมกับตักเนื้อปลาชิ้นโตวางลงในจานของหญิงสาว รินรดาชะงักมือที่กำลังถือช้อน เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีสามี นัยน์ตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานราบเรียบ บัดนี้ฉายแววความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นจนคีรินทร์ต้องเป็นฝ่ายหลบตา "ขอบคุณค่ะ แต่ฉันตักเองได้ค่ะ คุณคีรินทร์ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ ทำให้มือที่ถือช้อนของชายหนุ่มชะงักค้างกลางอากาศ "ริน... ผมขอโทษ" คำพูดเดิมๆ ที่เขาพยายามเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อขอโอกาส แต่วันนี้มันช่างไร้ความหมายเหลือเกินในความรู้สึกของหญิงสาว "คำว่าขอโทษ มันมีราคาที่ต้องจ่ายนะคะคุณคีรินทร์ และคุณก็จ่ายมันด้วยเวลาสี่ปีที่เราต้องแยกจากกัน... ลูกเกือบจะโตมาโดยไม่มีพ่อ และฉันเกือบจะต้องตายทั้งกลมในวันที่คุณไล่ให้ฉันไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้... คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าคำขอโทษไม่กี่คำ จะลบแผลเป็นในใจของฉันกับลูกได้หมด?" รินรดาไม่ได้ตะคอก เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก ทุกถ้อยคำร้อยเรียงขึ้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคีรินทร์ทีละน้อย จนเขาต้องก้มหน้ารับความจริงอันเจ็บปวดอย่างไม่มีข้อแก้ตัว น้องรันกะพริบตาปริบๆ มองผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความไม่เข้าใจนัก เด็กน้อยยื่นมือเล็กๆ ไปดึงชายเสื้อสูทของคีรินทร์เบาๆ "คุณพ่อขา ทำไมคุณแม่ถึงทำหน้าเศร้าล่ะคะ คุณพ่อทำอะไรให้คุณแม่ร้องไห้อีกหรือเปล่า ถ้าคุณพ่อดุคุณแม่ รันจะโกรธคุณพ่อจริงๆ ด้วยนะ" คำพูดไร้เดียงสาของลูกชายเปรียบเสมือนหมัดฮุกน็อกคีรินทร์จนแทบกระอักเลือด ชายหนุ่มรีบวางช้อนลง คว้ามือเล็กๆ ของลูกชายขึ้นมาจูบเบาๆ ด้วยความรักและสำนึกผิดที่ล้นปรี่ หยาดน้ำใสๆ ไหลรินลงมาจากดวงตาคู่คมที่เคยแข็งกร้าว ผู้ชายที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงธุรกิจ บัดนี้กลับยอมคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของภรรยาและลูก ยอมลดทิฐิและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีลงแทบเท้า "พ่อขอโทษครับคนเก่ง... พ่อเคยเป็นคนโง่เง่าที่สุดในโลก พ่อทำร้ายคนที่พ่อรักที่สุดไป... แต่สัญญาได้ไหมครับ ว่าจะให้โอกาสพ่อคนนี้ได้ดูแลรินและลูก ชดเชยเวลาที่สูญเสียไปทั้งหมด... ได้โปรดเถอะครับ ริน" คีรินทร์เงยหน้าขึ้นมองภรรยา หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างไม่อายใคร ภาพของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้เย็นชาผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กำลังนั่งคุกเข่าอ้อนวอนขอความรักจากอดีตภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้ง เป็นภาพที่สะท้อนถึงบทเรียนราคาแพงแสนสาหัส ที่หล่อหลอมให้เขาแปรเปลี่ยนเป็นผู้ชายที่คลั่งรักเมียและลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น รินรดามองภาพนั้น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างเริ่มสั่นคลอน ความรู้สึกรักและเกลียดตีรวนกันจนปั่นป่วน เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างเพื่อตัดสินอนาคตของครอบครัว ทว่า... ก่อนที่เสียงอันสั่นเครือของเธอจะทันได้เอื้อnนเอ่ยออกไป *กริ๊ง... กริ๊ง...!* เสียงกริ่งประตูหน้าคฤหาสน์หรูดังขึ้นทำลายความเงียบงันและบรรยากาศอันเปราะบางลงอย่างกะทันหัน แม่บ้านวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับเห็นผีในเวลากลางวันแสกๆ "คุณคีรินทร์คะ... คุณท่าน... เอ่อ... แขกไม่ได้รับเชิญมาค่ะ!" คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ใครกล้าบุกรุกเข้ามาในเวลานี้ ไล่มันกลับไปให้หมด ฉันไม่ว่าง!" "ไม่ใช่ค่ะคุณ... คือ... คือคุณกรวีร์ค่ะ เขาพาตำรวจมาด้วย... เขาบอกว่าถือหมายศาลเพื่อมาขอรับรองสิทธิการเลี้ยงดูบุตรตามกฎหมาย... ในฐานะที่เขาเป็นคนอุปการะคุณรินในช่วงที่ผ่านมา!" เพล้ง! ช้อนในมือของรินรดาร่วงหล่นกระทบจานเสียงดังสนั่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาของคีรินทร์แปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึนด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับพายุคลั่งที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางอิน ฟิน และเสียน้ำตาไปกับ "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ