นาทีชีวิต

“หลักฐานพวกนี้... มันหมายความว่ายังไงคะคุณคีรินทร์?” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนตรงหน้า กระดาษในมือสั่นไหวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีลับ และเอกสารสัญญาจ้างวานที่ระบุชื่อผู้บงการอยู่เบื้องหลังการล่มสลายของครอบครัวเธอ... ทั้งหมดนี้มันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ คีรินทร์ยืนนิ่ง ใบหน้าคมสันที่เคยเฉยเมยราวกับรูปสลักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าว เขาไม่ได้ตอบคำถามด้วยวาจา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้องไปที่รินรดาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งเจ็บปวด ทั้งห่วงหา และ... พร้อมจะแตกสลาย “อย่าถามเลยริน... ต่อให้เธอได้คำตอบไป มันก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่าฉันคือคนที่ทำลายชีวิตเธอ” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าหนักแน่น “ทำไม!” รินรดาตวาดลั่น หยาดน้ำตาร่วงหล่น “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ถ้าคุณเกลียดฉันมากนัก ก็แค่หย่าให้จบๆ ไป จะต้องดึงชีวิตคนรอบข้าง... ดึงน้องรันเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทำไม!” “เพราะฉันมันโง่!” คีรินทร์คำราม ก่อนจะก้าวประชิดตัวรินรดา รวบข้อมือบางไว้มั่น ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ “ฉันเกลียดตัวเองที่พยายามจะทำลายเธอ แต่สุดท้ายคนที่พังพินาศที่สุดกลับเป็นหัวใจของฉันเอง!” บรรยากาศในห้องกว้างที่เคยอัดแน่นด้วยความเกลียดชัง กลับถูกเติมเต็มด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านราวกับพายุ คีรินทร์ไม่รอช้า เขาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากบางอย่างโหยหาและรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน หากแต่เป็นจูบที่เปี่ยมด้วยความสำนึกผิด ความต้องการ และความรักที่ถูกกักขังไว้มานานแสนนาน รินรดาพยายามขัดขืน ทว่าสัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่เธอยังคงโหยหาในส่วนลึกกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอละลายหายไป คีรินทร์ช้อนตัวเธอขึ้นด้วยความชำนาญ ก่อนจะวางร่างบางลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่ ปรนเปรอสัมผัสด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาเกือบจะทำสูญหายไปตลอดกาล มือหนาลูบไล้ไปตามเส้นโค้งเว้าของเรือนร่าง ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกอย่างเชื่องช้า ทุกสัมผัสที่เขาแตะต้องราวกับเป็นการขอโทษ ทุกจุมพิตที่ประทับลงบนผิวเนียนละเอียดคือคำสารภาพจากก้นบึ้งของหัวใจ ความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านท่ามกลางความหนาวเหน็บของหัวใจในนาทีนี้ช่างบีบคั้น รินรดาปล่อยให้ความปรารถนาครอบงำ เธอโอบกอดแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไว้แน่น ปล่อยให้ความเจ็บปวดในอดีตมลายหายไปกับจังหวะที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว... ในห้วงอารมณ์ที่หอมหวานและขมขื่นในคราวเดียวกัน ทว่า ท่ามกลางความวาบหวามนั้น คีรินทร์กลับหยุดชะงัก เขาผละออกเพียงเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ถ้าวันนี้... คนที่ต้องตายคือฉัน เพื่อให้รินกับลูกได้มีชีวิตที่สงบสุข รินจะให้อภัยฉันไหม?” เขากดรอยยิ้มเศร้าสร้อย ก่อนจะผละออกแล้วเดินไปที่ตู้เซฟข้างเตียง หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ “นั่นคือพินัยกรรมฉบับใหม่ที่ฉันเพิ่งเซ็นเมื่อเช้า ทุกอย่างที่เป็นของฉัน ทั้งทรัพย์สิน ธุรกิจ และหุ้นทั้งหมด... ฉันโอนมันให้รินและน้องรันเรียบร้อยแล้ว ในวันที่ฉันไม่อยู่ เธอจะไม่มีวันลำบาก และที่สำคัญ...” คีรินทร์เว้นจังหวะ “คนที่บงการเรื่องนี้ทั้งหมด คือคนในตระกูลฉันเอง ฉันกำลังจัดการพวกมัน เพื่อปกป้องคนสุดท้ายที่ฉันรัก” รินรดาเบิกตากว้าง มือสั่นเทาขณะอ่านเอกสารเหล่านั้น นี่มันไม่ใช่แค่การไถ่บาป แต่คือการเอาชีวิตเข้าแลก... ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เอ่ยถาม เสียงประตูก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวในยามค่ำคืน ร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในห้อง รินรดากรีดร้องเมื่อเห็นคีรินทร์พุ่งตัวเข้าบังกระสุนแทนเธออย่างไม่คิดชีวิต ร่างของเขาล้มลงต่อหน้าต่อตาเธอ ท่ามกลางเลือดสีสดที่นองพื้น “คีรินทร์!” รินรดาหวีดร้อง พุ่งเข้าไปโอบกอดร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของเขา คีรินทร์ไอโขลก มือที่สั่นเทาเอื้อมมาเช็ดน้ำตาบนแก้มเธอ “อย่าร้อง... ริน... ขอแค่รู้ว่ารินปลอดภัย...” ทว่า ท่ามกลางความโกลาหล เสียงโทรศัพท์ของคีรินทร์ที่ตกอยู่บนพื้นกลับดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจ... มันคือชื่อของ 'ลูกน้องคนสนิท' ที่เพิ่งรายงานว่า... *“จัดการเสร็จแล้วครับบอส แผนการที่บอสวางไว้ให้รินรดาเข้าใจผิดว่าบอสเป็นคนร้าย เพื่อให้เธอเกลียดจนยอมหนีไปให้ไกลที่สุด... สำเร็จแล้วครับ”* รินรดานิ่งงัน หัวใจราวกับถูกบีบจนแตกละเอียดเมื่อความจริงที่แท้จริงถูกเผยออกมาผ่านเสียงปลายสาย... ทุกอย่างที่คีรินทร์ทำ มันคือแผนการเสียสละที่ล้ำลึกเกินกว่าที่เธอจะคาดเดา รสรินกลิ่นกำมะหยี่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะยังคงรักษาสุขภาพและติดตามบทสรุปของความรักครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ