ความเจ็บปวดในคืนเร่าร้อน

กระดาษแผ่นบางที่ร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง ราวกับมีน้ำหนักนับตันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวให้ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง ดวงตาคมกริบของคีรินทร์จ้องมองตัวเลขและข้อความบนใบรับรองแพทย์ค้างเติ็ง สันกรามของเขากระตุกเกร็งจนขึ้นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่งที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "นี่มัน... หมายความว่ายังไง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้มีความนุ่มนวลเหลืออยู่เลย มันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ความสับสน และความจริงอันน่าตกตะลึงที่เพิ่งกระแทกเข้าใส่หน้าเขาอย่างจัง รินรดาสะดุ้งสุดตัว ร่างบางถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือ รังสีความกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดทีละน้อยทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก "มันก็หมายความอย่างที่พี่คีร์เห็นค่ะ..." รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว "น้องรัน... ไม่ใช่ลูกของชวิน และไม่เคยเป็น เด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่... คนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดีไงคะ!" คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ คีรินทร์รู้สึกคล้ายมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ความจริงที่กระจ่างชัดอยู่ตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบของเขาหมุนคว่ำ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขากล่าวหาเธอสารพัด มองเธอเป็นผู้หญิงไร้ยางอายที่ตั้งท้องกับชู้รักเพื่อมาเกาะเขากิน ทว่าความจริงกลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ลูกแท้ๆ ของเขา... เด็กชายตัวน้อยที่เขามักจะเผลอมองด้วยความรู้สึกคุ้นตาอยู่เสมอ แท้จริงแล้วคือสายเลือดของเขาเอง "ทำไม... ทำไมเธอถึงปิดบังฉัน" คีรินทร์พุ่งเข้าไปกระชับต้นแขนเรียวทั้งสองข้างด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโทสะที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก "เธอคิดจะพาลูกหนีฉันไปให้พ้นหน้าสินะ รินรดา! เธอมีความสุขมากใช่ไหมที่ได้ลงทัณฑ์ฉันด้วยการซ่อนลูกจากอกพ่อแท้ๆ ของเขา!" "ปล่อยฉันนะคะ! เจ็บนะ!" รินรดาพยายามบิดข้อมือหนาที่ตรึงเธอไว้ราวกับคีมเหล็ก ความคับแค้นใจที่ถูกกดทับมานานนับปีระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะ "แล้วพี่เคยให้โอกาสฉันอธิบายไหมคะ? วันที่ฉันถือรายงานการตั้งครรภ์ไปหาพี่ที่ห้องทำงาน พี่ทำอะไร... พี่ฉีกมันทิ้งแถมยังไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมา! พี่บอกว่าเด็กในท้องฉันเป็นมารหัวขนของชวินไม่ใช่หรือไงคะ คีรินทร์!" ชื่อท้ายที่ถูกเปล่งออกมาอย่างไร้คำนำหน้าทำให้คีรินทร์ชะงักงัน หัวใจของเขาเจ็บแปลบราถูกกรีดด้วยมีดคม ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ภาพที่เขากระทำย่ำยีจิตใจเธออย่างไร้ความปรานี ภาพที่เขาผลักไสไล่ส่งภรรยาตัวเองออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย มันคือผลลัพธ์จากความโง่เขลาและทิฐิอันบ้าคลั่งของเขาเอง "แต่... แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ริน... พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ" เสียงของคีรินทร์อ่อนลง มือหนาที่เคยบีบเค้นเปลี่ยนเป็นสั่นเทาขณะโอบประคองร่างบางเข้าหาตัว "ให้โอกาสพี่ได้ไหม ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยทำไว้... เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะริน" "สายไปแล้วค่ะ..." รินรดาส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มสมเพชตัวเองปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "ความรักและความศรัทธาที่ฉันเคยมีให้พี่ มันตายไปตั้งแต่คืนวันที่พี่เหยียบย่ำฉันแล้วค่ะ คีรินทร์ สิ่งเดียวที่พี่มีสิทธิ์ในตอนนี้... คือการหย่าขาดจากฉันตามกฎหมาย ส่วนน้องรัน... พี่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องเขา!" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดกรีดแทงหัวใจคีรินทร์ให้แตกสลาย ทิฐิที่เคยค้ำคอพังทลายลงในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหม่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ ความรู้สึกกลัวที่จะสูญเสียเธอกับลูกไปตลอดกาลทำให้สติของเขาขาดผึ่ง ชายหนุ่มไม่อาจอดกลั้นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ผสม "เธอไม่มีสิทธิ์พูดคำว่าหย่าใส่ฉัน รินรดา!" คีรินทร์คำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับกลีบปากนุ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำหมัดแน่นทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของพญาอินทรีผู้คลุ้มคลั่ง คีรินทร์ตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่มืออีกข้างกระชากสาบเสื้อผ้าแพรเนื้อดีของภรรยาจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดนุ่มมือที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว "อื้อ... ปล่อยนะ... ไอ... อบ..." เสียงประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อรสจูบอันเร่าร้อน เรียกร้อง และเปี่ยมไปด้วยความโหยหาถูกส่งมอบให้อย่างไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย สัมผัสที่คุ้นเคยและแสนอันตรายนี้ปลุกเร้าไฟพิศวาสที่ทั้งสองต่างพยายามซ่อนเร้นให้โหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง น้ำตาแห่งความคับแค้นรินไหลอาบแก้มเนียน รินรดาทั้งเกลียดทั้งจำยอมต่อสัมผัสที่คุ้นเคย ร่างกายของเธอทรยศต่อความตั้งใจ เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้า ปลุกปั่นความรู้สึกวาบหวามให้ซ่านสั่นไปทั่วสรรพางค์กาย ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงัน คีรินทร์ไม่เพียงแต่ต้องการลงทัณฑ์เธอ แต่เขากำลังใช้ร่างกายของตนเองเพื่อย้ำเตือนว่าเثอเป็นของเขา... และไม่มีวันหนีเขาพ้น เรียวขาถูกแยกออกด้วยแรงอารมณ์ คีรินทร์แทรกกายเข้ามาอยู่กึ่งกลางระหว่างเรียวขาของภรรยา สายตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเวทนาในคราวเดียวกัน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าทำให้หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "พี่จะทำให้เธอกลับมารักพี่เหมือนเดิม... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าทุบทำลายปราการสุดท้ายในใจเธอ ก่อนที่บทเพลงรักอันร้อนแรง ดุดัน และบีบคั้นหัวใจจะเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางคราบน้ำตาและความโหยหาที่อัดแน่นมาเนิ่นนาน ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์และความเวทนา ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือความเจ็บปวดที่หลอมรวมเป็นความเร่าร้อนอันลุ่มลึก รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางสะท้าน ขณะที่มือเรียวขยุ้มบ่ากว้างของสามีไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ที่โถมซัดเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ในค่ำคืนนี้... เส้นแบ่งระหว่างความเกลียดชังกับความเสน่หาได้เลือนหายไป เหลือเพียงเปลวไฟแห่งกามารมณ์ที่แผดเผาทั้งสองให้มอดไหม้ไปด้วยกัน ทว่า... ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดพร้อมกับเสียงเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านนอก "คุณแม่ครับ... น้องรันปวดฉี่... เปิดประตูให้รันหน่อยครับ!" ร่างของคีรินทร์และรินรดานิ่งค้างราวกับถูกสาปในวินาทีนั้นเอง! ... รบกวนนักอ่านที่รักทุกท่าน ติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณจากใจค่ะ - รรสรินกลิ่นกำมะหยี่