คำลวงของอดีตสามี

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มภายในอกของรินรดาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวที่กำแฟ้มเอกสารสัญญาสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความระแวงแคลงใจที่กัดกินหัวใจดวงนี้มาโดยตลอด ทว่าในเวลานี้ สายตาคมกริบของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นอดีตสามีกลับทอดมองเธอด้วยประกายความเวทนาและสำนึกผิด ซึ่งรสรินกลิ่นกำมะหยี่ขอบอกเลยนะคะว่า มันช่างน่าขันสิ้นดีในสายตาของคนที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน "คุณคิดว่ากระดาษแผ่นนี้ จะลบล้างความเจ็บปวดตลอดสี่ปีที่ผ่านมาได้จริงๆ หรือคะ คีรินทร์" น้ำเสียงหวานที่เคยสั่นเครือในอดีต บัดนี้ราบเรียบและเย็นชาจนน่าใจหาย รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองสบกับดวงตาคมปลาบของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว เธอไม่ได้โง่เง่าหลงเชื่อคำหวานหรือรอยน้ำตาจอมปลอมที่เขากำลังแสดงออกมาราวกับพระเอกละครน้ำเน่า เพราะสำหรับเธอแล้ว ทุกสิ่งที่คีรินทร์กำลังทำในตอนนี้ มันซ่อนเร้นไปด้วยเล่ห์กลและแผนการอันแยบยลบางอย่างที่เธอต้องขุดคุ้ยมันออกมาให้ได้ คีรินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความรู้สึกผิดที่ประเดประดังเข้ามาตั้งแต่ได้รู้ว่าตนเองมีพยานรักตัวน้อยๆ อย่าง "น้องรัน" มันแทบจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น ทว่าสิ่งที่ทิ่มแทงใจเขายิ่งกว่าคือท่าทีห่างเหินและสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงระวังของอดีตภรรยา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลัง "ริน... ผมไม่ได้มีแผนอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ผมทำ ผมทำเพราะผมต้องการไถ่บาป" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนเต็มไปด้วยความเว้าวอน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับข้อมือบาง แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจสัมผัสของเขา "ไถ่บาปงั้นหรือคะ? น่าขำเสียจริง ตอนที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย ตอนที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่นางบำเรอไร้ค่า คุณไม่เห็นเคยพูดคำว่าไถ่บาปเลยสักครั้ง!" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย แต่เธอไม่มีวันยอมให้มันไหลออกมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้เด็ดขาด "อย่ามาทำเป็นรักลูก หรือทำเป็นสำนึกผิดในตอนนี้เลยค่ะ คีรินทร์ ฉันรู้ทันเกมของคุณ... คุณก็แค่อยากได้น้องรันไปเป็นเครื่องมือในการครอบครองทุกอย่าง หรือไม่ก็ต้องการแก้แค้นที่ฉันกล้าเดินหนีออกไปจากชีวิตคุณใช่ไหมล่ะคะ!" ความระแวงระทมที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นถ้อยคำเชือดเฉือน คีรินทร์รู้สึกราวกับมีใครเอามีดมาคว้านหัวใจของเขาให้แหลกสลาย เขาไม่เคยรู้เลยว่ารอยแผลที่ตนเองเคยฝังไว้ในใจเธอมันจะลึกซึ้งและไม่มีวันเลือนหายได้ง่ายดายเพียงนี้ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องกว้าง มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ทิฐิและบาดแผลในอดีต กลับปะทุขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คีรินทร์ทนมองแววตาท้าทายและริมฝีปากที่สั่นระริกนั่นไม่ไหวอีกต่อไป ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว วงแขนแข็งแกร่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาแนบชิดจนแผ่นอกกว้างแนบสนิทไปกับทรวดทรงอิ่มเอิบ "ปล่อยนะคะ! คุณทำบ้าอะไร..." รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ พยายามทุบตีลาดไหล่กว้างและดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงของอดีตสามีผู้กำยำได้ คีรินทร์ไม่ยอมปล่อย มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างช้อนล็อกคางมนให้เงยขึ้นรับสัมผัส ดวงตาคมเข้มลุกโชนด้วยไฟพิศวาสและแรงปรารถนาที่ไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป "ถ้าคุณคิดว่าผมมีแผน... ผมก็จะแสดงให้คุณเห็นว่า แผนเดียวที่ผมต้องการในตอนนี้ คือการได้กลืนกินคุณทั้งตัวและหัวใจต่างหาก รินรดา" เสียงกระซิบพร่าสั่นชิดริมฝีปากอิ่ม ก่อนที่คีรินทร์จะประกบจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ริมฝีปากหนาบด ขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสะท้านเฮือกไปทั้งร่าง ความรู้สึกคุ้นเคยและรสสัมผัสอันคุ้นเคยปลุกเร้าไฟเสน่หาที่เธอพยายามซ่อนเร้นไว้ในส่วนลึกของจิตใจให้ตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่คีรินทร์กลับใช้นิ้วเรียวบีบกรามมนให้เผยอรับสัมผัส ก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และแรงปรารถนาอันเร่าร้อน ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความแข็งกระด้างที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มพังทลายลงทีละน้อย สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนท์ผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด ร่างกายที่เคยปฏิเสธกลับอ่อนยวบยาบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างน่าละอาย คีรินทร์ผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและพวงแก้มแดงก่ำด้วยความหลงใหล เขาซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจร้อน เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดราวกับไข่มุกและเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายและอดีตที่ค้างคา กำลังดำเนินไปท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานหรู รินรดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความเสน่หาที่คีรินทร์เป็นผู้ชี้นำ แม้สมองส่วนหนึ่งจะพยายามร้องเตือนสติว่านี่อาจเป็นเพียงแค่เกมลวงของเขา แต่ร่างกายและหัวใจกลับทรยศด้วยการตอบสนองทุกสัมผัสวาบหวามอย่างเต็มใจ ความเร่าร้อนที่ประสานเข้าหากันในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาอันลึกซึ้ง จนยากที่ใครจะถอนตัวขึ้นมาได้ ทว่า... ในขณะที่เปลวไฟแห่งความพิศวาสกำลังแผดเผาร่างกายของคนทั้งคู่อย่างถึงพริกถึงขิง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่ตะโกนเรียกเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่ครับ! คุณแม่ขา... น้องรันหิวข้าวแล้วครับ เปิดประตูน้องรันหน่อยเร็ว!" ร่างทั้งสองร่างที่กำลังแนบชิดกันอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวสะดุ้งสุดตัว รินรดารีบผลักอกกว้างของอดีตสามีออกสุดแรงด้วยความตกใจตื่นจากการล่องลอย สติสัมปชัญญะกลับคืนมาฉับพลันเมื่อได้ยินเสียงดวงใจของเธอ ร่างบางรีบจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตัวเองให้เข้าที่ด้วยมืออันสั่นเทา ความรู้สึกผิดและตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าหวาน คีรินทร์เองก็มีสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ดวงตาคมเข้มมองไปที่ประตูห้องทำงานสลับกับใบหน้าซีดเผือดของอดีตภรรยา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่า... ในวินาทีที่คีรินทร์ก้มลงมองเอกสารหน้าสุดท้ายที่เปิดค้างไว้ ดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเอกสารใบรับรองแพทย์และผลตรวจสุขภาพของน้องรันที่รินรดาพยายามซ่อนไว้ หลุดร่วงลงมาต่อหน้าต่อตาเขา และตัวเลขกรุ๊ปเลือดรวมถึงประวัติการรักษาที่ปรากฏอยู่บนนั้น กลับไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่เขาคาดคิด... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของรสรินกลิ่นกำมะหยี่มาโดยตลอดนะคะ