ทวงคืนเมียและลูก

กล่องของขวัญกำมะหยี่สีแดงสดถูกเลื่อนมาตรงหน้าอย่างเงียบเชเชียบ ทว่าแรงกระแทกจากปลายนิ้วที่สั่นเทาของคนส่งมอบกลับทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในมุมลับตาคนของภัตตาคารหรูตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากวาดสายตาเรียุวนิ่งมองวัตถุตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยขึ้นสบตาคมกริบของอดีตสามีที่บัดนี้แววตาไม่ได้มีความเย่อหยิ่งเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเวทนาแกมเว้าวอนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี "เปิดดูหน่อยไม่ได้เหรอ, ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยประกาศิตกร้าวใส่เธออย่างไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นไหวอย่างน่าสมเพช คีรินทร์กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ขณะมองอดีตภรรยาในชุดสูทเข้ารูปสีครีมที่ดูสง่างามและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีเสียยิ่งกว่าวันที่เธอเคยเป็นเพียงเงาของเขาในบ้านหลังนั้น "ถ้ามันคือเอกสารหย่าขาด หรือเช็คเงินสดเพื่อแลกกับการพบหน้าลูก... คุณเก็บกลับไปเถอะค่ะ คีรินทร์" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก เธอยกชาคาโมมายล์ขึ้นจิบช้าๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "เพราะตัวตนของรินในวันนี้ ไม่ได้มีราคาถูกพอที่จะตีค่าด้วยสิ่งของพวกนี้อีกแล้ว" "ไม่ใช่... มันไม่ใช่ทั้งสองอย่าง" คีรินทร์ละล่ำละลักปฏิเสธ มือหนาที่เคยหยิบจับธุรกิจร้อยล้านกลับสั่นเทาจนเกือบทำแก้วน้ำคว่ำ เขาค่อยๆ ดันกล่องของขวัญเข้าไปใกล้เธอยิ่งขึ้น "มันคือหัวใจของผม... ทุกสิ่งที่ผมทำลงไปในอดีต มันคือความโง่เขลาที่ผมอยากขอโอกาสแก้ไข ถึงแม้รู้ว่ามันอาจจะสายเกินไป" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจคนมองให้แหลกสลายเป็นจุล "สายเกินไป? คุณเพิ่งรู้ตัวตอนนี้เหรอคะวันที่รินเดินออกมาพร้อมกับรอยแผลเป็นในใจ และวันที่น้องรันไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถามหาคำว่า 'พ่อ' จากปากของผู้ชายใจร้ายคนนั้น" คำพูดของเธอราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลสด คีรินทร์หน้าซีดเผือด เขาจำนนต่อหลักฐานความผิดบาปที่ตนเองเป็นคนก่อขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน ในวันที่รินรดาท้องแก่ใกล้คลอดและร้องขอความเห็นใจ แต่เขากลับไล่เธอออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใยเพียงเพราะเข้าใจผิดจากภาพถ่ายลวงตา บัดนี้ กรรมตามสนองเขาอย่างสาสม เมื่อความว่างเปล่าเข้ากัดกินหัวใจทุกค่ำคืน และภาพของเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เป๊ะ ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น "ผมขอโทษ..." คำพูดเดิมๆ ที่ไร้ความหมายในอดีต ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาคู่คม "ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะริน ไม่ใช่ในฐานะสามีเก่า... แต่ในฐานะพ่อของลูกเรา" "ลูกของเราเหรอ?" รินรดันทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอช่างเย็นชาเหลือเกิน "วันที่คุณผลักไสไล่ส่งเราสองคนแม่ลูก คุณเคยจำคำนี้ได้ด้วยเหรอคะคีรินทร์? ตอนนี้รันมีชีวิตที่ดี มีความสุขโดยไม่ต้องมีเงาของคุณเข้ามาป้วนเปื้อน และรินก็ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากแก้วตาดวงใจไปจากอกอีกเด็ดขาด" พูดจบ หญิงสาวก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ได้แม้แต่จะชายตากล่องกำมะหยี่สีแดงสดนั่นอีกเลยแม้แต่น้อย ความเด็ดเดี่ยวในแววตาส่อประกายความเข้มแข็งที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากหยาดน้ำตาในอดีต ทำให้คีรินทร์รู้ซึ้งทันทีว่าผู้หญิงที่เคยยอมจำนนต่อเขาอย่างไร้ทางสู้ ได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว เหลือเพียง 'แม่' ผู้ปกป้องลูกน้อยด้วยเกราะเหล็กที่ไม่มีวันทะลุผ่านได้ง่ายๆ ร่างสูงโปร่งก้าวเดินหันหลังให้อย่างไม่ลังเล ทิ้งให้คีรินทร์นั่งจมอยู่กับความมืดมนของความผิดหวังบนโต๊ะอาหารที่เย็นชืด ชายหนุ่มซบหน้าลงกับอุ้งมือทั้งสองข้าง ปล่อยให้ความเสียใจกัดกินวิญญาณ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้และปล่อยให้ความมืดกลืนกิน เสียงฝีเท้าคุ้นเคยของเลขาคนสนิทก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเอกสารแผ่นหนึ่ง "คุณคีรินทร์ครับ... ผมบังเอิญไปได้นี่มาจากการสืบเรื่องโรงเรียนอนุบาลของน้องรันครับ" คีรินทร์เงยหน้าขึ้นด้วยแววตาแดงก่ำ มองแผ่นกระดาษในมือลูกน้องที่ยื่นมาให้อย่างไม่ใส่ใจนัก "อะไรอีก... ต่อให้เป็นรายงานการเงินบริษัท ฉันก็ไม่สนใจตอนนี้หรอก" "ไม่ใช่เรื่องงานครับ..." เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและประหลาดใจระคนกัน "แต่มันคือ... ใบสมัครเรียนภาคฤดูร้อนของน้องรัน ที่มีลายมือชื่อผู้ปกครองเซ็นกำกับไว้... และคนที่เซ็นชื่อเป็นผู้ปกครองร่วม... ไม่ใช่คุณรินรดาครับ" คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะกระชากกระดาษแผ่นนั้นมาตรึงไว้ตรงหน้า สายตาคมกวาดมองตัวหนังสือและลายเซ็นด้านล่างสุดอย่างไม่ใส่ใจในตอนแรก ทว่าพอสมองประมวลผลชื่อของชายหนุ่มอีกคนที่ปรากฏหราอยู่เคียงข้างนามสกุลของอดีตภรรยา ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึกทันที ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระบาลในวันที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้องเตือน ชื่อของศัตรูหัวใจคนสำคัญ... คนที่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ชิดรินรดามาตลอดสี่ปีเต็ม ปรากฏหราอยู่บนช่อง 'บิดาตามกฎหมาย' อย่างชัดเจน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของรสรินกลิ่นกำมะหยี่เสมอมานะคะ