อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

เสียงก๊อกเหล็กกระแทกกับพื้นคอนกรีตดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วลานจอดรถใต้ดินของอาคารชุดหรู เป็นสัญญาณอันตรายที่รินรดาไม่มีวันลืม แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยมานานเท่าใดก็ตาม กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาถูกลอยมาแตะจมูก ขณะที่ร่างบอบบางในชุดสูททำงานเข้ารูปกำลังก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือเรียวบางข้างหนึ่งคว้าจับข้อมือเล็กของน้องรันเอาไว้แน่น ลูกชายวัยสี่ขวบยังคงกะพริบตาปริบๆ ด้วยความไร้เดียงสา เจ้าตัวน้อยไม่รู้เลยว่าเงาดำที่กำลังทาบทับลงมาในยามวิกาลนี้ คือภัยมืดที่คืบคลานเข้ามาเพื่อพรากทุกลมหายใจของครอบครัวเรา "คิดว่าจะหนีพ้นไปได้สักกี่น้ำกัน รินรดา... หึ สามีเก่าเธอรวยล้นฟ้า แต่ดูท่าทางเขาจะไม่รู้เลยสินะ ว่าเธอยังมีของเล่นชิ้นสำคัญซ่อนไว้อีกชิ้น" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของ 'พงษ์พัฒน์' ดังลอดออกมาจากเงาดำ ศัตรูเก่าของคีรินทร์ผู้เต็มไปด้วยความแค้นฝังหุ่นก้าวออกมาจากเสาปูน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสำรวจน้องรันด้วยแววตาน่ารังเกียจ จนคนเป็นแม่รู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันเล่มมากรีดแทงลงกลางใจ รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่อก แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่กลับผลักดันให้ความกลัวเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นเกราะเหล็กกล้า เธอขยับตัวบังร่างเล็กของลูกชายไว้มิดชิด แม้ขาpowered by adrenaline จะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม "ถอยไปนะพงษ์พัฒน์ คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับลูกฉัน!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ชายฉกรรจ์หัวเราะในลำคออย่างน่าสมเพช ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ มือหยาบกร้านควักวัตถุปราดเปรียวบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนเข้ากับคมโลหะวับวาวจนรินรดากรีดร้องในใจ "ถ้าคีรินทร์มันไม่ยอมคืนหุ้นและถอนอายัดบัญชีของฉัน ฉันนี่แหละจะส่งศพลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของมันกลับไปให้มันดูต่างหน้า! แกคิดว่ามันจะสนใจผู้หญิงอย่างเธอเหรอ รินรดา? มันก็แค่ผู้ชายใจร้ายที่เขี่ยเธอทิ้งเหมือนเศษขยะ!" คำพูดเชือดเฉือนบาดลึกเข้าไปในความทรงจำอันเจ็บปวด คีรินทร์ผู้เย็นชาและยึดติดในทิฐิ ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธอกลับมาฉายซ้ำในหัว แต่ในวินาทีนี้ หัวใจของเธอกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้ว ความกังวลเดียวที่มีคือความปลอดภัยของโซ่ทองคล้องใจดวงน้อยที่ซบหน้าลงกับสะโพกของเธอด้วยความหวาดกลัว "คุณแม่... รันกลัว..." เสียงเล็กๆ สั่นเครือกระซิบแผ่วเบา พร้อมกับมือป้อมๆ ที่กำชายเสื้อสูทของเธอไว้แน่น หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนกลุ่มผมนุ่มของลูกชาย รินรดาสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เธอย่อตัวลงกอดน้องรันไว้แนบอก กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่พยายามมั่นคงที่สุด "ฟังแม่นะ... วิ่งไปที่ลิฟต์ กดชั้นบนสุดที่มีคุณอาคีรินทร์รออยู่... ห้ามหันหลังกลับเด็ดขาด ลูกเข้าใจไหมคะ?" "ไม่ครับ! รันจะไม่ไปไหน without คุณแม่!" เด็กน้อยร้องไห้โฮด้วยความตกใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากคีรินทร์ราวกับแกะเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว "เด็กดื้อ... ถ้าอยากให้แม่ปลอดภัย ลูกต้องเชื่อฟังแม่!" รินรดากลั้นใจผลักร่างเล็กเบาๆ ไปทางช่องทางหนีไฟ พร้อมกับที่พงษ์พัฒน์พุ่งเข้ามาคว้าแขนเรียวของเธอไว้ด้วยความโมโห "คิดจะส่งไอ้เด็กนี่ไปฟ้องพ่อมันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" แรงกระชากทำให้รินรดาล้มลงไปกระแทกพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปตามแผ่นหลัง แต่เธอกลับใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายคว้าข้อเท้าของชายชั่วไว้เพื่อถ่วงเวลาให้ลูกน้อยวิ่งหนีพ้นขีดอันตราย น้องรันหันกลับมามองมารดาด้วยแววตาแตกสลาย ก่อนจะตัดสินใจวิ่งสุดชีวิตเข้าไปในลิฟต์ที่เพิ่งเปิดออกพอดี ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับร่างของเด็กชายลับตาไป รินรดาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ตัวเธอเองจะเผชิญหน้ากับความตายอยู่รอมร่อก็ตาม พงษ์พัฒน์เงื้อมือขึ้นสูงหมายจะฟาดลงมาเพื่อลงโทษความอวดดี แต่ในจังหวะวิกฤตินั้นเอง เสียงเบรกของรถยนต์หรูราคาแพงก็ดังเอี๊ยดลั่นสนั่นลานจอดรถ ประตูรถเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวลงมาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบดั่งพญามารคู่นั้นเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "มึงปล่อยมือจากเธอเดี๋ยวนี้... พงษ์พัฒน์!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งคู่ คีรินทร์ยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคนที่กรูกันเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมดในพริบตาเดียว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครด้วยหัวใจเสมอนะคะ — รรสรินกลิ่นกำมะหยี่