บทลงโทษของคนใจร้าย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัว ไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในอกของคีรินทร์ลดลงเลยแม้แต่น้อย เอกสารนับสิบหน้าที่ถูกปึกใหญ่ร่วงหล่นลงระเกะระกรานบนพื้นพรมราคาแพง คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกหน้าเขาอย่างจัง ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าตัวเลขผลประกอบการที่ดิ่งเหว คือข้อความสั้นๆ ในจดหมายลาออกและเอกสารหย่าร้างที่รินรดาเซ็นชื่อไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เมื่อหลายเดือนก่อน... ในวันที่เขาเคยผลักไสเธอออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย "คุณริน..." คีรินทร์พึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ร่างสูงใหญ่ทรุดกายลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหยิบภาพถ่ายเก่าๆ ที่ร่วงออกมาจากแฟ้มสะสมความทรงจำ ภาพวันวานที่รินรดายิ้มหวานให้เขาอย่างจริงใจ ภาพที่เขาเคยคิดว่ามันคืองานสร้างภาพของผู้หญิงหวังเกาะบัลลังก์ตระกูลใหญ่ ทว่าในยามนี้ รอยยิ้มนั้นกลับกล ายเป็นคมมีดกรีดลึลงมาที่กลางใจของคนที่เพิ่งตาสว่าง เขาเพิ่งรู้... เพิ่งรู้ว่าความเงียบงันที่เธอเคยมี ไม่ใช่ความยอมจำนน แต่มันคือความอดทนขีดสุดก่อนที่เธอจะเลือกเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ความทรงจำย้อนกลับไปในคืนอันมืดมนวันนั้น คืนที่เขาทุบทำลายหัวใจดวงน้อยด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม รินรดายืนหยัดด้วยหยาดน้ำตาและรอยช้ำบนข้อมือที่เขาฝากไว้ ดวงตาคู่สวยที่เคยระยิบระยับด้วยประกายแห่งความรัก บัดนี้ราบเรียบราวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งเงาของเขาอยู่ในนั้นอีกต่อไป "ผมทำอะไรลงไป..." คีรินทร์กัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว หยาดน้ำตาของผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ร่วงหล่นกระทบลงบนกระดาษแผ่นบางอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ ความรู้สึกว่างเปล่าแผ่ซ่านกัดกินหัวใจจนด้านชา เขากวาดทุกสิ่งทุกอย่างบนโต๊ะทำงานลงพื้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและเกลียดชังตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะกรีดร้องทำลายความเงียบ คีรินทร์สะดุ้งสุดตัว รีบคว้ามันขึ้นมาด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าปลายสายอาจจะเป็นเธอ... ผู้หญิงที่เขาตามหาพลิกแผ่นดิน "ว่ายังไง! เจอตัวเธอหรือยัง!" น้ำเสียงทุ้มห้วนตวาดกร้าวใส่ลูกน้องคนสนิททันทีที่กดรับ *(เสียงปลายสายสั่นเครือเล็กน้อย)* "เอ่อ... นายครับ ทางเรายังไม่พบตัวคุณรินรดาครับ แต่ว่า... เราได้เบาะแสสำคัญบางอย่างจากโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเมื่อสี่ปีก่อน เป็นบันทึกการฝากครรภ์และ... และเอกสารสูติบัตรครับนาย" คีรินทร์นิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล "สูติบัตร? ใครคลอด ลูกของใคร?" "คุณรินรดาครับ... และเด็กชายคนนั้น... มีใบหน้าถอดแบบมาจากนายราวกับพิมพ์เดียวกันครับ!" เปรี้ยง! ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงมาตรงหน้า คีรินทร์รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบจนแข็งค้าง เขามีลูกกับรินรดาอย่างนั้นหรือ? เด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขา ผู้ชายคนที่เคยตะ Sโกนไล่หลังเธอว่า *'อย่าแม้แต่จะคิดเอาเด็กมาผูกมัดฉัน!'* ความสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ มันรุนแรง บีบคั้น และทรมานจนเขาแทบกระอักเลือด ความเย็นชา ทิฐิ และมามานะทั้งหมดที่เคยมี พังทลายไม่เป็นท่า เขาทำลายภรรยาที่รักเขาที่สุด และกำลังจะทำลายลูกแท้ๆ ของตัวเองด้วยมือคู่นี้ ภาพใบหน้าเล็กจิ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งลูกน้องเพิ่งส่งรูปถ่ายล่าสุดตามมาให้ทางแอปพลิเคชัน สะท้อนอยู่ในดวงตาแดงก่ำของคีรินทร์ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มพิมพ์ใจนั่น... มันคือตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน "ริน... เธอใจร้ายกับผมเหลือเกิน" คีรินทร์ซบใบหน้าลงกับฝ่ามือ ไหล่กว้างไหวสะท้านด้วยแรงสะอื้น "เธอเอาลูกหนีไปจากผม เพื่อลงโทษคนใจร้ายอย่างผมสินะ..." ในขณะที่คีรินทร์กำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนแห่งความเสียใจ ประตูห้องทำงานหรูหราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน โดยเลขาคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ตอนนี้คุณรินรดาก กำลังจะเซ็นสัญญาธุรกิจครั้งสำคัญกับ 'อัคคี' คู่แข่งทางธุรกิจของเราที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ และ... และ..." เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เด็กชายคนนั้น... อยู่กับคุณอัคคีครับ!" คีรินทร์เงยหน้าขึ้นขวับ นัยน์ตาสสีนิลลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือด ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่งในเสี้ยววินาที รินรดากล้าดีอย่างไรถึงพาเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของรสรินกลิ่นกำมะหยี่เสมอมานะคะ