เด็กน้อยที่หน้าคุ้นตา

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและแป้งเด็กเนื้อละเอียด ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวสไตล์มินิมอล รินรดาแย้มรอยยิ้มบางเบาขณะใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยแป้งแต่งหน้าเค้กรูปหมีน้อยให้เรียบร้อย เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสี่ขวบดังคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ทำให้หัวใจที่เคยร้าวรานของเธอกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง "คุณแม่ครับ... รันอยากกินหูหมีก่อนได้ไหมครับ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยอ้อน พร้อมกับดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับที่เงยขึ้นมอง รินรดาก้มลงมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ดวงหน้าจิ้มลิ้มนั้นถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างไม่ต้องสงสัน ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกที่เคยเอ่ยวาจาเชือดเฉือนหัวใจเธออย่างไร้เยื่อใยในอดีต ถูกย่อส่วนลงมาอยู่บนใบหน้าบริสุทธิ์ของเด็กน้อยตรงหน้า... เหมือนจนน่าใจหาย เหมือนจนบางครั้งเธอก็เผลอกลั้นหายใจด้วยความเจ็บปวด "ไม่ได้ครับคนเก่ง ต้องรอเป่าเทียนพร้อมกันก่อนนะจ๊ะ ถึงจะทานได้" รินรดากลั้วหัวเราะเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวแตะปลายจมูกรั้นของลูกชายเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "ถ้าอย่างนั้นรันจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน เพื่อรอเป่าเทียนกับคุณแม่ครับ!" เด็กชายตัวน้อยให้สัญญาเสียงแข็งขัน ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหยิบของเล่นโปรดมานั่งรออย่างอดทน ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของร้านเบเกอรี่และคาเฟ่ชื่อดังย่านใจกลางเมือง คีรินทร์กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะตามอารมณ์ที่คุกรุ่น ใบหน้าหล่อเหลายังคงความเยชาและเรียบเฉยตามวิสัยของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล แต่ในแววตาสีเข้มคู่นั้นกลับซ่อนความเหนื่อยล้าและความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็ม นับตั้งแต่เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปจากชีวิต... ทุกอย่างรอบตัวก็ดูไร้ความหมาย "เอกสารสัญญาของสาขาใหม่เรียบร้อยแล้วใช่ไหม" คีรินทร์เอ่ยถามเลขาหนุ่มเสียงเรียบ "เรียบร้อยครับคุณคีย์ เหลือแค่ให้คุณคีย์เซ็นอนุมัติช่วงบ่ายนี้ครับ... เอ้อ ว่าแต่คุณคีย์จะรับกาแฟเพิ่มไหมครับ เห็นนั่งเครียดมาตั้งแต่เช้าแล้ว" คีรินทร์โบกมือปฏิเสธเบาๆ เขารู้สึกอึดอัดอย่างไร้สาเหตุ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างดลใจให้เขาเดินออกมาสูดอากาศด้านนอกคาเฟ่ สายตากวาดมองไปรอบบริเวณร้านที่มีผู้คนพลุกพล่าน ก่อนที่ฝีเท้าของเขาจะหยุดชะงักลง ราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ภาพตรงหน้าคือเด็กชายตัวน้อยวัยกำลังซน กำลังหัวเราะร่าเริงขณะวิ่งไล่จับกับผีเสื้อจำลองในสวนหย่อมหน้าร้าน รอยยิ้มนั้น... เสียงหัวเราะใสๆ นั้น... และท่าทางเอียงคอมองสิ่งรอบตัวด้วยความสงสัย ทำไมถึงได้คุ้นตาและคุ้นใจนัก คีรินทร์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจดวงแกร่งกระตุกวูบอย่างแรงอย่างไร้เหตุผล เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามปลายประสาท สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขาก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กๆ นั้นทีละน้อย ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีครีมก็เดินถือถาดคุ้กกี้ออกมาจากประตูร้าน "น้องรันคะ อย่าวิ่งไปไกลนะลูก เดี๋ยวสะดุดล้ม..." เสียงหวานนุ่มที่คุ้นเคยตราตรึงอยู่ในความทรงจำมาตลอดสี่ปีดังขึ้น คีรินทร์ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจ ร่างสูงแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ลมหายใจสะดุดกく กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน รินรดาชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วสบเข้ากับดวงตาคมกริบของอดีตสามีที่ยืนขวางทางอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเย็นชาและตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยแต่เธอก็รวบรวมความเข้มแข็งทั้งหมดที่มี ก้าวเข้าไปบังร่างเล็กของลูกชายไว้ด้านหลังทันที คีรินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อสายตาคมกราบผ่านร่างของหญิงสาว ไปหยุดอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยที่แอบอยู่ข้างหลังเธอ... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ เสียงเพลงคลอเบาๆ ในร้านแทบไม่ได้ยินเข้าโสตประสาท คีรินทร์รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวราวกับดอกเห็ด แต่เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอแห้งผากกลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "ริน..." คีรินทร์เอמהเรียกชื่อภรรยาเก่าแผ่วเบา สายตาเปลี่ยนจากใบหน้าซีดเผือดของเธอ เลื่อนกลับไปมองเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัยไม่แพ้กัน เด็กน้อยเอียงคอมองชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับตนเองอย่างฉงน ก่อนจะกระตุกชายกระโปรงของมารดาเบาๆ แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงใสแจ๋วที่กรีดลึกลงไปในใจของคีรินทร์จนแทบแหลกสลาย "คุณแม่ครับ... ทำไมคุณลุงคนนี้ถึงหน้าตาเหมือนรันจังเลยล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ