พบกันครั้งแรกในรอบหลายปี

"ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไป รินจะเรียกตำรวจให้มาเชิญคุณออกจากพื้นที่ส่วนตัวของรินเดี๋ยวนี้ค่ะ คีรินทร์" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย มันเรียบนิ่ง เย็นชา และเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะที่ถูกก่อขึ้นจากเศษซากความเจ็บปวดในอดีต ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววออดออนและรอคอยความรักจากเขา บัดนี้กลับว่างเปล่า ราวกับมองเห็นเพียงแค่อากาศธาตุไร้ตัวตน คีรินทร์ชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยด้านชามาตลอดหลายปีกลับกระตุกวาบอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดราคาแพงระยับยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันหนีเขาพ้น ผู้หญิงที่เคยเป็นเงาตามตัวเขา ยอมจำนนต่อคำดูถูกและหยาดน้ำตาที่เขาเป็นคนสาดใส่ แต่ในวันนี้... รินรดาคนเดิมได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว เหลือเพียง 'คุณรินรดา' นักธุรกิจหญิงมือฉกาจผู้ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง และเป็นแม่ที่ปกป้องลูกน้อยยิ่งกว่าชีวิต "ริน... เรามีเรื่องต้องคุยกัน" คีรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร่างบางที่ดูสง่างามและเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจแบบที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน กลิ่นกายหอมกรุ่นจางๆ ของเธอยังคงปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างง่ายดาย "หลายปีที่ผ่านมา... คุณหายไปไหน ทำไมถึงตัดขาดจากทุกอย่าง แล้วเด็กคนนั้น..." "ไม่มีอะไรที่เราต้องเคลียร์กันทั้งนั้นค่ะ ชีวิตของรินไม่มีพื้นที่เหลือให้คนใจร้ายอย่างคุณอีกแล้ว และกรุณาอย่าล้ำเส้นเข้ามาใกล้ลูกของริน" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง พร้อมกับใช้สายตาคมปลาบส่งสัญญาณเตือนอย่างชัดเจนว่าห้ามเข้าใกล้มากกว่านี้ บรรยากาศรอบตัวของคนทั้งคู่คุกรุ่นไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่เชือดเฉือนอย่างไร้รอยต่อ รสชาติของความทรงจำเก่าๆ ที่เคยแหลกสละกำลังย้อนกลับมาหลอกหลอน แต่ครั้งนี้รินรดาจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของเขาอีกต่อไป คีรินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความหงุดหงิดระคนโหยหาตีรวนอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ออก ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาบังเอิญเห็นเธอเดินออกมาจากอาคารสำนักงานแห่งนี้ หัวใจที่ตายด้านไปแล้วก็พลอยฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยความกระหายอยาก ครaวแรกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงภาพหลอนจากความคิดถึงที่กัดกินมานาน แต่เมื่อได้สบตา ได้กลิ่นกาย และได้ยินน้ำเสียงเยp็นชานั้น ยิ่งทำให้เขารู้ว่าเธอยังคงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น "คุณคิดว่าจะซ่อนเขาจากผมได้ตลอดไปอย่างนั้นเหรอ รินรดา?" เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้คุกคาม บีบเสียงให้ต่ำลงจนน่ากลัว ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของเธอ "เด็กผู้ชายคนนั้น... หน้าตาถอดแบบมาจากผมพิมพ์เดียว คุณกล้าปฏิเสธไหมว่าเขาไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของผม!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นกรีดลึกลงไปในใจของคนฟังจนคีรินทร์รู้สึกชาหนึบ "เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี..." เธอยกยิ้มเยาะ หยาดน้ำตาแห่งความชอกช้ำในอดีตถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง "วันที่คุณไล่รินออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กในท้องเป็นแค่เครื่องมือเรียกร้องความสนใจ... คุณลืมไปแล้วหรือไงคะคีรินทร์? ตอนนั้นคุณเป็นคนพูดเองว่า ต่อให้รินตายต่อหน้าคุณ คุณก็จะไม่ชายตาแลเด็กคนนี้เด็ดขาด!" คำพูดราวดาบคมกริบที่กรีดแทงลงกลางใจ ทำให้คีรินทร์ถึงกับผงะ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ภาพในอดีตย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ความทะนงตัวและทิฐิอันโง่เขลาในวันนั้น กำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาในวันนี้อย่างสาสม "ริน... ตอนนั้นผม..." เขาพยายามจะแก้ตัว มือหนาเอื้อมออกหมายจะคว้าข้อมือเล็กมา "อย่าแตะต้องตัวริน!" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ลังเล แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมาทางแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ถ้าคุณยังมีสำนึกเหลืออยู่บ้าง กรุณาไสหัวไปจากชีวิตของพวกเราซะ อย่ามาให้รินกับลูกเห็นหน้าอีกเลย!" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินหนีทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตสามีที่ยืนแข็งค้างดั่งถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเย็นชาของเธอคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการลงทัณฑ์ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธออย่างไร้ความปรานี คีรินทร์ยืนมองแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างและเจ็บปวดเจียนตาย ความเร่าร้อนและอารมณ์ปรารถนาที่เคยพลุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมืดมนในจิตใจ เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม รินรดาและลูกจะต้องกลับมาอยู่ในกรงทองของเขาเหมือนเดิม ทว่า ในขณะที่คีรินทร์กำลังจะก้าวเท้าตามร่างบางไปเพื่อตื๊อให้รู้เรื่อง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดก่อนจะหยิบขึ้นมากดรับด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ "มีอะไร!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดสายไปด้วยความหัวเสีย "(นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!)" เสียงปลายสายของเลขาคนสนิทหอบสะท้านด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "(ผลตรวจ DNA ทางการแพทย์ระหว่างคุณรันกับคุณคีรินทร์ ที่เราแอบส่งตรวจด่วน... ออกมาแล้วครับนาย!)" คีรินทร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกทันที หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เขาจะเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ "ผล... ผลมันออกมาว่ายังไง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ