แววตาที่เปลี่ยนไป

"ฉันคิดว่าคุณน่าจะมีมารยาทพอที่จะไม่ล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันนะคะ...คุณคีรินทร์" น้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าเจือกระแสความเยียบเย็นดังขึ้น ท่าقمกลางความเงียบงันของห้องรับรองแขกวีไอพีในค่ำคืนนี้ รินรดาในยามนี้ไม่ได้มีสภาพเป็นอดีตภรรยาผู้ซอมซ่อ ไร้ค่า และคอยแต่จะร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว ชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปขับเน้นสรีระอิ่มเอิบตามแบบฉบับหญิงสาวเต็มตัว ทว่าสง่างามและเปี่ยมด้วยรัศมีแห่งความถือดี ทรงผมเกล้าประณีตเผยลำคอระหงและเรียวไหลเนียนละเอียด ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเดินสะท้อนความมั่นใจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดในวันที่เขาผลักไส คีรินทร์ ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมและไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ยืนนิ่งงันราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น สายตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความรังเกียจและเบื่อหน่าย บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดบังไม่มิด หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนแทบเสียจังหวะเมื่อดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองภรรยาเก่าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความสวยที่เฉียบคมและเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนใจแบบที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน กำลังแผ่ซ่านสะกดสายตาของเขาให้ติดตรึงอยู่กับร่างระหงนั้นราวกับต้องมนต์สะกด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวที่คุ้นเคยแต่ทว่าเย้ายวนกว่าเก่าลอยเข้าแตะนาสิก ปลุกเร้าความทรงจำดิบเถื่อนบางอย่างที่เขาเคยกระทำย่ำยีเธอไว้ในอดีตให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาที่พยายามจะเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวเพื่อรั้งเธอกลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อรินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งสายตาเฉยชาไร้เยื่อใยกลับมาให้ "อย่าแตะต้องตัวฉันค่ะ" เธอกล่าวเน้นทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำโดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย "เราหย่ากันขาดแล้ว และสถานะระหว่างเราก็คือคนแปลกหน้า...กรุณาให้เกียรติสถานที่และตัวคุณเองด้วยนะคะ" คีรินทร์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉานใหญ่ ความกรุ่นโกรธผสมผสานกับความปรารถนาอันแปลกประหลาดตีรวนขึ้นในอกจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยร้องไห้ฟูมฟายซบแทบเท้าในวันที่เขาเซ็นใบหย่า จะสามารถพลิกฟื้นตัวเองขึ้นมาเป็นนางพญาที่งดงามและทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ ความสวยที่สง่างามและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีของเธอในยามนี้ กำลังแผดเผาความเยือกเย็นชาในใจของเขาให้มอดไหม้กลายเป็นจุล ความรู้สึกโหยหาที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาถาโถมกลับเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุคลั่ง รินรดาเปลี่ยนไปแล้ว...เธอไม่ได้มีไว้ให้เขาเหยียบย่ำเล่นตามอำเภอใจอีกต่อไป และนั่นยิ่งทำให้ความอยากได้ อยากครอบครอง และอยากทำลายความเย่อหยิ่งนั้นให้แหลกคราบคารือของคีรินทร์พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด "เธอคิดว่าตัวเองบินสูงขึ้นแล้วจะหลุดพ้นจากฉันไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองเรือนร่างอรชรที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดราตรีหรูหราด้วยประกายไฟพิศวาสที่แผดเผา "ต่อให้เธอจะแต่งตัวสวยมาจากไหน หรือพยายามทำตัวเป็นผู้ดีสูงส่งแค่ไหน... ร่างกายของเธอก็เคยเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียวมาโดยตลอด!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันที่ระบายอยู่บนเรียวปากสีชาดช่างบาดลึกหัวใจของคนมองเสียเหลือเกิน เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "น่าสมเพชจังนะคะ ที่คุณยังต้องเอาอดีตที่น่ารังเกียจมาปลอบใจตัวเอง... เชิญคุณดื่มด่ำกับความทรงจำพวกนั้นตามสบายเถอะค่ะ เพราะตัวจริงของฉันในตอนนี้ ต่อให้คุณเอาเงินทั้งบริษัทมาแลก...คุณก็ไม่มีวันได้แตะต้องปลายเล็บของฉันอีกแล้ว!" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีจากสถานการณ์อึดอัดนี้ทันที แต่ทว่า... พรึบ! ข้อแขนเรียวถูกมือหนาคว้าหมับเข้าอย่างแรงด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล ก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะถูกกระชากให้ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างแกร่งของอดีตสามีอย่างจัง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โลมไล้รอบตัว ปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด คีรินทร์รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงที่ไหวระริกตามแรงอารมณ์ "ปล่อยนะ! คนบ้า!" รินรดาตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด มือเล็กทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อผลักไส แต่มันกลับไม่สะเทือนร่างหนาที่เปรียบเสมือนกำแพงหินผาเลยแม้แต่น้อย "ปากเก่งนักนะ...มาดูกันซิว่า ปากดีๆ แบบนี้ เวลาที่อยู่ใต้ร่างของฉัน มันจะยังกล้าพูดจาอวดดีแบบนี้อยู่อีกไหม!" คีรินทร์คำรามต่ำชิดริมฝีปากนุ่มที่เผยอค้างด้วยความตกใจ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาและโทสะระคนกัน ก่อนที่เขาจะก้มลงปิดเรียวปากอิ่มนั้นด้วยจุมพิตดิบเถื่อนและเอาแต่ใจทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เปล่งเสียงปฏิเสธใดๆ ออกมาได้อีก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ