โชคชะตาที่เล่นตลก

กลิ่นอายความชื้นของไอน้ำฝนและกลิ่นดินสาบสางยามบ่ายในตลาดท้องถิ่นห่างไกลความเจริญ ไม่ได้อยู่ในสารบบความทรงจำของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศอย่างคีรินทร์เลยแม้แต่น้อย หากแต่ความจำเป็นทางธุรกิจและข้อตกลงมูลค่าหลายพันล้าน กลับลากดึงร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีให้ต้องมายืนอยู่ท่ามกลางความจอแจ เสียงตะโกนขายของ และคราบน้ำเฉอะแฉะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับรูปสลัก กวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความหงุดหงิดระคนรังเกียจ เขากำลังจะหันหลังกลับไปขึ้นรถหรูที่จอดรออยู่ ทว่า... ฝ่าเท้าที่สวมรองเท้าหนังราคาแพงกลับต้องหยุดชะงักกะทันหัน เมื่อสายตาปะทะเข้ากับแผ่นหลังคุ้นเคยของใครบางคน ร่างบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายที่ไม่ได้ลดทอนความสะดุดตาลงเลยแม้แต่น้อย รินรดา... ผู้หญิงที่เขาเพียรตามหาพลิกแผ่นดินตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา หญิงสาวผู้เคยเป็นเพียงเงาในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขา บัดนี้เธอกำลังยืนเลือกผักสดอยู่หน้าแผงค้าด้วยท่าทางคล่องแคล่วและเป็นอิสระ รอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มสวยนั้น ช่างบาดลึกหัวใจคนที่ยืนมองอยู่ไกลๆ จนเจ็บแปลบ คีรินทร์รู้สึกราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ความเย็นชาที่เคยใช้เกราะกำบังตัวตนมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ขาทั้งสองข้างก้าวเดินไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ แหวกฝูงชนที่เดินสวนไปมาอย่างไม่ใส่ใจ หัวใจที่เคยด้านชาเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโหยหาที่อัดอั้นมานานระเบิดออกจนควบคุมไม่อยู่ "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจหลุดลอดออกจากริมฝีปากแห้งผาก เมื่อเขาเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอเพียงไม่กี่ก้าว รินรดาร่างกายแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินสุ้มเสียงนั้น กลิ่นกายคุ้นเคยที่เคยคุ้นชินผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะนาสิก ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ มือบางที่ถือถุงผักอยู่สั่นเทาเล็กน้อย ความหวาดกลัวและบาดแผลในอดีตพรูเข้ามาซัดสาดในอก ทว่าเธอก็สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง "คุณมาทำอะไรที่นี่..." เสียงหวานเอ่ยถามเรียบเรื่อย ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกตกใจอย่างที่เขาควรจะได้รับ มันคือความเฉยเมยที่เชือดเฉือนหัวใจคีรินทร์ยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ "ริน... ผมตามหาคุณ จนพลิกแผ่นดิน... กลับบ้านเราเถอะนะ" คีรินทร์เอ่ยเสียงสั่น มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจการสัมผัสจากเขา "บ้านเหรอคะ? คุณกำลังพูดถึงกรงขังนั่นน่ะหรือคะ คีรินทร์... เราหย่ากันขาดแล้ว และคุณเองก็เป็นคนเซ็นมันด้วยความยินยอมพร้อมใจไม่ใช่หรือไง อย่ามาทำเป็นพูดจาเพ้อเจ้ออะไรตอนนี้เลยค่ะ มันน่าสมเพช" ถ้อยคำเชือดเฉือนพ่นออกมาจากริมฝีปากที่เคยอ่อนหวาน ทำให้คนฟังหน้าชาดั่งถูกตบด้วยสายฝน "ผมรู้ว่าผมทำเลวร้ายกับคุณไว้มากแค่ไหน แต่ขอโอกาสให้ผมได้ไถ่บาป... ให้ผมได้ดูแลคุณเถอะนะริน" ดวงตาคมเข้มฉายแววสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดหมายจะโอบกอดร่างบางที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ "ถอยไป!" เสียงตวาดกร้าวของรินรดาดังขึ้น พร้อมๆ กับที่เธอผลักอกกว้างออกสุดแรง "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! ชีวิตฉันตอนนี้มีความสุขดี และมันไม่มีพื้นที่เหลือให้ผู้ชายใจร้ายอย่างคุณอีกแล้ว!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ทันใดนั้น เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "คุณแม่ครับ! ได้ปลาทอดตามที่รันอยากกินหรือยังเอ่ย?" ร่างเล็กป้อมในชุดเสื้อยืดลายการ์ตูนวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโอบกอดขาเรียวของรินรดาไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มแหงนมองมารดาด้วยรอยยิ้มสดใส ทว่า... ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นกลับถอดแบบมาจากใครบางคนราวกับพิมพ์เดียวกัน คีรินทร์ชะงักงัน ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปในทันที ร่างกายแข็งทื่อดั่งถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ เมื่อสายตาคมกริบเลื่อนลงไปสบประสานกับดวงตาคู่เล็กของเด็กชายวัยสี่ขวบที่กำลังมองตรงมาที่เขาเช่นกัน ใบหน้านั้น... โครงสร้างนั้น... ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาในวัยเด็กเสียจนแทบจะแยกไม่ออก "เด็ก... เด็กคนนี้..." คีรินทร์พึมพำเสียงสั่นพร่า หัวใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม สมองประมวลผลย้อนกลับไปยังคืนสุดท้ายก่อนที่เธอจะหายตัวไป... และความจริงอันน่าตกตะลึงก็กระแทกเข้าใส่อย่างจัง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ