หัวอกคนเป็นพ่อแม่

เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นไว้จนตัวโยนดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนาที่สั่นเทา คีรินทร์ในยามนี้ไม่มีคราบของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง เย็นชา และทรงอิทธิพลหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่หัวใจแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี เขากำลังคุกเข่าลงบนพื้นห้องรับแขกของอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัด พื้นที่ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าต่ำต้อยเกินกว่าจะชายตาแล แต่ในวินาทีนี้ มันกลับเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เดียวที่หลงเหลือความอบอุ่นของอดีตภรรยาและลูกน้อย รินรดากำลังยืนกอดอก ใบหน้าหวานล้ำที่เคยฉาบด้วยความอ่อนโยนและรอยน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับเรียบนิ่งดุจผิวน้ำในบึงลึก ความเย็นชาที่เธอสะสมมาตลอดหลายปีจากการถูกทอดทิ้งและเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ได้แปรเปลี่ยนเป็นเกราะกำบังที่แข็งแกร่งจนยากที่ใครจะทะลวงผ่าน แม้แต่ผู้ชายที่เคยมีอำนาจเหนือชีวิตเธอในทุกๆ ด้านอย่างเขา "ลุกขึ้นเถอะค่ะคุณคีรินทร์..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังยิ่งกว่าคำด่าทอ "การทำแบบนี้... มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอกนะคะ มันมีแต่จะทำให้คุณดูไร้ค่าในสายตาของฉันมากขึ้นไปอีก" "พี่ขอร้องล่ะริน..." คีรินทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยทรงอำนาจแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น มันคือภาพที่ไม่มีใครบนโลกใบนี้เคยเห็นมาก่อน "พี่รู้ว่าพี่มันเลว... รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำกับน้องรินและลูกมันสาสมควรได้รับการลงทัณฑ์ แต่จะได้โปรด... เมตตาผู้ชายโง่ๆ คนนี้สักครั้งเถอะนะ ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อ ให้พี่ได้ชดใช้... พี่ขอร้องล่ะรินรดา" ภาพของชายหนุ่มผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธออย่างไร้เยื่อใย กำลังคุกเข่าก้มกราบแทบเท้าเพื่อขอโอกาสในการทำหน้าที่พ่อ บีบคั้นหัวใจคนเป็นแม่อย่างรุนแรง รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบางที่ไขว้กันอยู่หลังแขนสั่นเทาเล็กน้อย เธอต้องใช้พลังใจทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้เผลอใจอ่อนยวบยาบให้กับหยาดน้ำตาของผู้ชายคนนี้ "คุณเพิ่งนึกขึ้นได้เหอะเหรอคะว่าตัวเองมีลูก?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง "วันที่ฉันอุ้มท้องโตๆ ไปขอความเห็นใจจากคุณ วันที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวตามลำพัง... คุณอยู่ที่ไหนคะคุณคีรินทร์? วันที่คุณพ่อใจร้ายคนนี้บอกว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณ คุณเคยสนใจความรู้สึกของฉันบ้างไหม?" คำถามนั้นราวกับสายหมุดแหลมคมที่ตอกย้ำความผิดบาปในอดีต คีรินทร์สะอื้นฮักจนไหล่กว้างสั่นไหว เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่รินรดากลับถอยหลังหลบอย่างรังเกียจ ราวกับกลัวว่าสัมผัสจากเขาจะนำพาความเน่าเฟะกลับเข้ามาในชีวิตของเธอและลูกอีก "พี่ผิดไปแล้ว... พี่ตาบอดเอง พี่ปล่อยให้ความทิฐิครอบงำจนมองไม่เห็นค่าของคนที่รักพี่ที่สุด" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยสารภาพด้วยความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "ลงโทษพี่ได้เลยริน จะตบ จะตี หรือจะให้พี่ชดใช้ด้วยอะไรก็ได้ แต่อย่ากีดกันพี่ออกจากชีวิตของลูกเลยนะ... น้องรันเป็นแก้วตาดวงใจของพี่เหมือนกัน พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำให้ลูกเสียใจอีก" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นของคีรินทร์ที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความอ้างว้าง ในขณะที่รินรดายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ความรู้สึกภายในใจตีรันพันตู ทั้งความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานและความสงสารที่ลึกเกินกว่าจะห้ามใจ แต่ทว่า... บาดแผลที่เขาฝากไว้มันลึกเกินกว่าจะเยียวยาด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ประตูห้องนอนขนาดเล็กด้านในก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือป้อมๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบ ร่างเล็กในชุดนอนลายการ์ตูนขยี้ตาเดินงัวเงียออกมา เพราะได้ยินเสียงแปลกปลอมรบกวนเวลาพักผ่อน "คุณแม่ฮะ... เสียงใครร้องไห้เหรอครับ?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ คีรินทร์ชะงักกึก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที ดวงตาคมคราดเบนขวับไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงข้าม หัวใจของประธานหนุ่มกระหน่ำเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก เมื่อได้สบตาเข้ากับดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา น้องรันกะพริบตาปริบๆ มองชายแปลกหน้าเนื้อตัวสั่นเทาที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ก่อนที่เด็กน้อยจะเอียงคอด้วยความสงสัย แล้วเดินเตาะแตะเข้าไปหาผู้เป็นแม่ พร้อมกับเอื้อมมือเล็กๆ ไปดึงชายเสื้อของเธอไว้ รินรดารีบก้าวเข้าไปคุกเข่าลงโอบกอดร่างเล็กของลูกชายเข้าสู่ออกทันที มือบางลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองอดีสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเด็ดเดี่ยว "ถอยไปค่ะคุณคีรินทร์..." รินรดากล่าวเสียงเฉียบขาด น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยอำนาจแห่งความเป็นแม่ "ลูกไม่ใช่ของเล่นที่คุณนึกอยากจะเข้ามามีตัวตนตอนไหนก็ได้... และจำใส่ใจไว้เลยนะคะ ว่าคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องตัวลูกชายของฉัน!" คีรินทร์มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขายื่นมือออกไปกลางอากาศอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ร่างกายชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำลงกลางใจ เมื่อตระหนักได้ว่าความผิดพลาดในอดีตกำลังพรากสิ่งที่เขารักที่สุดไปจากชีวิตอย่างไม่มีวันหวนคืน และในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากอ้อนวอนอีกครั้ง สายตาของเด็กน้อยก็เบนมาสบประสานเข้ากับเขาพอดี พร้อมกับริมฝีปากเล็กที่ขยับเอ่ยคำพูดประโยคเดียวที่ทำลายกำแพงทิฐิทั้งหมดของคีรินทร์จนพังทลายลงในพริบตา... "คุณอา... ทำไมร้องไห้เหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของแม่เลยล่ะฮะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครด้วยหัวใจเสมอนะคะ