การสวมรอย

“อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้รูที่หน้าผากคุณกว้างกว่าเดิม” เสียงกระซิบแหบพร่าจากชายชุดดำที่ล็อกคอกวินอยู่ข้างหลังนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก กวินรู้สึกได้ถึงโลหะเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ซี่โครง กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาถูกโชยเข้าจมูกจนเขาอยากจะอาเจียน นี่ไม่ใช่ลินิน นี่คือกับดักที่เขาก้าวเท้าเข้ามาหาด้วยความโง่เขลาเอง กวินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อคุมสติ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเขาทุกครั้งที่ชีวิตต้องเผชิญหน้ากับความล้มเหลวบัดนี้กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เขาต้องหาทางรอด ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อลินินที่อาจกำลังเผชิญหน้ากับอะไรที่หนักหนากว่านี้ในส่วนไหนสักส่วนของตึกร้างแห่งนี้ “พวกคุณต้องการอะไร...” กวินเค้นเสียงถาม แม้จะสั่นเครือแต่ก็พยายามรักษาจังหวะให้มั่นคงที่สุด “เราไม่ได้ต้องการอะไรจากแก กวิน” อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ “แต่เจ้านายเก่าแกน่ะ... เขามีเรื่อง ‘ค้างคาใจ’ อยากจะสะสางกับคนที่รู้ดีเกินไปอย่างแก” ชายชุดดำกระชากตัวเขาให้เดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่มืดสลัว แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงครางหึ่งๆ เหมือนสัญญาณเตือนภัย กวินกวาดสายตามองไปรอบตัว ที่นี่คือบริษัทเก่าที่เขาเคยทำงาน การกลับมาในสภาพผู้บุกรุกทำให้เขารู้สึกขมขื่น ทุกมุมของตึกที่เคยเต็มไปด้วยโต๊ะทำงานที่เขาเคยนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหวัง กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของความทะเยอทะยานที่ถูกทำลาย เขาสังเกตเห็นรอยเท้าบนฝุ่นหนาที่พื้น มันไม่ได้มุ่งหน้าไปทางห้องทำงานของประธานอย่างที่เขาคาดไว้ แต่เลี้ยวไปทางห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินที่ควรจะถูกปิดตายไปนานแล้ว “หยุดทำไม” ชายชุดดำผลักหลังเขาแรงๆ “ฉันแค่นึกขึ้นได้ว่า... คนที่ทำลายชีวิตคนอื่นด้วยข้อมูลที่บิดเบือนแบบคุณน่ะ สุดท้ายก็ต้องลงเอยในที่ที่ไม่มีใครมองเห็นอยู่ดีใช่ไหม” กวินหยุดกะทันหันก่อนจะหันกลับไปสบตาคนข้างหลัง แม้จะเห็นเพียงดวงตาที่ซ่อนอยู่ในเงามืด แต่กวินเห็นความลังเลวูบหนึ่งผ่านแววตานั้น นั่นคือช่องว่าง... จังหวะที่เขารอคอย กวินทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างกะทันหันก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายอย่างแรง ชายชุดดำเสียหลักปล่อยมือออก กวินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปในความมืดของโถงทางเดิน ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอและเสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาติดๆ เขาไม่ได้วิ่งมั่วซั่ว แต่เขาใช้ความทรงจำสมัยที่เป็นพนักงานที่นี่นำทางไปยังช่องท่อระบายอากาศหลังห้องบัญชี เขาคลานเข้าไปในช่องแคบๆ นั่น กลิ่นอับและฝุ่นคละคลุ้งจนเขาแทบหายใจไม่ออก ในขณะที่เขากำลังจะขยับตัวผ่านรอยแยกเพื่อออกไปสู่ห้องเซิร์ฟเวอร์ที่อยู่ถัดไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูเขา เป็นเสียงที่เขารอคอยมาตลอดทั้งคืน “ซ้ายมือมีรูน็อตหลวมๆ อยู่กวิน ถ้าพังมันได้ นายจะถึงตัวเซิร์ฟเวอร์หลัก” เป็นเสียงของลินิน! เธอไม่ได้หายไปไหน แต่เธอกำลังนำทางเขาจากที่ไหนสักแห่งผ่านช่องทางสื่อสารที่กวินแอบซ่อนไว้ “ลินิน! เธออยู่ไหน!” กวินตะโกนผ่านเครื่องส่งสัญญาณจิ๋ว “อย่าถาม! ทำตามที่ฉันบอก ถ้าอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับคำสั่งไล่ออกที่ทำให้ชีวิตนายพังทลายลงในวันนั้น กวิน... เข้าไปที่นั่น เดี๋ยวนี้!” กวินกัดฟันแน่น เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีงัดแผ่นเหล็กออกจนนิ้วมือถลอกปอกเปิก เลือดสดๆ ไหลซึมออกมา แต่เขาก็ไม่สนใจ เมื่อแผ่นเหล็กหลุดออก เขาก็โผล่เข้าไปในห้องที่มีแสงไฟสีฟ้าของเซิร์ฟเวอร์กระพริบระยิบระยับราวกับดวงดาวในห้วงอวกาศที่เย็นเยียบ เขาตรงไปที่เครื่องหลัก นิ้วสั่นระริกขณะเสียบแฟลชไดรฟ์ที่ลุงสมเคยฝากไว้ให้ ข้อมูลเริ่มวิ่งเข้าสู่เครื่อง... หน้าจอแสดงรายชื่อพนักงานที่ถูกจัดฉากให้เป็นแพะรับบาปในคดีการเงินของบริษัท และชื่อแรกที่ปรากฏอยู่บนยอดสุดของรายการคือชื่อของเขาเอง ‘กวิน อัครเดโช’ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะกดคัดลอกข้อมูลทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็หยุดลงที่หน้าประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ กวินหันไปมองผ่านกระจกเงาสะท้อนจากผนังห้อง เขาไม่ได้เห็นแค่ชายชุดดำ แต่เขากลับเห็นเงาร่างของบุคคลที่เขาเชื่อใจที่สุดในอดีต บุคคลที่เคยเป็นหัวหน้างานและเป็นดั่งพี่ชายที่เขานับถือถือปืนจ่อมาทางเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “น่าประทับใจนะกวิน ที่แกกล้ากลับมาขุดหลุมฝังตัวเองถึงที่นี่” ชายคนนั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามาในแสงไฟ “แต่น่าเสียดาย ที่แกไม่ได้มาคนเดียว... เพราะเดี๋ยวลินินก็จะตามลงมาเป็นเพื่อนแกในนรกข้างล่างนี้เอง” กวินตัวชาวาบเมื่อเห็นคนของชายชุดดำลากร่างของหญิงสาวที่คุ้นตาเข้ามาในห้อง เธอถูกมัดมือมัดเท้าและมีรอยช้ำที่มุมปาก ลินินสบตากับเขา สายตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าในวินาทีนั้นเอง กวินสังเกตเห็นบางอย่างที่มือของเธอ... ลินินไม่ได้ถูกมัดด้วยเชือกธรรมดา แต่เธอกำลังกำเศษแก้วจากนาฬิกาข้อมือที่แตกไว้ในมือ และจ้องมองไปที่จุดตัดของสายไฟหลักใต้เครื่องเซิร์ฟเวอร์ “กวิน... กดปุ่มสีแดงที่อยู่ใต้โต๊ะ!” ลินินตะโกนสุดเสียงในขณะที่เธอกระชากตัวออกจากชายชุดดำแล้วพุ่งเข้าใส่แผงควบคุมหลัก ห้องทั้งห้องดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกอย่าง แต่ก่อนที่แสงไฟจะดับไปสนิท กวินเห็นลินินยิ้มออกมาบางๆ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัด ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง กวินไม่รู้เลยว่าใครคือคนที่ล้มลง และเลือดที่หยดลงบนพื้นนั้นเป็นของใครกันแน่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคนตัวเล็กๆ ในมหานครใหญ่แห่งนี้มาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ