เครื่องจักรนิรันดร์

"มันเป็นไปไม่ได้ธันวา กฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ไม่ใช่ข้อเสนอแนะ แต่มันคือคำพิพากษาของจักรวาล!" ดร.เมษาฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่จนแก้วกาแฟสั่นไหว เสียงของเธอก้องสะท้อนอยู่ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกระดาษจดบันทึกของปู่ธันวา ธันวาไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา เขายังคงขยับฟันเฟืองโลหะชิ้นเล็กจิ๋วในมือด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน "ทุกสรรพสิ่งในจักรวาลนี้มีแนวโน้มที่จะดำเนินไปสู่ความไร้ระเบียบ... เอนโทรปี (Entropy) มีแต่จะเพิ่มขึ้นเสมอ" เมษาขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธออ่อนลงแต่ยังคงความเฉียบคม "เครื่องจักรนิรันดร์ที่คุณพยายามสร้าง มันคือการพยายามฝืนกระแสธารของธรรมชาติ คุณก็รู้ว่าปู่ของคุณล้มเหลวเพราะอะไร" ธันวาวางเฟืองลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้น สบตาหญิงสาวตรงหน้า แววตาของเขามีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "คุณกำลังพูดถึงเรื่องพลังงานที่สูญเสียไปในรูปของความร้อน ใช่ไหมครับเมษา?" "ใช่ เพราะไม่มีระบบปิดที่สมบูรณ์แบบ" เมษาตอบสวนทันที "เมื่อไม่มีงานใดได้รับพลังงานจากภายนอกแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ พลังงานที่ใช้ไปย่อมสูญเสียให้กับสภาพแวดล้อม และเมื่อนั่นเกิดขึ้น เครื่องจักรก็หยุดทำงาน กฎนี้คือศัตรูหมายเลขหนึ่งของความฝันเรื่องพลังงานอนันต์" ธันวายิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เห็นอะไรบางอย่างที่คนอื่นมองข้าม เขาหยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนสมการลงบนกระดาษแผ่นที่วางอยู่ข้างๆ อย่างรวดเร็ว "ถ้าเรามองว่าจักรวาลคือระบบปิดที่กำลังขยายตัวล่ะครับเมษา?" ธันวาพูดพลางลากเส้นสมการ "คุณบอกว่าเอนโทรปีต้องเพิ่มขึ้นเสมอ นั่นหมายความว่าจักรวาลกำลังเดินหน้าไปสู่ความตายทางความร้อน (Heat Death) แต่ถ้า... ถ้าปู่ของผมไม่ได้พยายามสร้างเครื่องจักรที่สร้างพลังงานจากความว่างเปล่าล่ะ? แต่เขากำลังหาวิธี 'ดึง' พลังงานจากมิติที่เอนโทรปีเป็นลบอยู่ล่ะครับ?" เมษาชะงัก เธอขมวดคิ้ว "มิติที่มีเอนโทรปีเป็นลบ? นั่นมันสมมติฐานทางชีวฟิสิกส์ชั้นสูงที่คุณเองก็เคยบอกว่ามันเพ้อเจ้อ" "นั่นคือสิ่งที่ผมเคยคิด จนกระทั่งผมเจอสิ่งนี้" ธันวาหยิบสมุดบันทึกหนังสีดำเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในช่องลับของโต๊ะออกมา เขาเปิดมันไปที่หน้าสุดท้าย ภาพวาดลายเส้นที่ดูเหมือนดวงดาวซ้อนทับกับโครงสร้างโมเลกุลของดีเอ็นเอปรากฏแก่สายตา "คุณกำลังบอกว่า... ชีวิต คือเครื่องจักรนิรันดร์รูปแบบหนึ่ง?" เมษาโน้มตัวลงมาดูภาพนั้นด้วยความทึ่ง แม้เธอจะพยายามรักษาท่าทีแข็งกร้าว แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักวิทยาศาสตร์กลับพุ่งพล่าน "ลองคิดดูสิครับ เมษา... สิ่งมีชีวิตคือระบบที่ขัดขืนต่อกฎข้อที่สองได้ชั่วคราว เราสร้างระเบียบจากความไร้ระเบียบได้ ตราบใดที่เรายังกินพลังงานจากสิ่งแวดล้อม ถ้าเราถอดรหัสนี้ได้ เราก็ไม่จำเป็นต้องฝืนกฎของจักรวาล แต่เราแค่ต้อง 'ไหลไปกับมัน' ในมิติที่ต่างออกไป" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยจากเซนเซอร์ตรวจจับสนามแม่เหล็กที่ธันวาติดตั้งไว้รอบห้องก็ดังลั่น บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อากาศรอบตัวพวกเขารู้สึกหนาแน่นและเย็นยะเยือกขึ้นอย่างน่าประหลาด เสียงฮัมต่ำๆ เริ่มสั่นสะเทือนไปทั่วโครงสร้างอาคาร เมษาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองหน้าต่างที่เผยให้เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืน "ธันวา... นั่นไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติปกติ คุณทำอะไรลงไป?" ธันวาลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เขาไม่ได้เป็นคนทำ แต่เครื่องจักรที่เขาเพิ่งประกอบเสร็จบนโต๊ะเริ่มหมุนด้วยตัวมันเอง แม้จะไม่มีแหล่งพลังงานไฟฟ้าเชื่อมต่อ มันหมุนเร็วขึ้น เร็วขึ้น จนกลายเป็นวงแสงสีฟ้าเข้มที่ใจกลางห้อง ในเสี้ยววินาทีนั้น ประตูป้อมปราการห้องทำงานของเขาก็ถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้มผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับปืนที่ดูเหมือนอุปกรณ์ทางวิศวกรรมมากกว่าอาวุธ เขาคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่ธันวาเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุห้องทดลองเมื่อสิบปีก่อน "ปู่..." ธันวาครางออกมาด้วยเสียงที่แทบไม่ได้ยิน ชายคนนั้นวางปืนลงบนโต๊ะสายตาของเขามองผ่านธันวาไปยังเครื่องจักรที่หมุนติ้วอยู่กลางห้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ฉันเตือนเธอแล้วนะธันวา... ว่าอย่าเปิดประตูบานนี้จนกว่าเธอจะพร้อมที่จะเห็นความจริงว่าทำไมฉันถึงต้องหายตัวไป" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขรหัสลับในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ วิทยาศาสตร์รอบตัว