แผนการในโตเกียว

"อย่ามองตาเธอ ธันวา! เดิน!" เสียงกระซิบของดร.เมษาแผ่วเบาแต่เฉียบขาดราวกับใบมีด เธอคว้าต้นแขนเขาแล้วฉุดให้ก้าวเท้าผ่านฝูงชนในสถานีชินจูกุที่เบียดเสียดราวกับปลากระป๋อง ธันวายังคงชะงักงัน หัวใจเขายังคงเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ภาพหญิงชราคนนั้นที่ยืนนิ่งสนิทท่ามกลางความวุ่นวาย เธอยิ้มให้เขา... รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากริมฝีปาก แต่มาจากดวงตาที่ดูเหมือนจะอ่านรหัสลับในพันธุกรรมของเขาออกหมดเปลือก "คุณเห็นไหม เมษา... เธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนคนอื่น เธอเหมือน... เหมือนถูกหยุดเวลาไว้" ธันวาพยายามหันกลับไปมอง แต่ฝูงชนที่สวมสูทสีเข้มเดินสวนทางมาปิดกั้นทัศนียภาพจนมิด "มันคือภาวะการหักเหของแสงหรือการหลอนประสาทระดับสูงของสมองส่วนอามิกดาลาที่คุณกำลังเผชิญอยู่ต่างหาก" เมษาตอบกลับขณะที่เธอก้าวฉับๆ เข้าไปในตู้ขบวนรถไฟที่กำลังจะปิดประตู "เลิกเพ้อเจ้อเรื่องทฤษฎีปู่ของคุณได้แล้ว ในโตเกียวไม่มีเวทมนตร์ มีแค่ความเร็วของข้อมูลและผู้ล่าที่เตรียมตัวมาดีกว่าเรา" ธันวาถอนหายใจยาว พิงแผ่นหลังกับกระจกหน้าต่างรถไฟที่สะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือดของตนเอง เขาหยิบเครื่องคำนวณขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ มันคืออุปกรณ์ที่บรรพบุรุษของเขาทิ้งไว้ รูปร่างเหมือนเข็มทิศแต่ไม่มีเข็มชี้ทิศเหนือ มันส่งเสียงครางแผ่วๆ ราวกับเครื่องจักรที่มีชีวิต "ถ้ามันเป็นแค่ภาพหลอน แล้วทำไมอุปกรณ์ชิ้นนี้ถึงสั่นถี่ขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่เราเจอเธอ?" ธันวาเอ่ยถามพลางเลื่อนนิ้วไปตามหน้าปัด เมษาจ้องมองเครื่องมือนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยและหวาดระแวง เธอเป็นนักชีววิทยาที่เชื่อในหลักการที่จับต้องได้ แต่การได้เห็นชายชุดดำตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในบทที่แล้ว ทำให้ตรรกะของเธอเริ่มสั่นคลอน "มันอาจเป็นสนามแม่เหล็กไฟฟ้า... หรือไม่ก็เทคโนโลยีล้ำสมัยที่พวกนั้นใช้เพื่อติดตามตัวคุณ" "เรากำลังมุ่งหน้าไปไหน" ธันวาถาม เปลี่ยนหัวข้อเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดไปกว่านี้ "หอสมุดไดเอท (National Diet Library) ที่นั่นมีบันทึกดิจิทัลที่ไม่ได้ถูกจัดแสดงในระบบเปิด หากข้อมูลที่คุณตามหาเกี่ยวกับ 'รหัสพันธุกรรมจักรวาล' มีจริง มันต้องถูกซ่อนอยู่ในบันทึกการสังเกตการณ์ท้องฟ้าของญี่ปุ่นเมื่อปี 1954 ช่วงเวลาเดียวกับที่ปู่ของคุณอ้างว่าค้นพบคลื่นความถี่แรก" เมื่อรถไฟจอดเทียบชานชาลา ทั้งสองก้าวเท้าอย่างรวดเร็วผ่านตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนของย่านนางาตะโจ บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนจากความวุ่นวายเป็นความเงียบสงัดที่กดดัน ธันวารู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากเงามืดข้างทาง "เมษา หยุดก่อน" ธันวารั้งแขนเธอไว้ "มีอะไรอีก?" "อากาศตรงนั้น... มันผิดปกติ" เขาชี้ไปที่มุมตึก อากาศในจุดนั้นสั่นไหวราวกับภาพในทะเลทรายที่ถูกความร้อนแผดเผา ทั้งที่อุณหภูมิในโตเกียวคืนนี้ติดลบ "แสงหักเหแปลกๆ เหมือนมีการบิดเบี้ยวของปริภูมิเวลา" เมษาขมวดคิ้ว เธอหยิบเครื่องวัดค่ารังสีออกมาจากกระเป๋า เข็มพุ่งทะลุขีดแดงทันที "พระเจ้า... พวกมันใช้เทคโนโลยีเหนี่ยวนำอนุภาคเพื่อสร้างกำแพงลวงตา! ธันวา คุณต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าทฤษฎีปู่ของคุณจัดการเรื่องนี้ยังไง!" ธันวาหลับตาลง เขาพยายามตัดความกลัวออกไป ปล่อยให้สมองเข้าสู่สภาวะ 'การรับรู้เชิงควอนตัม' เขาไม่ได้มองเห็นด้วยตา แต่มองเห็นด้วย 'ความเข้าใจ' ในโครงสร้างของจักรวาล เขายื่นมือออกไปในความว่างเปล่า ปลายนิ้วสัมผัสกับบางสิ่งที่เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งและร้อนแรงเหมือนไฟฟ้า "มันคือรหัส" ธันวากระซิบ "ถ้าเราป้อนค่าความถี่ที่สมดุลเข้าไป เราจะแทรกตัวผ่านกำแพงนี้ได้" เขากดปุ่มบนเครื่องมือในมือรัวเร็ว เสียงคลิกดังเป็นจังหวะเหมือนจังหวะหัวใจ ทันใดนั้น รอยแยกในอากาศก็ปรากฏขึ้น เผยให้เห็นเส้นทางลับที่นำไปสู่ชั้นใต้ดินของอาคารเก่าแก่ที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งไม่ใช่หอสมุดที่พวกเขาคาดหวัง แต่มันคือห้องแล็บลับที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ เมื่อทั้งคู่ก้าวพ้นเข้าไป ประตูก็ปิดลงทันที เสียงล็อกดังสนั่นก้องกังวานในความมืด ทว่าความเงียบไม่ได้อยู่กับพวกเขาได้นาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นจากทิศทางที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา แต่สิ่งที่ทำให้ธันวาต้องตัวแข็งทื่อไม่ใช่เสียงคนเหล่านั้น กลับเป็น 'เสียงดนตรี' ที่เริ่มบรรเลงออกมาจากลำโพงเก่าๆ ในห้องแล็บ มันเป็นบทเพลงกล่อมเด็กที่แม่ของเขาเคยร้องให้ฟังสมัยยังเด็ก... ท่วงทำนองที่แสนเศร้าและคุ้นเคยจนน่าขนลุก "ธันวา..." เมษาเรียกชื่อเขาเสียงสั่น เธอชี้ไปที่ผนังห้อง ซึ่งเต็มไปด้วยภาพถ่ายของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหญิงชราคนนั้นในสถานีชินจูกุ แต่ที่น่าตกใจกว่าคือ... ชายในภาพคือ 'ธันวา' ที่มีใบหน้าแก่ชราลงไปอีกหลายสิบปี ในขณะที่ธันวากำลังจะเอื้อมมือไปแตะภาพนั้น แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวจ้าก็สาดส่องลงมากลางห้อง เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับร่างของหญิงชราคนเดิมที่เดินออกมาจากหลังม่าน เธอมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูเหมือนมองหลานรักที่เพิ่งทำภารกิจสำเร็จ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... หลานรัก" เธอกล่าว "แกนกลางของรหัสลับรอให้เจ้าเปิดใช้งานมานานพอแล้ว" ธันวาหันไปมองเมษาเพื่อขอคำอธิบาย แต่เขากลับพบว่าดร.เมษากำลังจ่อปืนมาที่หน้าอกของเขาด้วยมือที่สั่นเทา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เขาก็ได้ตระหนักว่าคนใกล้ตัวที่สุด อาจเป็นภัยที่อันตรายที่สุดในจักรวาลนี้ ขอบพระคุณที่ติดตามร่วมค้นหาความจริงหลังม่านวิทยาศาสตร์ไปด้วยกันนะครับ!