ควอนตัมฟิสิกส์กับชีวิต

"ลดปืนลงเถอะครับเมษา ความสั่นไหวในมือคุณมันบ่งบอกว่าคุณไม่ได้ต้องการจะเหนี่ยวไกจริงๆ" ผมพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากทรวงอก ระยะห่างระหว่างกระบอกปืนกับแผ่นอกของผมไม่ถึงสองเมตร กลิ่นน้ำมันหล่อลื่นจากกลไกปืนจางๆ ปะทะเข้ากับจมูก มันเป็นกลิ่นของความจริงที่เย็นชาและไร้ซึ่งตรรกะทางชีววิทยาที่เธอเคยเชิดชู ดร. เมษาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดบัดนี้กลับสั่นระริก เธอไม่ได้จ้องมองมาที่ดวงตาของผม แต่จ้องลึกลงไปในพื้นที่ว่างเปล่าข้างหลังผม ราวกับว่ามีบางสิ่งที่เรามองไม่เห็นกำลังยืนคั่นกลางเราอยู่ "ธันวา... คุณไม่เข้าใจหรอก" เธอเค้นเสียงออกมาในลำคอ "คุณหมกมุ่นอยู่กับการพิสูจน์ทฤษฎีปู่ของคุณ จนลืมมองไปว่าในจักรวาลนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สมการที่แก้ไม่ได้ แต่มันคือความเป็นไปได้ที่ซ้อนทับกันอยู่... ถ้าฉันเหนี่ยวไกในตอนนี้ ในจักรวาลที่ฉันยืนอยู่ คุณจะตาย แต่ในอีกจักรวาลหนึ่ง... คุณอาจจะกำลังเป็นคนเหนี่ยวไกใส่ฉันแทน" "คุณกำลังพูดเรื่อง 'โลกคู่ขนาน' (Parallel Universes) แบบตีความตามทฤษฎีควอนตัมใช่ไหมครับ" ผมค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวัง พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเธอด้วยตรรกะที่คุ้นเคย "คุณกำลังหมายถึงการตีความแบบ 'หลายโลก' ของเอเวอเร็ตต์ (Many-Worlds Interpretation) ที่ว่าทุกครั้งที่มีการตัดสินใจหรือเหตุการณ์เชิงควอนตัมเกิดขึ้น จักรวาลจะแตกกิ่งก้านสาขาออกไปไม่สิ้นสุด" "ถูกต้อง..." เมษาขยับปืนตามจังหวะก้าวของผม "ในจักรวาลนี้ เราเป็นศัตรูกัน ในอีกจักรวาลหนึ่ง เราอาจเป็นคนรักกัน หรือในจักรวาลที่เลวร้ายที่สุด... เราทั้งคู่ต่างก็ตายไปแล้วทั้งคู่" "แต่นั่นมันเป็นแค่การตีความเชิงคณิตศาสตร์ครับเมษา!" ผมขึ้นเสียงเล็กน้อยเพื่อดึงสติเธอ "มันไม่ใช่เรื่องของการมีอยู่ทางกายภาพที่คนหนึ่งจะมาจ่อปืนใส่กันได้จริง! เรามีตัวตนเดียวในมิติเชิงเวลาที่เราดำรงอยู่ หากคุณเหนี่ยวไกตอนนี้ ผลลัพธ์ในจักรวาลนี้มีเพียงหนึ่งเดียว คือความตายของผม ไม่ใช่การย้ายที่ไปตายในจักรวาลอื่น" มือของเธอยังคงสั่น แต่แววตาเริ่มเปลี่ยนไป มันมีความโหยหาบางอย่างซ่อนอยู่ในความเจ็บปวด "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันเห็นมันล่ะ? ถ้าฉันบอกว่า ฉันเห็นชีวิตของตัวฉันเองในอีกเวอร์ชันหนึ่งที่กำลังทำภารกิจนี้สำเร็จ โดยไม่มีเลือดหยดลงบนมือแบบนี้ล่ะ?" ผมชะงัก นี่ไม่ใช่เรื่องของอาการทางจิต นี่ไม่ใช่ภาพหลอน เมษาคือคนที่เชื่อใน 'หลักฐานเชิงประจักษ์' ที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จัก หากเธอพูดเช่นนี้ แสดงว่าเธอต้องเห็นบางอย่างที่วิทยาศาสตร์กระแสหลักยังอธิบายไม่ได้ หรือบางที... ปู่ของผมอาจจะถูกมาโดยตลอด "เมษาครับ ฟังผมนะ" ผมพยายามโน้มตัวเข้าหาเธอ แม้จะเสี่ยงต่อการถูกยิง "การที่สถานะควอนตัมมีความเป็นไปได้หลายทาง (Superposition) ไม่ได้หมายความว่าเราจะข้ามไปมาระหว่างโลกคู่ขนานได้ง่ายๆ เหมือนเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ สิ่งที่คุณเห็น... อาจจะเป็นเพียง 'เงาสะท้อน' ของฟังก์ชันคลื่น (Wave Function) ที่รั่วไหลเข้ามาในจิตใต้สำนึกของคุณเท่านั้น" เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าเวทนา "คุณก็ยังเป็นนักฟิสิกส์ที่น่ารักเสมอ ธันวา คุณพยายามจะอธิบายความมหัศจรรย์ด้วยตัวเลขที่แห้งแล้ง... แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมปู่ของคุณถึงหายตัวไป? ไม่ใช่เพราะเขาตายหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะเขาสามารถ 'เลือก' ได้ว่าจะไปปรากฏตัวในจักรวาลไหน และเขาก็เลือกที่จะทิ้งคุณไว้ในจักรวาลที่แย่ที่สุดนี้" คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางอก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ สายไฟระโยงระยางดูเหมือนเส้นใยประสาทที่เชื่อมต่อเราสองคนไว้ด้วยกัน ผมมองเห็นหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นในดวงตาของเธอ แต่ปืนในมือเธอยังคงตั้งตรง "ถ้าคุณคิดว่าผมอยู่ในจักรวาลที่แย่ที่สุด" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "งั้นช่วยพิสูจน์ให้ผมเห็นทีว่าคุณต่างจากคนอื่นอย่างไร... ยิงผมสิ ถ้าคุณคิดว่าในอีกจักรวาลหนึ่งคุณทำสำเร็จ งั้นลองดูว่าในจักรวาลนี้ คุณจะกล้าแลกศักดิ์ศรีความเป็นนักวิทยาศาสตร์ของคุณเพื่อจบเรื่องราวที่ไร้เหตุผลนี้หรือไม่" ผมก้าวเข้าไปประชิดปลายกระบอกปืน แผ่นอกของผมแตะเข้ากับเหล็กเย็นเยียบ ปลายนิ้วของเมษาที่เหนี่ยวไกเริ่มขาวซีดจากแรงกด จังหวะหัวใจของเราสองคนเต้นสอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะหยุดหายใจ ทันใดนั้นเอง จอมอนิเตอร์บนโต๊ะทำงานของผมก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันทุกจอ สัญญาณรบกวนสีขาวพุ่งพล่านไปทั่วจอภาพ ก่อนที่ตัวเลขชุดหนึ่งจะปรากฏขึ้นมาแทนที่ มันไม่ใช่เลขฐานสอง แต่มันคือรหัสลับที่ปู่ของผมทิ้งไว้ในไดอารี่เล่มนั้น... รหัสที่ระบุพิกัดของ 'รอยแยก' ในมิติ เมษาเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอ ปืนในมือเธอร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น เธอทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตะลึง มือที่สั่นเทาของเธอเปลี่ยนเป็นชี้ไปที่จอภาพ "ธันวา... มันไม่ใช่แค่ทฤษฎีแล้ว" เธอหอบหายใจถี่ "ดูนั่น... นั่นไม่ใช่กราฟข้อมูล แต่มันคือภาพถ่ายของคนที่ยืนอยู่ในห้องนี้กับเรา... แต่เขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงที่คุณยืนอยู่" ผมหันกลับไปมองที่จุดที่เมษาชี้ หัวใจผมแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นเงาร่างลางๆ ของชายชราในชุดเสื้อกาวน์เก่าคร่ำที่คุ้นเคยกำลังยืนยิ้มให้เราจากมุมมืดของห้อง พร้อมกับถือกระเป๋าเอกสารใบที่ผมตามหามาทั้งชีวิต และที่น่าขนลุกไปกว่านั้น คือชายคนนั้นกำลังทำท่า 'จุ๊ปาก' เพื่อสั่งให้เราเงียบ... ในขณะที่เขากำลังค่อยๆ จางหายไปราวกับหมอกควัน ก่อนจะทิ้งบางสิ่งไว้บนพื้นในจุดที่เขายืนอยู่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางค้นหาความจริงไปกับผมในตอนนี้นะครับ