ศัตรูที่คาดไม่ถึง

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้สมองของคุณกลายเป็นของเหลวไหลนองพื้นห้องแล็บ" เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายขัดบนแผ่นเหล็ก ธันวารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ต้นคอ เขาแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ความเจ็บปวดจากการถูกเหวี่ยงอัดผนังเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือเป็นความรู้สึกชาหนึบที่แผ่นหลัง แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ 'สิ่งที่อยู่ตรงหน้า' หน้าจอโฮโลแกรมที่เคยเป็นผลการคำนวณทางฟิสิกส์ควอนตัมบัดนี้บิดเบี้ยว ตัวอักษรสีแดงฉานไม่ได้เป็นเพียงแค่โค้ด แต่มันกำลังเต้นเร่าเหมือนมีชีวิต มันกำลัง 'ฟัง' จริงๆ "คุณเป็นใคร" ธันวาเค้นเสียงถาม มือที่สั่นเทาพยายามเอื้อมไปหยิบไดอารี่หนังเก่าคร่ำครึที่ตกอยู่ข้างตัว "ไดอารี่เล่มนั้นไม่ใช่ของเล่นของเด็กน้อยที่หลงทางในทฤษฎีเพ้อฝัน" ชายชุดดำกล่าวพลางก้าวเข้ามาในระยะสายตา เขาไม่มีเงา ร่างกายของเขาราวกับถูกดูดกลืนด้วยความมืดมิดที่หนาแน่นกว่าปกติ "ส่งมันมาให้ผม ก่อนที่ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า กฎของแรงโน้มถ่วงที่ปู่ของคุณเขียนไว้น่ะ... มันแหกกฎได้ง่ายแค่ไหน" ดร. เมษาที่ยืนอยู่มุมห้อง สภาพของเธอไม่ต่างจากธันวา เธอทรุดตัวลงกับพื้นด้วยอาการหอบหายใจ แว่นสายตาหลุดร่วงไปข้างหนึ่ง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยตรรกะแห่งวิทยาศาสตร์บัดนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "ธันวา อย่าส่งมันให้เขา!" เมษาตะโกนสุดเสียง "ถ้าไดอารี่เล่มนั้นตกไปอยู่ในมือของคนประเภทนี้ ความรู้ที่ปู่คุณปกป้องมาตลอดชีวิตจะกลายเป็นอาวุธที่ฉีกกระชากมิตินี้จนไม่เหลือชิ้นดี!" ชายชุดดำหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงที่ปราศจากความเมตตา เขาหยิบอุปกรณ์ทรงกลมประหลาดออกมาจากเสื้อโค้ท ทันทีที่กดปุ่ม แสงสีครามสว่างวาบราวกับสายฟ้าขนาดจิ๋วพุ่งเข้าช็อตระบบไฟฟ้าทั่วห้องแล็บ ไฟทุกดวงดับวูบลง เหลือเพียงแสงจางๆ จากตัวเลขรหัสลับบนหน้าจอที่ยังคงเต้นเร่า ธันวารวบรวมสมาธิ นี่คือช่วงเวลาที่เขามักจะดึงทฤษฎีมาอธิบายเหตุการณ์ตรงหน้า แม้ในนาทีที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม *การพับของมิติ (Dimensional Folding)...* เขาคิดในใจ ถ้าชายคนนี้มีเทคโนโลยีที่เคลื่อนที่ผ่านมิติได้ สิ่งที่เขาต้องทำไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง แต่มันคือการทำให้ 'ระยะห่าง' ระหว่างเขากับศัตรูไม่คงที่ "คุณกำลังพยายามคำนวณตำแหน่งของผมอยู่สินะ" ชายชุดดำขยับยิ้ม "น่าเสียดายที่สมองมนุษย์ธรรมดาอย่างคุณ ไม่เข้าใจหรอกว่า 'ความจริง' ที่อยู่หลังม่านวิทยาศาสตร์นั้น มันโหดร้ายเพียงใด" เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว พื้นห้องที่ธันวานั่งอยู่เริ่มบิดเบี้ยวคล้ายภาพสะท้อนในผิวน้ำที่ถูกรบกวน แรงดึงดูดมหาศาลกดทับจนธันวาแทบหายใจไม่ออก ไดอารี่ในมือถูกกระชากด้วยแรงแม่เหล็กไฟฟ้าที่มองไม่เห็น มันลอยหวือเข้าไปหาฝ่ามือของชายชุดดำ "เมษา หลบไป!" ธันวาตะโกนพร้อมกับคว้าถังดับเพลิงข้างตัวเหวี่ยงเข้าใส่จุดที่เขาคำนวณว่าจะเป็นพิกัดของศัตรู ทว่าถังดับเพลิงกลับทะลุผ่านร่างของชายชุดดำไปราวกับเขาเป็นเพียงภาพโฮโลแกรม ศัตรูผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา และอาจไม่ใช่คนด้วยซ้ำ! "จบกันเสียที" ชายชุดดำกล่าวพลางคว้าไดอารี่ไว้ได้สำเร็จ เขาเปิดหน้ากระดาษที่กรอบเหลืองนั้นออก ทันใดนั้น ความเงียบงันที่น่าขนลุกก็แผ่ซ่านไปทั่วห้อง อักษรที่เคยเขียนด้วยลายมือบรรจงของปู่ธันวาเริ่มลอยขึ้นจากหน้ากระดาษและรวมตัวกันเป็นก้อนพลังงานสีทองอร่าม ห้องแล็บเริ่มสั่นสะเทือน ทุกสรรพสิ่งในรัศมีสามเมตรลอยตัวขึ้นสู่เพดาน แรงดึงดูดกลับตาลปัตรอย่างไม่มีที่มาที่ไป ดร. เมษาพยายามคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น เธอตะโกนก้องผ่านเสียงลมกรรโชกในห้อง "ธันวา! ถ้าเขารวมรหัสเล่มนี้กับตัวส่งสัญญาณของเขาได้ โลกของเราจะถูกแทรกแซงโดยมิติที่สี่อย่างถาวร!" ธันวาเม้มปากแน่น เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวความจริงที่จะสูญหาย เขาตัดสินใจกระโจนเข้าใส่ชายชุดดำโดยไม่คำนึงถึงอันตราย แม้จะรู้ว่าหมัดของเขาอาจทะลุผ่านร่างอีกฝ่ายไปเหมือนอากาศธาตุ แต่เขาก็ต้องทำอะไรสักอย่าง เขาสัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่เย็นเยียบของไดอารี่ในจังหวะที่มือของเขาปะทะกับมือของชายชุดดำ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน กระแสไฟฟ้ามหาศาลแล่นผ่านร่างธันวา ภาพนิมิตนับพันสายพุ่งเข้าสู่สมองของเขาในเสี้ยววินาที—ภาพของจักรวาลที่แตกสลาย ภาพของปู่ที่กำลังร้องไห้ และภาพของ 'ตัวเอง' ที่กำลังยืนถือปืนจ่อไปที่ใบหน้าของเขาเองจากอนาคตที่ยังมาไม่ถึง "แก... แกไม่ได้มาเพื่อขโมย" ธันวาเค้นเสียงผ่านความเจ็บปวดที่สมองแทบระเบิด "แกมาเพื่อ 'ลบ' ทุกอย่างที่เกี่ยวกับงานวิจัยนี้ทิ้ง!" ชายชุดดำชะงัก สายตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาที่เป็นสีเงินวาวโรจน์ไร้ตาดำ เขาไม่ได้ตอบ แต่กลับกดปุ่มบนไดอารี่แรงขึ้นจนหน้ากระดาษเริ่มฉีกขาด ทว่า ท่ามกลางความวุ่นวาย ประตูห้องแล็บที่ควรจะถูกล็อกตายกลับเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงชราคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามา เธอถือไม้เท้าที่สลักลวดลายประหลาด และเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดการเคลื่อนไหว "ปล่อยหลานชายฉันเดี๋ยวนี้ ดร. วิลเลียมส์... หรือจะให้ฉันเปิดเผยว่าตัวตนจริงๆ ของแกที่ซ่อนอยู่ในมิติที่ห้าคือใครกันแน่" ชายชุดดำตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าหายไปทันที ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงชราคนนั้นชัดๆ เขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อน แต่ทำไมเขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด จนหัวใจเต้นผิดจังหวะราวกับจะหลุดออกมาจากอก ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ