เคล็ดวิชากระบี่กลืนฟ้า

"เจ้า... เป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงมีกลิ่นอายของกระบี่เล่มนั้น... อยู่ในร่างของศิษย์สวะผู้นี้?" เสียงคำรามแหบพร่าของผู้อาวุโสหมิงไห่ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในห้วงสำนึก ทว่าภายในห้องพักอันมืดมิดและอับชื้น ไป๋จินเฉินกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างกายที่โชกไปด้วยโลหิตของเขาในยามนี้เปรียบเสมือนเรือรั่วกลางพายุโหมกระหน่ำ กระดูกทั่วร่างแตกละเอียด เส้นชีพจรปราณถูกทำลายจนย่อยยับ หากเป็นคนธรรมดาหรือศิษย์สำนักกระบี่เมฆาทั่วไป คงสิ้นใจตายไปนานแล้ว แต่ทว่า... ภายในดวงตาคู่นั้นกลับประกายแสงสีครามเจิดจ้าดั่งดาราจักรที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล ไป๋จินเฉินหลับตาลงอย่างช้าๆ ลมหายใจของเขายาวลึกและแผ่วเบา สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังก้องกังวานราวกับเสียงกลองศึกโบราณ "หมิงไห่เอ๋อร์... เจ้าคิดว่าการทำลายร่างเนื้อของศิษย์ก้นแถว จะสามารถดับสูญจิตวิญญาณแห่งมหาเทพกระบี่ได้กระนั้นหรือ? ช่างเป็นความโง่เขลาที่น่าสมเพชยิ่งนัก" คำพูดนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความทะนงองอาจราวกับพญาอินทรีที่มองลงมาจากยอดเขาเก้าชั้นฟ้า ทันใดนั้น จิตสำนึกของไป๋จินเฉินก็ดิ่งลึกลงไปในห้วงสมุทรแห่งจิตวิญญาณ ที่ซึ่งความมืดมิดอันไร้ขอบเขตถูกแหวกออกด้วยกระบี่โบราณเล่มหนึ่ง—กระบี่กลืนฟ้า! อักขระโบราณนับหมื่นตัวเปล่งแสงเรืองรองลอยวนเวียนอยู่รอบคมกระบี่ มันคือเคล็ดวิชาบรรพกาลที่สูญหายไปจากยุทธภพมากว่าแสนปี "เคล็ดวิชากระบี่กลืนฟ้า" วิชาที่จะเปลี่ยนความตายให้เป็นความอมตะ เปลี่ยนความพิกลพิการให้เป็นขุมพลังที่แม้แต่สวรรค์ยังต้องสะพรึง *วูบ!* มวลพลังงานธรรมชาติระหว่างฟ้าดินเริ่มแปรปรวนอย่างรุนแรง ลมพายุหมุนวนเหนือเรือนพักหลังน้อย แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงมา หลี่ชิงหลานที่กำลังยืนอารักขาอยู่เบื้องนอกสัมผัสได้ถึงความผิดปกตินี้ นางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาบนใบหน้าราวกับน้ำแข็งหมื่นปีพลันสั่นไหว นางกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความตกตะลึง "นี่มัน... ปราณฟ้าดินกำลังหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่งได้อย่างไร?" หลี่ชิงหลานพึมพำกับตนเอง นางรู้ดีว่าอาการบาดเจ็บของไป๋จินเฉินสาหัสเพียงใด เส้นชีพจรปราณขาดสะบั้น การดูดซับพลังงานในสภาพเช่นนี้รังแต่จะทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนร่างระเบิดเป็นจุล ทว่า... สิ่งที่นางสัมผัสได้ในยามนี้กลับไม่ใช่ความหายนะ แต่เป็นคลื่นพลังอันบริสุทธิ์และยิ่งใหญ่ที่กำลังหลอมรวมเข้ากับลมหายใจของชายหนุ่ม ภายในห้อง ไป๋จินเฉินโคจรพลังตามวิถีแห่งเต๋า โลหิตที่ไหลทะลักออกมาจากบาดแผลเริ่มหยุดไหล ผิวหนังที่ฉีกขาดสมานตัวเข้าหากันอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยเสียงกรอบแกรบราวกับเสียงกระดูกและกล้ามเนื้อกำลังถูกสร้างขึ้นใหม่ *เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!* เสียงอสนีบาตคำรามก้องในห้วงจิตสำนึก ราวกับฟ้าดินกำลังลงทัณฑ์ผู้ที่บังอาจฝืนลิขิต แต่ไป๋จินเฉินกลับแย้มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "สวรรค์ต้องการให้ข้าดับสูญ? ฮ่าๆๆ... น่าขันสิ้นดี ในเมื่อข้าได้กลับมาเหยียบนครานี้ แม้แต่สวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์กำหนดลมหายใจของข้า!" ทันทีที่สิ้นเสียง พลังปราณสีครามเข้มข้นระเบิดออกจากร่างของไป๋จินเฉิน รัศมีกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนากลบแสงจันทร์จนมืดมิด แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่เจ็ดแผ่ซ่านออกไปทั่วบริเวณ กดดันจนเหล่าศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่อยู่ละแวกใกล้เคียงต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว โลหิตไหลทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ดโดยไม่รู้ตัว หลี่ชิงหลานก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาคู่งามจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุพลังปราณ นางพลันตระหนักได้ในทันทีว่า... บุรุษผู้นี้ไม่ใช่ศิษย์สวะที่นางเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว แววตาคู่นั้น... มันคือแววตาของเจ้าแห่งยุทธภพผู้ไร้พ่ายอย่างแท้จริง ทว่า ในขณะที่พายุพลังกำลังแผ่ขยายถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นจากเบื้องล่างภูเขา พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของผู้อาวุโสหมิงไห่ "บังaniษ! ใครมันกล้าทะลวงพลังฝ่าฝืนกฎสำนักในยามวิกาล จงไสหัวออกมาให้หมด!" แสงคบเพลิงสว่างวาบทั่วทางขึ้นเขา และในวินาทีนั้นเอง ประตูไม้ห้องพักก็ถูกกระแทกจนพังกระเด็นเป็นเสี่ยงๆ ร่างของผู้อาวุโสหมิงไห่ในชุดคลุมสีเทาปรากฏขึ้นพร้อมกับจิตสังหารอันรุนแรง ทว่า เมื่อสายตาของมันปะทะเข้ากับร่างของไป๋จินเฉินที่ยืนไขว่ห้างถือเศษไม้แทนกระบี่ ร่างของผู้อาวุโสชราถึงกับชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาของหมิงไห่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายกระบี่ที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่สุด—กลิ่นอายที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับมหาเทพกระบี่เมื่อร้อยปีก่อน! "เจ้า... เจ้ามิใช่ไป๋จินเฉิน..." หมิงไห่ละล่ำละลักเอ่ยออกมา เสียงของมันสั่นระริกราวกับคนเห็นผีกลางวันแสกๆ *ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ*