ฟื้นคืนชีพท่ามกลางกองเพลิง

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายอับชื้นของห้องเก็บฟืนเก่า ย่อมมิใช่สิ่งที่มหาเทพกระบี่ผู้เคยเหยียบย่างบนสรวงสวรรค์ควรจะได้รับรู้เป็นสิ่งแรก "ตายง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ... เจ้าขยะสำนักนอกผู้นี้ช่างอ่อนแอเสียจนน่าสมเพชนัก" เสียงหัวeเราะเยาะหยันด้วยความสะใจดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับแรงถีบอันไร้ความปรานีที่กระแทกเข้าบริเวณซี่โครงซ้ายอย่างจัง ร่างที่ควรจะไร้วิญญาณไปแล้วกลับกระตุกเกร็งขึ้นอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดรวดร้าวรากับกระดูกทั่วร่างถูกบดขยี้เป็นผุยผงแผ่ซ่านไปทั่วทัณตตาน หากแต่ในห้วงสำนึกอันมืดมิดนั้น ดวงเนตรที่ปิดสนิทมาเนิ่นนานกลับค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ เปล่งประกายแสงสีครามเข้มราวกับห้วงสมุทรโบราณที่กักเก็บพายุหมุนไว้ภายใน ไป๋จินเฉินขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ลมหายใจที่พ่นออกมาเจือปนด้วยลิ่มเลือดสีคล้ำ เขายังไม่ตาย... หรือพูดให้ถูกคือ ดวงจิตอันเป็นอมตะของมหาเทพกระบี่ผู้ร่วงหล่นจากการหักหลังของสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ได้ทะลวงผ่านห้วงเวลาและมิติ เข้ามาสิงสถิตอยู่ในร่างของศิษย์สำนักนอกผู้มีนามเดียวกัน ศิษย์สวะผู้ไร้รากปราณและถูกรังแกจนถึงแก่ความตายผู้นี้ "ฮ่าๆๆ ดูมันสิ! ยังมีลมหายใจรวยรินอยู่หรือนี่? สมกับเป็นสวะที่ไม่รู้จักเจียมตัว บังجอาจไปขัดหูขัดตาคุณชายจ้าว ผู้อาวุโสหมิงไห่สั่งนักหนาว่าไม่อยากให้มันเห็นตะวันในวันพรุ่งนี้... พวกเจ้า จงซ้อมมันใหม่อีกรอบ เอาให้ตายสนิทไปเลย!" เงาร่างของศิษย์สำนักนอกสามคนในชุดคลุมสีเทาหม่นยืนค้ำหัวเขาอยู่ แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและสนุกสนาน มือข้างหนึ่งถือกระบองไม้เนื้อแข็งที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต ไป๋จินเฉินไม่ได้ส่งเสียงร้องคร่ำครวญสักแอะเดียว เขายันกายลุกขึ้นช้าๆ แม้ทุกอณูเนื้อจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ทว่าท่าทีและความนิ่งสงบผิดมนุษย์มนาของคนที่เพิ่งปางตาย ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของศิษย์ทั้งสามชะงักงันไปชั่วขณะ สายตานั้น... สายตาที่มองมายังพวกมัน ราวกับพญาอินทรีย์ที่มองดูฝูงมดปลวกไร้ค่า "พวกเจ้า... รังแกคนเกินไปแล้วกระมัง" เสียงของไป๋จินเฉินแหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับลมหนาวที่พัดมาจากขุมนรกโลกันตร์ มันมิใช่เสียงของเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีผู้ไร้พลังปราณ หากแต่เป็นเสียงคำรามของจักรพรรดิผู้ครองยุทธภพที่หลับใหลและถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ศิษย์ผู้ถือกระบองขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ มันบันดาลโทสะด้วยความอับอายที่ถูกเด็กสวะขู่ขวัญ จึงเงื้อกระบองฟาดลงมาหมายจะบดขยี้กะโหลกศีรษะให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ในคราเดียว! *ฉับพลันนั้นเอง* ในห้วงจิตวิญญาณของไป๋จินเฉิน อักขระโบราณนับล้านตัวพลورانหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เคล็ดวิชา "กระบี่ทะยานฟ้า" ที่สลักลึกอยู่ในวิญญาณตั้งแต่อดีตชาติเริ่มตื่นตัว เส้นชีพจรลมปราณที่ตีบตันมาตลอดชีวิตถูกพลังอันไร้ขอบเขตทะลวงผ่านราวกับสายน้ำหลากพังทำนอง เขายื่นมือออกไปสองนิ้วอย่างไร้สุ้มเสียง! เปรี้ยะ! นิ้วเรียวยาวราวกับหยกขาวคว้าจับปลายกระบองไม้เนื้อแข็งไว้ได้อย่างมั่น ศิษย์ผู้นั้นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พยายามออกแรงดึงสุดกำลัง ทว่ากระบองในมือกลับราวกับถูกฝังตรึงไว้ด้วยภูเขาไท่ซานทั้งลูก ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย "วิชาฝึกตนของสำนักกระบี่เมฆา... ในมือของพวกเจ้า ช่างใช้ได้อย่างน่ารังเกียจและเสียของยิ่งนัก" ไป๋จินเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งอย่างแผ่วเบา ทว่าพลังปราณอันบริสุทธิ์ที่ระเบิดออกมาจากร่าง กลับสร้างคลื่นกระแทกมหาศาลจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าปริแตกออกเป็นใยแมงมุม ตูม! แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวซัดร่างของศิษย์ทั้งสามปลิวทะลุผนังห้องเก็บฟืนออกไปกระแทกกับพื้นสนามหญ้าด้านนอก กระดูกทั่วร่างของพวกมันหักยับเยินกระอักเลือดออกมาคำโต สลบเหมือดไปในทันทีโดยไม่มีโอกาสได้กรีดร้อง ไป๋จินเฉินยืนสงบนิ่งท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านชายเสื้อที่ขาดวิ่น เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลม เขาก้มมองฝ่ามือของตนเองที่เวลานี้เริ่มมีประกายสายฟ้าสีม่วงอ่อนแล่นริ้วอยู่ตามผิวหนัง นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของพลังปราณที่หลงเหลือจากการจุติใหม่... ทว่ามันก็เพียงพอที่จะทำให้คนพวกนั้นกลายเป็นธุลีได้ในพริบตา ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเดินออกไปเพื่อสะสางบัญชีแค้นกับผู้อาวุโสหมิงไห่ผู้เป็นต้นเหตุแห่งความตายของร่างนี้ ท้องน้ายามราตรีที่เคยเงียบสงบพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้ร่องรอย เมฆดำทะมุนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีผู้ใดใช้อาคมพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะฉีกกระชากโลกหล้าออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกันนั้น เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะ ปรากฏกายขึ้นอย่างแผ่วเบาบนยอดหลังคาเรือนสำนักนอก นางยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังไม่ทันหยดลงถึงพื้น กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ จนน้ำค้างรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าใส ดวงตาสง่างามคู่นั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าเมื่อนางกวาดสายตาลงมายังเบื้องล่าง และประสานสายตากับไป๋จินเฉิน ร่างระหงของนางก็สะท้านเฮือกเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ บนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างดุร้าย แสงสีขาวสว่างวาบเผยให้เห็นใบหน้าของนางและเขาในระยะประชิด หญิงสาวผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งหมื่นปีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ หากแต่แฝงไปด้วยความระคนตกใจที่ยากจะปิดมิด "เจ้า... เป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงมีกลิ่นอายของกระบี่เล่มนั้น... อยู่ในร่างของศิษย์สวะผู้นี้?" มังกรครามท่องภพ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมทางทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้ด้วยใจระทึกครับ