การร่วมมือที่ไม่มีใครคาดคิด

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่น ท่ามกลางห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชาขาวและไอน้ำอุ่นจากกาเงินแท้ "คุณเสียสติไปแล้วหรือคะ ดยุคคาสเซียน? เหมืองแร่รกร้างที่เขตชายแดนตะวันตกนั่น นอกจากหินกรวดไร้ค่ากับตำนานปรัมปราเรื่องคำสาปปีศาจแล้ว มันไม่มีอะไรให้อีกเลยนะคะ" เอลีน่า วอน คอร์ทซ์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้กำมะหยี่สีมรกตอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดตามองตัวเลขมหาศาลในสัญญาการร่วมทุนที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า มุมปากสลักรอยยิ้มเยาะหยันบางเบา ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ยากจะต้านทาน ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีรัตติกาลและนัยน์ตาสีอำพันเข้มข้นนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนิยักสลักนิ่งสนิท ไร้ซึ่งรอยสะทกสะท้านต่อท่าทีเย่อหยิ่งของหญิงสาว ตรงกันข้าม คาสเซียนกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอันตรายและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน "ถ้ามันไม่มีอะไร... เหตุใดหัวใจของคุณถึงได้เต้นแรงจนเสียงสะท้อนมาถึงฝั่งนี้ล่ะคะ เอลีน่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบข้างใบหูทำเอาเอลีน่าชะงักไปชั่วขณะ หญิงสาวเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมา เธอเกลียดนักเวลาที่ผู้ชายคนนี้อ่านเกมเธอขาดกระвиนกระเวนเช่นนี้! ตั้่งแต่คืนวันที่พวกเขาค้นพบร่องรอยของ "ผลึกดาราโลหิต" ใต้เหมืองร้างแห่งนั้น โลกธุรกิจอัญมณีของอาณาจักรก็เตรียมตัวรับมือกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ได้เลยค่ะ การร่วมมือกันระหว่างเธอกับเจ้าพ่อตลาดมืดอัญมณีอย่างคาสเซียน ไม่ใช่แค่การขยายสาขาพิพิธภัณฑ์ธรรมดา แต่มันคือการผูกขาดขุมทรัพย์เวทมนตร์ที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ต่างหาก! "ฉันแค่กำลังคิดคำนวณว่า... เราจะเหยียบหน้าพวกสภาพ่อค้าชั้นสูงที่เคยหัวเราเยาะฉันอย่างไรให้เจ็บแสบที่สุดต่างหากล่ะคะ" เอลีน่าผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีดำสนิทปักด้ายเงินเดินตรงเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม เธอก้มตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพัน "เหมืองนั้น ฉันต้องการสิทธิ์ขาดในการจัดการสายแร่ทั้งหมด ศาสตราจารย์และช่างเจียระไนมือหนึ่งต้องเป็นคนของฉันครึ่งหนึ่ง ส่วนเรื่องเงินทุน..." "ฉันจัดการเองทั้งหมดค่ะ" คาสเซียนชิงพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังจนน่าประหลาด มือหนายื่นออกไปคว้าปลายนิ้วเรียวของหญิงสาวมากุมไว้แผ่วเบา "ไม่ว่าคุณอยากจะสร้างอาณาจักรพิพิธภัณฑ์อัญมณีที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน หรืออยากจะตบหน้าใครในสังคมชั้นสูง ฉันคนนี้... จะเป็นฐานรองรับก้าวเดินทุกย่างก้าวของคุณเอง" ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขาทำเอาหัวใจของเอลีน่ากระตุกวูบอย่างแรง เธอดึงมือกลับอย่างนุ่มนวล แต่รอยยิ้มที่ระบายบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "ดีค่ะ งั้นเรามาเริ่มประกาศสงครามการค้ากันเลยดีกว่า" ภายในเวลาไม่ถึงสามวัน ข่าวลือเรื่องการร่วมทุนครั้งประวัติศาสตร์ระหว่าง "อัญมณีม่านหมอก" ของเอลีน่า กับกลุ่มการค้าไร้เงาของดยุคคาสเซียนก็แพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่ง ร้านค้าอัญมณีตระกูลบารอนและเคานต์ที่เคยร่วมมือกันกีดกันเธอ ต่างพากันหน้าซีดเผือดเมื่อพบว่า วัตถุดิบอัญมณีดิบเกรดพรีเมียมทั้งหมดถูกกว้านซื้อเรียบโดยกลุ่มของพวกเขาจนเกลี้ยงตลาด! สีหน้าของเลดี้มาร์เก็ตผู้เคยเย่อหยิ่งในงานเลี้ยงน้ำชาเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนแทบจะกลืนกินตัวเองลงไปทั้งตัว เมื่อเห็นป้ายประกาศเปิดตัวสาขาเรือธงแห่งใหม่ของพิพิธภัณฑ์อัญมณีเวทมนตร์ ที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจแพงที่สุดในอาณาจักร—พื้นที่ที่ตระกูลของนางเคยพยายามประมูลแข่งแต่พ่ายแพ้ราบคาบด้วยตัวเลขเงินประมูลที่สูงจนน่าตกใจ ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและความอิจฉาริษยาจากเหล่าชนชั้นสูงที่ยืนออกันอยู่หน้าร้าน เอลีน่าในชุดสูทเข้ารูปสีไวน์แดงสง่างาม ก้าวเท้าลงมาจากรถม้าหรูหราที่มีสัญลักษณ์ตราประจำตระกูลดาร์กวูดประดับอยู่ คسเซียนก้าวตามลงมาเคียงข้าง คอยโอบประคองเอวบางอย่างทะนุถนอมราวกับเธอกลัวว่าเธอจะบอบช้ำจากสายตาริษยาเหล่านั้น ทว่า ในขณะที่เอลีน่ากำลังจะก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนเพื่อเปิดประตูพิพิธภัณฑ์สาขาใหม่ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนหอบแฮกก็ดังแทรกขึ้นมาจากฝูงชน "คุณเอลีน่า! ท่านดยุคคาสเซียน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" ผู้จัดการสาขาหลักวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของหญิงสาว ใบซีดเผือกจนแทบไม่มีสีเลือด "มีคนบุกรุกเข้าไปในเหมืองร้างเขตตะวันตกที่เราเพิ่งเซ็นสัญญา... และสิ่งที่พวกมันพบในนั้น ไม่ใช่แค่ผลึกดาราโลหิตธรรมดา..." ผู้จัดการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวatกลัว "แต่พวกมันเจอ 'ประตูผนึกโบราณ' ที่กำลังถูกสะาะเด็นด้วยพลังเวทมนตร์สีดำสนิท และตอนนี้... มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายกำลังพยายามทำลายมันค่ะ!" ดวงตาของเอลีน่าหรี่แคบลงทันที รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกจากร่างจนรอบข้างรู้สึกได้ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบโต้อะไร ประตูทางเข้าพิพิธภัณฑ์ด้านหลังก็ส่งเสียง "คลิก" ดังสนั่น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *[คำเตือนระดับวิกฤต: ผนึกแห่งบรรพกาลถูกปลดปล่อยโดยบุคคลภายนอก! เป้าหมาย: กำจัดผู้ครอบครองอัญมณีทายาทคนปัจจุบันในอีก 3... 2... 1...]* ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!