อย่าริอาจสอนเซียน

"อัญมณีเม็ดนี้มีรอยร้าวภายในที่ถูกเจียระไนซ่อนไว้ด้วยเวทมนตร์ชั้นต่ำ หากคุณเอาไปประดับบนแหวนหมั้น เกรงว่าอีกไม่ถึงสามเดือนมันคงจะแตกละเอียดคามือ... น่าสมเพชเสียจริงนะคะที่บุตรชายตระกูลขุนนางเก่าแก่ถึงกับต้องมาเดินเลือกซื้อของปลอมย้อมแมวตามร้านข้างทางเช่นนี้" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของร้านอัญมณีชื่อดังใจกลางเมืองหลวง ร่างบางในชุดกระโปรงเข้ารูปตัดเย็บด้วยผ้าไหมสีเขียวมรกตขับผิวผ่อง ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังชายหนุ่มร่างสูงผู้กำลังทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เอลีน่า วอน คอร์ทซ์ ปลดถุงมือลูกไม้สีขาวออกช้าๆ อย่างใจเย็น สายตาคู่คมกวาดมองอดีตคู่หมั้นอย่าง 'ลอร์ดเคลาดิวส์' และหญิงสาวข้างกายที่กำลังหน้าซีดเผือกด้วยความตกตะลึง "เอลีน่า!" เคลาดิวส์อุทานออกมาเสียงดังลั่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความอับอายเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังตกเป็นเป้าสายตาของลูกค้าคนอื่นในร้าน "เธอมาทำอะไรที่นี่ แล้วเธอกล้าดียังไงมาพูดจาไร้สาระแบบนี้! รู้ไหมว่าชิ้นนี้คือเพชรน้ำงามจากเหมืองหลวง..." "เหมืองหลวง หรือเหมืองขยะหลังบ้านคุณกันแน่คะ?" เอลีน่าหัวعเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววเยື้ยวเย็นจนเคลาดิวส์เผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณอยากได้ของประดับราคาถูกเพื่อเอาใจคู่หมั้นคนใหม่ ทำไมไม่บอกดิฉันล่ะคะ? เผื่อว่าพิพิธภัณฑ์ 'ลูมิเนร์' ของดิฉันจะมีเศษพลอยกรวดพลอยทรายเหลือๆ แจกทานให้พวกคุณเอาไปทำทานพอดี" คำพูดเชือดเฉือนแต่ไร้ซึ่งความหยาบคายนั้นทำเอาเคลาดิวส์หน้าชาดล เควิน สาวน้อยตระกูลตกยากที่เขาเพิ่งควงแขนมาด้วยถึงกับน้ำตาคลอเบ้า รีบซบหน้าลงกับอกชายหนุ่มเพื่อหลบสายตาสมเพชเวทนาของผู้คนที่เริ่มจับกลุ่มซุบซิบ "อย่ามาปากดีนะเอลีน่า! ตั้งแต่ถูกถอนหมั้น เธอคงสติฟั่นเฟือนไปใหญ่แล้วสิ ถึงได้เที่ยวมาอวดอ้างว่าเป็นเจ้าของพิพิธภัณฑ์อัญมณีบ้าบออะไรนั่น ทั้งที่เมื่อก่อนแม้แต่เงินค่าขนมยังต้องแบมือขอตระกูลฉัน!" เคลาดิวส์กัดฟันกรอด พยายามกู้หน้าคืนด้วยการขุดเรื่องเก่าขึ้นมาประจาน แต่เอลีน่ากลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม ท่วงท่าและการวางตัวในยามนี้ช่างสง่างามราวกับราชนีผู้สูงศักดิ์ มากกว่าจะเป็นคุณหนูตกอับที่เขาเคยรู้จัก "อดีตก็คืออดีตค่ะ ลอร์ดเคลาดิวส์..." เอลีน่าก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาช้าๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไวโอเล็ตลอยแตะจมูก "คนที่จมปลักอยู่กับความหลังและไม่ยอมลืมตาดูโลกกว้าง ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่ถือครองเส้นทางการค้าอัญมณีทั้งหมดในอาณาจักร... ดูเหมือนจะไม่ใช่ดิฉันหรอกกระมังคะที่น่าสมเพช" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด เสียงก้าวเท้าหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยพลังอันน่าเกรงขามก็ดังขึ้นจากทางประตูกระจายใสของร้าน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทของ 'ดยุคคาสเซียน ดาร์กวูด' ปรากฏตัวขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทันทีที่ผู้คนรอบข้างสังเกตเห็นสัญลักษณ์ตระกูลดาร์กวูดบนปกเสื้อของเขา คาสเซียนไม่แม้แต่จะชายตามองเคลาดิวส์ด้วยซ้ำ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นทอดมองมาที่เอลีน่าด้วยความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้เธอเพียงผู้เดียว มือหนายื่นเข้ามาโอบเอวบางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "จัดการธุระเสร็จหรือยังครับที่รัก?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล ตัดขาดความวุ่นวายรอบตัวราวกับโลกใบนี้มีเพียงเขากับเธอ "ยังเลยค่ะคาสเซียน พอดีดิฉันกำลังให้ความรู้ราคาแพงกับคนที่ยังไม่รู้จักรสนิยมที่แท้จริงของอัญมณีเวทมนตร์อยู่ค่ะ" เอลีน่าตอบด้วยรอยยิ้มพราวระยับ ก่อนจะหันกลับไปสบตาเคลาดิวส์ที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เมื่อตระหนักว่าผู้ชายที่โอบเอวอดีตคู่หมั้นของตนอยู่คือผู้มีอิทธิพลสูงสุดในตลาดมืดอัญมณี เคลาดิวส์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยคำขอโทษแต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว คาสเซียนปรายตามองสร้อยคอปลอมในมือของเคลาดิวส์แวบหนึ่ง ก่อนจะหยพบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังลวดลายเวทมนตร์เรืองแสงอ่อนๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ความแยแส แล้วโยนมันลงบนเคาน์เตอร์กระจกเสียงดังสนั่น "เหมาหมดร้านนี้..." เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบแต่ทรงอำนาจเด็ดขาด "ยกเว้นชิ้นที่ขยะสองชิ้นนั้นแตะต้อง... เพราะมันแปดเปื้อนความไร้รสนิยม จนแม้แต่ห้องเก็บขยะของพิพิธภัณฑ์เราก็ยังไม่คู่ควรจะรับไว้" พนักงานในร้านหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ รีบก้มหัวโค้งคำนับจนแทบติดพื้นเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนบัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดวงเงินนั้น ขณะที่เคลาดิวส์และเควินได้แต่ยืนอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือกไร้สีเลือดด้วยความอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เอลีน่าปรายตามองอดีตคู่หมั้นเป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันอันแสนงดงาม ก่อนจะหมุนตัวเดินเคียงคู่ไปกับดยุคหนุ่มผู้ทรงอำนาจ มุ่งหน้าสู่ประตูทางออกอย่างไร้เยื่อใย ทว่า ในวินาทีที่เธอก้าวพ้นประตูกระจายออกไปสู่แสงแดดยามบ่าย เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้งจากคาสเซียนก็ดังขึ้นข้างใบหู... "คนของตระกูลวอน คอร์ทซ์ ที่คุณสั่งให้ไปขุดคุ้ยเหมืองร้างทางเหนือเมื่อวานนี้ ส่งโทรเลขด่วนมาแล้วครับ... พวกเขาพบห้องลับใต้ดินที่ถูกผนึกด้วยเวทมนตร์โบราณ และมีบางสิ่งกำลังรอให้ 'ราชินี' อย่างคุณไปปลดผนึกมันด้วยตัวเอง" หัวใจของเอลีน่ากระตุกวูบ ทว่าในดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น... สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เหมืองร้างนั้น อาจเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่จะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์อัญมณีทั้งหมดของอาณาจักรนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและร่วมเดินทางไปตบพวกตัวร้ายด้วยกันนะคะ!