ข้อเสนอจากเจ้าพ่อตลาดมืด

"ถ้าการเจรจาธุรกิจของท่าน หมายถึงการส่งสายตาคุกคามและแผ่รังสีอำมหิตใส่เจ้าของร้าน เกรงว่าประตูทางออกอยู่ตรงนั้นค่ะ ท่านดยุก" น้ำเสียงของเอลีน่าราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีมรกตยังคงยืนสง่างามอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้แกะสลักโบราณ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาจะกดดันจนทำให้พ่อค้าอัญมณีทั่วทั้งเมืองหลวงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นได้ในพริบตาเดียวก็ตาม คาสเซียน ดาร์กวูด หรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์สีนิลเข้มคู่นั้นพิจารณาร่างบางตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ไอเวทมนตร์โบราณที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขายังคงหมุนวนอยู่รอบกายราวกับพายุหมุนสงบที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เขามองเห็นความท้าทายในแววตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความกล้าหาญแบบเด็กสาวไร้เดียงสา แต่เป็นความมั่นใจของคนที่กุมความลับและอำนาจบางอย่างไว้ในมืออย่างเบ็ดเสร็จ นี่คือเอลีน่า วอน คอร์ทซ์ คนเดียวกันกับที่เคยตกเป็นขี้ปากของสังคมชั้นสูงในฐานะนางร้ายผู้เย่อหยิ่งและไร้สมองอย่างนั้นหรือ? ภาพจำเก่าๆ มลายหายไปสิ้นเมื่อแรกที่เขาได้สบตากับเธอในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ "เธอช่าง... ผิดไปจากที่ข่าวลือว่าไว้ราวฟ้ากับเหวเลยนะ เอลีน่า" คาสเซียนเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ในยามวิกาลดังลอดริมฝีปากหยักลึก เขาไม่ได้ถอย แต่กลับก้าวเข้าไปประชิดเคาน์เตอร์มากขึ้น กลิ่นอายบุรุษเพศอันตรายและกลิ่นอายอัญมณีดิบจากตลาดมืดลอยอบอวลเข้ามาปะทะจมูก เอลีน่าขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างที่เหมาะสม เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "ข่าวลือก็เป็นได้แค่เรื่องเล่าของคนว่างงานค่ะท่านดยุก ถ้าท่านมาที่นี่เพื่อวิจารณ์ตัวฉัน เกรงว่าท่านจะเสียเวลาเปล่า แต่ถ้าท่านมาในฐานะ 'ลูกค้า'... เชิญเลือกดูสินค้าชิ้นอื่นได้ ยกเว้นชิ้นนั้นค่ะ" นิ้วเรียวยาวประดับแหวนมรกตชี้ไปยังแท่นจัดแสดงตรงกลางห้อง ซึ่งมีกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทวางอยู่ ภายในนั้นคือ "ดวงตาแห่งราตรี" อัญมณีเวทมนตร์โบราณที่ส่องประกายแสงสีม่วงเข้มลึกลับราวกับมีชีวิต มันคืออัญมณีชิ้นเอกที่เพิ่งถูกค้นพบและนำมาจัดแสดงเป็นไฮไลต์ประจำพิพิธภัณฑ์ และเป็นเป้าหมายเดียวที่ทำให้เจ้าพ่อตลาดมืดอย่างคาสเซียนต้องเดินทางมาด้วยตัวเองในค่ำคืนนี้ คาสเซียนเหลือบสายตาไปยังอัญมณีชิ้นนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบนกลับมาสบตาเอลีน่าอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความต้องการที่จะครอบครอง "ฉันไม่ได้มาเพื่อดู และไม่ได้มาในฐานะลูกค้าทั่วไป..." คาสเซียนโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบCรดริน "ฉันมาเพื่อซื้อ 'ดวงตาแห่งราตรี' ชิ้นนั้น... ด้วยราคาเท่าไหร่ก็ได้ที่เธอต้องการ" คำพูดนั้นทรงพลังและหนักแน่นพอที่จะทำให้พ่อค้าหน้าเงินคนไหนก็ตามพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ต้องคิด แต่นั่นไม่ใช่สำหรับเอลีน่า เธอยังคงยืนกอดอกด้วยท่าทีผ่อนคลาย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "เท่าไหร่ก็ได้งั้นหรือคะ?" เอลีน่าทวนคำ น้ำเสียงเจือแววขบขัน "ท่านดยุกผู้ยิ่งใหญ่แห่งตลาดมืดคงลืมไปว่า ที่นี่คือพิพิธภัณฑ์อัญมณีเวทมนตร์วอนคอร์ทซ์ สินค้าทุกชิ้นที่นี่มีจิตวิญญาณ และมีเจ้าของที่ถูกต้องตามกฎหมาย... และที่สำคัญที่สุด เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้หรอกค่ะ โดยเฉพาะสิ่งที่ฉันตั้งใจจะเก็บไว้ประดับพิพิธภัณฑ์ด้วยตัวเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ลูกน้องมือขวาของคาสเซียนที่ยืนรออยู่ตรงประตูถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครเคยกล้าปฏิเสธดยุกคาสเซียนผู้เหี้ยมโหดด้วยถ้อยคำที่ทั้งเยือกเย็นและเชือดเฉือนเช่นนี้มาก่อน คาสเซียนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาสีนิลจับจ้องใบหน้างดงามที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก แทนที่จะรู้สึกโกรธเคืองที่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า เขากลับรู้สึก... ทึ่ง และหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะอย่างไม่น่าให้อภัย มุมปากหนากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและพึงพอใจอย่างประหลาด "ปฏิเสธฉันอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้ ไม่กลัวว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้จะเปิดทำการได้ไม่ถึงสัปดาห์หรือไง เอลีน่า?" น้ำเสียงของเขาเจือแววข่มขู่ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย้าแหย่ที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก เอลีน่าหรี่ตามองเขาอย่างไม่เกรงกลัว เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ใกล้กับเขาในระยะที่อันตรายพอๆ กัน "ถ้าท่านคิดจะใช้กำลังหรืออิทธิพลมืดมาข่มขู่ฉันล่ะก็... ท่านคงต้องไปศึกษาข้อมูลมาใหม่นะคะท่านดยุก ว่าฉันคนนี้ ไม่เคยกลัวหมาป่าต่อให้มันจะตัวใหญ่แค่ไหนก็ตาม" ทันทีที่สิ้นเสียงหวานใส ประตูไม้บานใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดของทางเดินด้านนอก พร้อมกับร่างของบุคคลที่เอลีน่าคาดไม่ถึงก้าวเข้ามาในแสงไฟ... คนที่เธอคิดว่าจะไม่มีวันเหยียบย่างมาที่นี่เด็ดขาด! ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ