ของขวัญล้ำค่าในห้องเก็บของ

"ท่านจะรับข้อเสนอของผมไหม หรือจะปล่อยให้คนพวกนั้นเหยียบย่ำเกียรติยศที่เหลืออยู่ของตระกูลวอน คอร์ทซ์ จนจมดิน?" เสียงทุ้มต่ำของคาสเซียนดังก้องในโถงทางเดินที่มืดมิด เอลีน่าไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาจับจ้องไปยังผนังไม้โอ๊กเก่าคร่ำที่เต็มไปด้วยฝุ่นเขม่าของห้องเก็บของท้ายคฤหาสน์ "ข้อเสนอที่น่าสนใจค่ะ ท่านดยุค... แต่ฉันไม่ได้ต้องการเงินทุนที่มาพร้อมกับสายโซ่คล้องคอ ฉันต้องการ 'อำนาจ' ที่จะทำให้คนเหล่านั้นต้องสำลักความริษยาของตัวเองตาย" เอลีน่ายกมือขึ้นแตะผนังไม้ สัมผัสถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาผิดปกติ มันไม่ใช่ไอเย็นจากผนังหินทั่วไป แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ในกระแสเลือดของเธอ ราวกับมีเสียงกระซิบจากอัญมณีล้ำค่าที่ถูกลืมเลือนอยู่หลังกำแพงนี้ "ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากขยะที่พ่อฉันทิ้งไว้หรอก เอลีน่า" คาสเซียนเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขาสามารถมองเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเธอได้อย่างชัดเจน "คนในตระกูลวอน คอร์ทซ์ รวยแต่เปลือก ในห้องเก็บของนี้ก็มีแค่เศษกระดาษกับของไร้ค่า..." *เคร้ง!* เอลีน่าไม่ได้ตอบ แต่เธอใช้แท่งเหล็กในมือกระแทกเข้าที่กลไกซ่อนเร้นบนผนังอย่างแม่นยำ ฝีมือการจดจำแปลนคฤหาสน์จากความทรงจำในชาติที่แล้วไม่ได้ทำให้เธอผิดหวัง ผนังไม้ที่ดูธรรมดาเลื่อนออก เผยให้เห็นช่องลับขนาดมหึมาที่อบอวลไปด้วยแสงสีฟ้าจางๆ แสงนั้นไม่ได้มาจากหลอดไฟ แต่มันพุ่งออกมาจากหีบไม้ที่วางเรียงรายอยู่ภายใน คาสเซียนชะงักฝีเท้า แววตาสีเทาเข้มของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "นี่มัน..." "เศษกระดาษที่ท่านว่า... คงไม่ได้เรืองแสงและส่งกลิ่นอายเวทมนตร์รุนแรงขนาดนี้กระมังคะ?" เอลีน่าเอื้อมมือไปเปิดหีบใบใหญ่ที่สุด เบื้องหน้าของทั้งคู่คืออัญมณี 'สตาร์ไลท์ ควอตซ์' ที่หายสาบสูญไปนับร้อยปี มันส่องประกายวาวโรจน์ราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่บรรจุหมู่ดาวไว้ภายใน เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่ปลายนิ้วบอกเธอทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่ของประดับ แต่เป็นขุมพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์ที่นักทำเครื่องประดับชั้นสูงต่างโหยหา "พวกโง่เขลาในตระกูลนี้มองเห็นแค่ก้อนหินไร้ราคา แต่พวกเขาลืมไปว่า ตระกูลวอน คอร์ทซ์ เริ่มต้นจากการเป็นนักขุดแร่เวทมนตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักร..." เอลีน่าหันกลับมาหาดยุคคาสเซียน รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยในตอนแรก กลายเป็นความมั่นใจที่เฉียบคมจนน่าหลงใหล "ท่านดยุคคะ ถ้าฉันนำสิ่งนี้ไปเปิดตัวในงานเลี้ยงน้ำชาอาทิตย์หน้า คิดว่าพวกสตรีที่ชอบเหยียดหยามฉันจะทำหน้าอย่างไรคะ?" คาสเซียนคลี่ยิ้มบาง เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเอลีน่าได้กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ จากตัวเขา "พวกเธอคงจะหน้ามืดตามัวเพราะความอิจฉา จนลืมหายใจเลยล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง 'ค่ะ'" เขาแก้ไขคำพูดอย่างรวดเร็วพร้อมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ไม่ต้องเกรงใจค่ะ" เอลีน่าขยับตัวเข้าใกล้เขาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ร่วมมือกับฉันเถอะคาสเซียน ฉันจะเป็นผู้จัดการอัญมณีให้ท่าน และท่าน... จะเป็นฐานอำนาจที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องฉัน" ในขณะที่ทั้งสองกำลังจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศแห่งชัยชนะ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังมาจากโถงด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนน่าตกใจ "ท่านหญิงเอลีน่า! ท่านดยุคเบนจามินมาถึงแล้วค่ะ! เขาบอกว่ามาเพื่อ 'จัดการธุระเรื่องถอนหมั้น' ให้เสร็จสิ้นตามคำสั่งของท่านพ่อ!" เอลีน่าหุบยิ้มทันที แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอวางสตาร์ไลท์ ควอตซ์ลงในถุงกำมะหยี่สีดำแล้วคว้ามันไว้แน่น ก่อนจะหันไปหาคาสเซียนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยแผนการ "คนไม่ได้รับเชิญมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะ" คาสเซียนขยับปกเสื้อสูทให้เรียบกริบ แววตาของเขากลับมาเรียบเฉยและทรงอำนาจอีกครั้ง "ต้องการให้ผมจัดการให้ไหมครับ? หรือท่านจะจัดการด้วยตัวเอง?" เอลีน่าเดินผ่านหน้าเขาไปที่ประตูห้องเก็บของ เธอหยุดฝีเท้าลงแล้วหันกลับมาส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผลักประตูออกสู่โถงทางเดิน "ขอบคุณสำหรับข้อเสนอค่ะ แต่คนอย่าง 'เบนจามิน' ต้องเจอกับความอัปยศด้วยมือของฉันเองเท่านั้น..." เอลีน่าก้าวออกไปเผชิญหน้ากับคู่หมั้นจอมปลอมที่ยืนรออยู่กลางโถงคฤหาสน์ โดยไม่รู้เลยว่าที่ปลายเท้าของเบนจามินนั้น มีรอยประทับของตราสัญลักษณ์ต้องห้ามที่ถูกแอบวางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ และในวินาทีนั้นเอง กองทหารหลวงก็พุ่งเข้ามาล้อมคฤหาสน์วอน คอร์ทซ์ พร้อมกับประกาศก้องว่าผู้ใดที่ถือครอง 'อัญมณีต้องสาป' จะต้องถูกจับกุมทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับเอลีน่านะคะ เตรียมพบกับความสะใจในตอนหน้าได้เลยค่ะ!