กลิ่นอายของพลังเวทที่หายไป

"ถ้าพวกคุณยังคิดจะเอาเศษแก้วก้นครัวมาตีราคาเทียบกับทับทิมโลหิตมังกรของฉันอีกล่ะก็... เชิญเดินออกไปทางประตูแล้วให้สุนัขหน้าร้านช่วยเห่าไล่ส่งจะดีกว่านะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดอาบยาพิษของเอลีน่า วอน คอร์ทซ์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันกริบของห้องรับรองพิเศษ ภายในพิพิธภัณฑ์อัญมณีเวทมนตร์ 'ลูเมนเทีย' ที่เพิ่งเปิดทำการได้ไม่นาน สายตาสีมรกตคู่สวยกวาดมองกลุ่มพ่อค้าอัญมณีหน้าเลือดจากสภาสูงที่เคยเหยียดหยามเธอในอดีต บัดนี้พวกเขากลับหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับยามเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตนางร้ายผู้กุมอำนาจตลาดอัญมณีตัวจริงในกำมือ ความสะใจเล็กๆ ไหลผ่านปลายนิ้วเรียวที่กำลังบรรจงวางคีมทองคำลงบนโต๊ะกำมะหยี่สีนิล เอลีน่าไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิดกับการมาเยือนอย่างไร้มารยาทของแขกไม่ได้รับเชิญเหล่านี้ กลับกัน เธอกำลังสนุกกับการได้ยืนมองพวกมันดิ้นรนอยู่ในกำมือราวกับมดปลวก แต่แล้ว... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ความผิดปกติบางอย่างก็แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วก้อย *แปลกจัง...* เอลีน่าขยับคิ้วเรียวเล็กน้อยโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น ความรู้สึกร้อนวูบวาบราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ กำลังไหลย้อนกลับจากแหวนมรกตโบราณบนนิ้วนางข้างซ้าย เข้าสู่เส้น 12 ลมปราณเวทมนตร์ที่เคยเหือดแห้งและปิดตายไปตั้งแต่ตอนที่เธอก้าวเข้ามาอยู่ในร่างนี้ มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความอุ่นซ่านที่คุ้นเคย—พลังเวทที่เธอสูญเสียไปตั้งแต่คืนวันประหารทัณฑ์ในอดีตกำลัง... ฟื้นคืนกลับมาทีละน้อย! ดวงตากลมโตชำเลืองมองไปยังกล่องไม้แกะสลักลวดลายโบราณที่วางอยู่มุมโต๊ะ ภายในนั้นบรรจุ 'โอปอลจันทรา' อัญมณีเกรดต่ำที่เธอเพิ่งคัดแยกออกจากกองขยะเมื่อช่วงบ่าย แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวหินกำลังเต้นระรำสอดประสานกับจังหวะการเต้นของหัวใจเธออย่างน่าประหลาด "คุณเอลีน่า... คุณเอลีน่าครับ ได้ยินที่พวกเราเสนอหรือเปล่า?" เสียงอ้วนทุ้มของหัวหน้าพ่อค้าสภาสูงดังแทรกเข้ามา ทำลายภวังค์ความคิดของเธอ เอลีน่าดึงสายตากลับมา รอยยิ้มเย้ายวนใจถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างงดงาม เธอยกมือขึ้นทัดผมยาวสลวยเพื่อซ่อนประกายความตื่นตะลึงในแววตา "ฉันได้ยินชัดเจนดีค่ะท่านบารอน... แต่ดูเหมือนว่า สมองส่วนการประเมินราคาของคุณจะมีปัญหาเสียแล้ว ถึงได้กล้าเสนอราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินให้กับสมบัติล้ำค่าเช่นนี้" ขณะที่เธอกำลังจะเปิดฉากฟาดฟันวาจาใส่พวกมันต่อเพื่อไล่ตะเพิดออกไปให้พ้นร้าน แรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงหลายองศาเซลเซียส กลิ่นอายความเย็นเยือกและกลิ่นอายป่าสนรัตติกาลอันเป็นเอกลักษณ์ลอยอบอวลเข้ามาแตะจมูก ประตูกระจกบานหรูถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบาโดยไม่100% จำเป็นต้องเคาะขออนุญาต ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทของ ดยุคคาสเซียน ดาร์กวูด ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ แววตาสีเทาน้ำแข็งคู่นั้นกวาดมองเหล่าพ่อค้าในห้องด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง จนทุกคนต้องรีบถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว คาสเซียนหยุดยืนเคียงข้างเอลีน่าอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนายื่นเข้ามาสัมผัสข้อศอกเธอเบาๆ เชิงถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "มีแมลงน่ารำคาญหลงเข้ามาในสวนสวยของคุณอีกแล้วหรือครับ, เอลีน่า?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเยียบเย็น พลางปรายตามองกลุ่มพ่อค้าจนพวกเขากลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง "แค่พวกสุนัขจรจัดที่จำกลิ่นเจ้าของเดิมไม่ได้น่ะค่ะ... แต่ว่านะ คาสเซียน" เอลีน่าหันไปสบตากับชายหนุ่ม รอยยิ้มของเธอบางเบาลง แต่ประกายในดวงตากลับคมปลาบยิ่งกว่าเดิม พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ดูเหมือนว่า... ฉันจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่าการไล่ตะเพิดพวกนี้เสียแล้วล่ะค่ะ" เธอแบมือข้างที่สวมแหวนมรกตออกให้เขาดู ทันใดนั้น แสงสว่างวาบสีฟ้าครามก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากกล่องไม้โบราณ สะท้อนประกายระยิบระยับไปทั่วผนังห้อง กระแสพลังเวทอันรุนแรงและบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนเครื่องวัดพลังเวทบนผนังถึงกับสั่นกระพือและแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ! คาสเซียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทอันมหาศาลที่หลั่งไหลออกมาจากตัวหญิงสาว—พลังเวทระดับอาร์คเมจที่สาบสูญไปนับร้อยปี! ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นจากทางบันไดหน้าร้าน พร้อมกับร่างของอัศวินหลวงในชุดเกราะเงินวับวับที่พังประตูเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ทั้งหมด "จับกุมตัวเอลีน่า วอน คอร์ทซ์ ในข้อหาครอบครองอัญมณีต้องห้ามแห่งความมืด!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความฮึกเหิมของหัวหน้าหน่วยอัศวินดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของสตรีคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากแถวหลังด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่คุ้นเคย "พี่ค่ะ... ดูเหมือนว่าของเล่นในพิพิธภัณฑ์ชิ้นนี้ จะกลายเป็นหลักฐานมัดตัวพี่ให้ต้องโทษประหารรอบสองเสียแล้วนะคะ" ม่านหมอกโรแมนซ์