การพบกันของสองขั้ว

กลิ่นอับชื้นของหินปูนผสมกับคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง โซนชั้นล่างสุดของหอคอยทาร์ทารอสไม่เคยต้อนรับผู้มาเยือนด้วยความปรานีอยู่แล้ว เสียงคำรามต่ำทุ้มราวกับแผ่นดินสะเทือนดังสะท้อนก้องมาจากความเวิ้งว้างเบื้องหน้า บ่งบอกถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจประเมินระดับด้วยสามัญสำนึกของฮันเตอร์ทั่วไป ลิซ่ากวาดสายตาเรียบนิ่งมองผ่านความมืดสลัว แสงสีฟ้าจางๆ จากอินเตอร์เฟซระบบผู้กล้าสายซัพยังคงลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า ตัวหนังสือสีแดงฉานที่เพิ่งแจ้งเตือนเมื่อครู่ยังคงสลักเด่นชัดในความทรงจำ *[ตรวจพบพลังงานแปลกปลอมระดับ SSS แทรกแซงระบบ!]* *[คำเตือน: บอสลับแห่งหอคอยทาร์ทารอส "ราชันย์เงาผู้ไร้บัลลังก์" ได้ตื่นจากการหลับใหล... และมันกำลังจ้องมองมาที่คุณ]* ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความกดดันระดับหายใจไม่ออกแผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เสียงโลหะกระทบพื้นหินดังเคร้ง ตามด้วยเสียงหอบหายใจรุนแรงที่เจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดก็ดังแทรกขึ้นจากซอกหินอับทึบด้านซ้าย "ให้ตายสิ! ไอ้มอนสเตอร์บ้านี่มันหนังเหนียวเป็นบ้าเลยรึไง!" เสียงสบถใสๆ แต่เต็มไปด้วยพลังอัดแน่นดังขึ้น พร้อมกับร่างปราดเปรียวของหญิงสาวในชุดเกราะหนังฮันเตอร์สีดำสนิทที่กำลังกระเด็นกระดอนถอยหลังมาชนเข้ากับเสาหินโบราณอย่างจัง เรน่ากัดฟันกรอด มือข้างหนึ่งกุมต้นแขนที่มีรอยแผลฉีกขาดจนเลือดสีสดซึมเปื้อนเครื่องแบบ ขณะที่มืออีกข้างยังคงถือดาบใหญ่เล่มเขื่องที่บิ่นเว้าจากการปะทะอย่างหนักหน่วง เบื้องหน้าของเธอคือฝูง "ออร์คเงาทมิฬ" กว่าสิบตัวที่กำลังแยกเขี้ยว น้ำลายหยดติ๋ง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเหยื่อที่จนมุมด้วยความกระหายเลือด และที่น่ากลัวที่สุดคือ เงาดำมหึมาที่แผ่ขยายอยู่ด้านหลังพวกมัน—เงาของมอนสเตอร์ระดับบอสย่อยที่กำลังยกกรงเล็บอันคมกริบเตรียมปลิดชีพฮันเตอร์สาวผู้ไร้ทางสู้ ลิซ่ายืนกอดอกพิงผนังหินอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีนิลคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรวดเร็วและแม่นยำราวกับคอมพิวเตอร์ชั้นยอด ฮันเตอร์สาวคนนี้ประมาทเกินไป... หรือไม่ก็ฝืนลงมาลุยเดี่ยวในชั้นนี้โดยไม่มีแผนสำรองสินะคะ เรน่าเหลือบสายตากลับมาเห็นลิซ่าที่ยืนทำหน้าตายเฉยเมยอยู่ตรงมุมมืด เธอยิ่งหัวเสียหนักขึ้นไปอีก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโมโหระคนแปลกใจ "นี่นาย! ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นยะ! ถ้าไม่อยากถูกลูกหลงก็ไสหัวไปให้พ้นทางซะ! หรือถ้าสมองเสื่อมจนลืมวิธีวิ่ง ก็ช่วยส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังๆ ให้ฉันได้ยินหน่อยสิ!" เรน่าตะโกนสวนกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดระคนเกรี้ยวกราด แม้สถานการณ์จะคับขันถึงชีวิต แต่แววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความดื้อรั้นและพฤติกรรมหัวชนฝาที่จะสู้จนหยดสุดท้าย ลิซ่าถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอา ปลายนิ้วเรียวยาวขยับกลางอากาศเพียงเล็กน้อย ไพ่เวทมนตร์สีครามสามใบก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ ราวกับถูกเรียกออกมาจากความว่างเปล่า "ปากเก่งในสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังจะกลายเป็นอาหารมอนสเตอร์... เป็นงานอดิเรกที่สิ้นเปลืองพลังงานเสียเปล่านะคะ คุณฮันเตอร์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับก้องกังวานท่าเสียงคำรามของพวกออร์คได้อย่างน่าประหลาด เรน่าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อจู่ๆ ร่างของเธอก็รู้สึกเบาหวิวราวกับขนนก พลังเวทมนตร์สีทองจางๆ พรั่งพรูเข้าโอบล้อมแผลที่ต้นแขนของเธออย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดหายวับไปในพริบตา พร้อมกับพละกำลังที่เคยเหือดแห้งกลับพุ่งพล่านขึ้นมาจนเต็มพิกัด *[ระบบผู้กล้าสายซัพ: เปิดใช้งานสกิล "พรแห่งผู้กล้า - ระดับ 1"]* *[เป้าหมาย: เรน่า (ฮันเตอร์สายโจมตีระยะประชิด)]* *[ผลลัพธ์: พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 150%, ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้น 200%, ฟื้นฟู HP ต่อเนื่อง]* อินเตอร์เฟซสีทองปรากฏขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป เรน่ามองมือตัวเองด้วยความเหลือเชื่อ เธอกะพริบตาปริบๆ หันไปมองหน้าเด็กหนุ่มหน้าตายที่ยืนอยู่ข้างหลัง แววตาของเธอบ่งบอกความสับสนระคนทึ่งอย่างปิดไม่มิด "นี่มัน... เวทสนับสนุนบ้าอะไรกันเนี่ย? ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปได้ล่ะ?" เรน่าพึมพำออกมาเบาๆ "เลิกบ่นแล้วจัดการซะสิคะ" ลิซ่าดีดนิ้วเบาๆ ครั้งหนึ่ง ไพ่ในมือสะท้อนแสงวาบ "ฉันเปิดช่องว่างให้คุณแล้ว ที่เหลือ... ขึ้นอยู่กับฝีมือของคุณเองนะคะว่าจะคุ้มค่ากับมานาที่ฉันเสียไปหรือเปล่า" สิ้นคำพูดนั้น ออร์คเงาทมิฬตัวหัวหน้าก็คำรามลั่น มันพุ่งเข้าใส่เรน่าด้วยความเร็วสูง กรงเล็บมหึมาหมายจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ แต่ทว่า... เรน่าในตอนนี้ไม่ใช่ฮันเตอร์ที่สะินพิการทางยุทธวิธีคนเดิมอีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของฮันเตอร์สาว ร่างเพรียวพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู แรงระเบิดจากสกิลสนับสนุนทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าร้าวราน ดาบใหญ่ในมือของเธอเปล่งประกายแสงสีเงินเจิดจ้า แหวกอากาศพุ่งเข้าปะทะกับกรงเล็บของบอสย่อยอย่างจัง! *ตูมมม!* คลื่นกระแทกจากการปะทะกระจายตัวออกเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างของออร์คเงาทมิฬตัวมหึมาจะกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังหินอย่างแรงจนแน่นิ่งสนิท ตามด้วยสมุนออร์คตัวอื่นๆ ที่ถูกพลังมหาศาลกวาดกระเด็นหายไปในพริบตาเดียว เรน่าหอบหายใจเบาๆ เธอยืนปักหลักอยู่กลางซากมอนสเตอร์ ดาบใหญ่ในมือปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่าง หญิงสาวหันกลับมามองลิซ่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—จากความหงุดหงิดระอาใจ กลายเป็นความทึ่งและความสนใจที่ลุกโชนขึ้นในอก "นายเป็นใครกันแน่...? เด็กหนุ่มหน้าตาตายซึมๆ อย่างนาย ไม่น่าจะใช่ฮันเตอร์ฝึกหัดทั่วไปแน่ๆ" เรน่าเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความระแวดระวังแต่ก็แฝงความอยากรู้อยากเห็นไว้อย่างเต็มเปี่ยม ลิซ่าเก็บไพ่เวทมนตร์กลับเข้าสู่สำรับอย่างไร้ซุ่มเสียง ใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงความยินดีหรือตื่นเต้นใดๆ กับชัยชนะอันงดงามนั้น สายตาของเขายังคงมองตรงไปเบื้องล่าง ความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่าเดิม ความกดดันที่รุนแรงกว่าฝูงออร์คหลายร้อยเท่ากำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "คำถามนั้นเก็บไว้ถามทีหลังเถอะค่ะ..." ลิซ่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีนิลหรี่ลงมองตรงไปยังความมืดเบื้องล่างที่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง "...เพราะดูเหมือนว่า 'แขกไม่速เชิญ' ตัวจริงเสียงจริง จะไม่อมพะนำรอให้เราทำความรู้จักกันนานขนาดนั้นแล้วล่ะค่ะ" พื้นหินรอบตัวแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ ไอ The dark สีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยก ราวกับประตูนรกกำลังเปิดออก เสียงหัวเราะต่ำทุ้ม เยียบเย็น และดังก้องกังวานในหัวของทั้งสองคน พร้อมกับร่างเงาสูงตระหง่านที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ลอยเด่นขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง... *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤต!]* *[บอสลับ "ราชันย์เงาผู้ไร้บัลลังก์" ปรากฏตัวในระยะประชิด]* *[คำสั่งระบบบังคับ: หลบหนีทันที หรือ... ตาย]* --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นระทึกไปพร้อมกันต่อในตอนหน้าค่ะ *(การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า)*