พักผ่อนในเมืองกลางหอคอย

กลิ่นอายความชื้นของหินปูนผสมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลตัดกันอย่างประหลาด ภายในร้านน้ำชาเก่าแก่ที่ซ่อนตัวอยู่ ณ ชั้นกลางของหอคอยมหาสมุทร ท่ามกลางเสียงกระดิ่งทองเหลืองที่ดังแว่วทุกครั้งมีผู้มาเยือนผลักประตูบานไม้หนักอึ้งเข้ามา "ถ้าเจ้ายังทำหน้าตายแบบนั้นใส่ถ้วยชาอีกนิด มันคงจะแข็งกลายเป็นน้ำแข็งจนฉันไม่ต้องร่ายเวทแช่แข็งเพิ่มแล้วนะ ลิซ่า" เสียงใสแต่ติดจะห้วนเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดเกราะหนังเบาสีเข้มที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้โอ๊กตรงข้าม เรน่าถอนหายใจยาวเหยียดขณะวางดาบใหญ่คู่ใจพิงไว้ข้างโต๊ะ ก่อนจะใช้มือปัดเศษฝุ่นและคราบเขม่าจากการต่อสู้บนชั้นที่ผ่านมาออกจากไหล่ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ แต่ดวงตากลับเป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้น ลิซ่าเงยหน้าขึ้นจากสำรับการ์ดในมือ ดวงตาสนเท่ห์สีนิลสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์บนโต๊ะ เขายังคงสวมเสื้อคลุมสีเข้มตัวยาวที่ชายผ้าเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยจากการปะทะกับฝูงการ์ดอสูรระดับสูงเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ นิ้วเรียวยาวขยับเกลี่ยการ์ดเวทมนตร์ระดับ A "โล่ศิลาพิทักษ์" ในมืออย่างเงียบเชียบ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่แม่นยำ "ฉันแค่กำลังคำนวณอัตราส่วนมานาที่สูญเสียไปกับการใช้คอมโบเมื่อครู่นี้ค่ะ เรน่า" ลิซ่าตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับสิ่งที่เพิ่งผ่านมาคือการเดินเล่นในสวนดอกไม้ไม่ใช่การเอาชีวิตรอดจากดันเจี้ยน "และผลลัพธ์บอกฉันว่า เราสิ้นเปลืองพลังเวทไปถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์โดยไม่จำเป็น" "โอ้โห พ่อคุณนักวางแผน! นั่นมันมินิบอสระดับเจ็ดนะยะ! จะให้ใช้มือเปล่าตบมันร่วงหรือไงกัน" เรน่าหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปคว้าแก้วน้ำชาสมุนไพรบนโต๊ะมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ก่อนจะกระแทกมันลงเบาๆ "ว่าแต่... เมืองพักผ่อนกลางหอคอยชั้นนี้ บรรยากาศแปลกพิลึกแฮะ ดูเหมือนไม่มีใครสนใจพวกเราเลยสักคน" บรรยากาศรอบตัวในร้านน้ำชาและภายนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่สะท้อนภาพของเมืองขนาดเล็กที่ถูกสร้างขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ภายในซอกหลืบของหอคอยมหาสมุทร ถนนปูด้วยหินเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ผู้คนในชุดคลุมหลากสีเดินขวักไขว่ แผงลอยขายไอเทมเวทมนตร์และวัตถุดิบหายากส่งเสียงร้องเรียกลูกค้าเซ็งแซ่ ที่นี่คือ "เซน트รัลฮับ" จุดพักปลอดภัยที่เหล่านักล่าและฮันเตอร์ใช้ฟื้น แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของลิซ่าไม่ใช่ความคึกคักนั้น มันคือ "ความเงียบ" ในบางจุด และสายตาคู่หนึ่งที่แอบมองมาจากมุมมืดของเคาน์เตอร์บาร์ "เพราะที่นี่ไม่ใช่แค่จุดพักผ่อนธรรมดาค่ะ" ลิซ่าพูดเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้าน "ระบบแจ้งเตือนตั้งแต่อ าณาเขตนี้ปรากฏบนเรดาร์แล้วว่า มีความผันผวนของมานาขั้นสูง... ระวังตัวด้วย เรน่า" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่เชื่องช้าก็ดังขึ้น ชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท สวมฮู้ดคลุมใบหน้าจนเห็นเพียงรอยยิ้มลึกลับที่มุมปาก เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะของทั้งสอง พร้อมกับวางถาดไม้ที่มีการ์ดสีทองอร่ามสามใบลงตรงหน้าลิซ่า "ยินดีต้อนรับสู่ 'ร้านค้าเงา' นักเดินทางผู้มาจากเบื้องล่าง" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นราวกับกระซิบ "ข้าสังเกตพวกเจ้ามาสักพักแล้ว... เจ้าหนูผู้ถือครองระบบสายซัพพอร์ตคนนั้น น่าสนใจทีเดียว การจัดสำรับการ์ดเมื่อครู่นี้มีความประณีตไม่เบา" เรน่าชักมือเข้าหาด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ ดวงตาหรี่ลงจ้องมองชายชราอย่างระแวดระวัง "แกเป็นใคร? รู้ได้ยังไงว่าเขาใช้ระบบอะไร" ชายชราหัวเราะในลำคอเบาๆ "ที่นี่คือหอคอย... ความลับไม่มีอยู่จริงหรอกแม่สาวน้อย ข้าเป็นเพียงพ่อค้าเร่ผู้แลกเปลี่ยนสิ่งที่พวกเจ้าต้องการ กับ 'บางสิ่ง' ที่พวกเจ้ามี" สายตาของเขาหันกลับมาสบกับลิซ่าตรงๆ "การ์ดระดับตำนานที่เจ้าตามหา 'โศกนาฏกรรมแห่งราชสำนัก' อยู่ที่นี่... แต่เงื่อนไขในการแลกเปลี่ยน ไม่ใช่เหรียญทอง หรือแต้มระบบ" ลิซ่าหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาวางสำรับการ์ดลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล แววตาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นของนักเล่นเกมมืออาชีพที่กำลังประเมินสถานการณ์ "ถ้าเช่นนั้น... สิ่งที่คุณต้องการจากพวกเรา คืออะไรกันล่ะคะ" ลิซ่าถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันในที พ่อค้าเงายิ้มกว้างขึ้น เผยให้เห็นฟันสีเหลืองนวล "ง่ายมาก... ข้าต้องการ 'ความทรงจำ' สามนาทีสุดท้ายก่อนที่พวกเจ้าจะก้าวเข้าสู่หอคอยชั้นนี้... ความทรงจำเกี่ยวกับรอยแยกมิติที่พวกเจ้าปิดมันลง" เรน่าเบิกตากว้างทันที "นี่แกบ้าไปแล้วรึไง! จะเอาความทรงจำไปทำไม!" ลิซ่ายกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปรามเรน่าเบาๆ สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาขุ่นมัวของชายชรา การคำนวณความเสี่ยงแล่นผ่านสมองอย่างรวดเร็ว—การสูญเสียความทรงจำสามนาทีอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่ หากเทียบกับข้อมูลของการ์ดระดับตำนานที่จำเป็นต่อการผ่านชั้นถัดไป แต่ทว่า... ความผิดปกติของระบบในหัวกลับเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน *[แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบความพยายามเข้าถึงข้อมูลจิตสำนึกโดยบุคคลภายนอก]* *[คำเตือน: หากยอมรับข้อเสนอ ระบบอาจสูญเสียฟังก์ชันการซิงโ크ไนซ์ชั่วคราว]* ก่อนที่ลิซ่าจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือยื่นข้อเสนอใหม่ แสงสีแดงวาบก็สาดส่องลงมาจากเพดานร้าน กระจกใสรอบด้านแตกร้าวเป็น,เสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งเมืองกลางหอคอย—ไม่ใช่เสียงจากระบบ แต่เป็นเสียงกังวานของบางสิ่งที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล *"ผู้บุกรุก... ฝ่าฝืนเขตต้องห้าม... เริ่มกระบวนการกวาดล้าง"* ชายชราผู้เป็นพ่อค้าเงายิ้มเยาะ ร่างของเขาค่อยๆ สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำหายไปในอากาศทิ้งไว้เพียงการ์ดสีทองสามใบบนโต๊ะที่ตอนนี้... เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและมีไอความมืดพวยพุ่งออกมา เรน่ากระโดดลุกขึ้นยืนพร้อมชักดาบออกจากฝัก แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาจนหายใจไม่ออก "ลิซ่า! นั่นมันเสียงอะไร! แล้วทำไม... ทำไมประตูร้านถึงถูกล็อก!" ลิซ่าลุกขึ้นยืนช้าๆ มือเรียวยดดึงการ์ดสามใบสุดท้ายออกจากสำรับ ความนิ่งสงบถูกแทนที่ด้วยประกายตาแห่งความมุ่งมั่น มือขวาคุมบังเหียนพลังงานมานารอบตัวให้กลับมาสมดุลในพริบตา "ดูเหมือนว่า... เราจะไม่ได้แค่มาพักผ่อนกันเสียแล้วล่ะค่ะ เรน่า" ลิซ่ายกการ์ดขึ้นระดับสายตา ขณะที่เงาดำมหึมานอกหน้าต่างกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกที และเสียงกระซิบสุดท้ายจากระบบก็ดังขึ้นในหัว... *[ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้กล้าแห่งหอคอยทมิฬ" ถูกบังคับใช้งานโดยอัตโนมัติ... เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดจากการไลล่าของ 'ผู้ดูแลชั้นที่ 21' ภายในเวลา 10 นาที]* ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!