ความลับของเลเวล

เสียงโลหะกระทบพื้นหินดังกังวานสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นลึก กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเงาดำเบื้องหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขณะที่ฟีนิกซ์ขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาอย่างแนบเนียน ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้าชุ่มเหงื่อไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณการต่อสู้ให้พุ่งพล่าน "นายคิดจะทำบ้าอะไร ฟีนิกซ์" เรย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน โดยไม่ละสายตาจากศัตรูที่กำลังยิ้มเยาะอยู่เบื้องหน้า "ก็แค่... สนใจว่าระหว่างกุญแจในมือหม่านั่น กับกระดูกของเพื่อนพ้องนาย อะไรมันจะมีค่ามากกว่ากันต่างหากล่ะ เรย์" ฟีนิกซ์กระซิบตอบข้างใบหู น้ำเสียงยียวนประสาทเจือความเจ้าเล่ห์ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความจริงจังที่ซ่อนอยู่ "แต่อย่าห่วงเลย ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากนายไปจากเกมนี้หรอก... จนกว่าฉันจะเป็นคนชนะนายด้วยตัวเอง" "ปากดี..." เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่ริมฝีปากกลับกระตุกยิ้มบางเบาอย่างไม่รู้ตัว นี่คือความน่ารำคาญใจของฟีนิกซ์... ในยقวิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวาน เจ้าบ้านี่มักจะทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเต้นรัวผิดจังหวะได้เสมอ "ทำได้ดีนี่... เด็กๆ การแสดงจบลงแค่นี้แหละ ส่ง 'กุญแจแห่งพันธนาการ' มาให้ฉันซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... เพื่อนของพวกนายที่โดนจับอยู่ชั้นใต้ดิน คงไม่เหลือแม้แต่กระดูก" เสียงทุ้มต่ำของผู้ดูแลระบบระดับสูงดังขึ้นจากความมืด มันก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย แสงไฟสลัวจากคบเพลิงบนผนังสะท้อนใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นอันเกิดจากระบบรันไทม์ที่ผิดพลาด เรย์หรี่ตาลง ปมในอดีตเกี่ยวกับ 'ระบบ' ที่เคยพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตเขาพรั่งพรูเข้ามาในหัว ความไว้วางใจเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยในโลกแฟนตาซีที่ถูกควบคุมด้วยชุดคำสั่งบิดเบี้ยวเหล่านี้ แต่ทว่า... เมื่อเขามองเหลือบไปเห็นมือเรียวของฟีนิกซ์ที่เอื้อมมาแตะข้อศอกเขาเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน ความรู้สึกบางอย่างก็เปลี่ยนไป "อย่าไปฟังมัน" ฟีนิกซ์กล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงความเด็ดเดี่ยว "มองที่หน้าจอด้านขวาของนายสิ เรย์... นั่นไม่ใช่เสียงของคนควบคุมระบบ แต่มันคือเสียงของ 'บั๊ก' ที่กำลังพยายามกลืนกินตัวตนต่างหาก" เรย์เบนสายตาไปยังหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ข้อมูลโค้ดดิ้งนับล้านบรรทัดไหลทะลักด้วยความเร็วสูง ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกเปิดเผยลงตรงหน้า—ผู้เล่นไม่ได้ถูกเลือกให้เข้ามาเล่นเกมเพื่อความสนุก แต่พวกเขาทั้งหมดคือ 'วัตถุดิบ' ในการซ่อมแซมเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังจะล่มสลายต่างหาก! ระบบไม่ได้โกงผู้เล่น... แต่มันกำลัง 'กิน' ผู้เล่นเพื่อต่ออายุตัวเอง "เพิ่งรู้ตัวรึไง?" ผู้ดูแลระบบหัวسเราะลั่นห้องโถง เสียงนั้นแหลมสูงจนบาดแก้วหู "พวกแกเป็นแค่ข้อมูลขยะที่ถูกอัญเชิญมาเพื่อเป็นพลังงาน! กุญแจดอกนั้น... คือรหัสผ่านที่จะลบพวกแกออกจากสารระบบถาวร ส่งมันมาซะดี ๆ!" ร่างสูงใหญ่ของผู้ดูแลระบบพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบพลังงานแสงสีม่วงเข้มถูกง้างขึ้นหมายปลิดชีพในดาบเดียว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เรย์ผลักฟีนิกซ์ออกไปด้านข้างด้วยมือข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักดาบน้ำแข็งคู่ใจออกมารับการโจมตีนั้นไว้ด้วยสองมือ เคร้ง! ประกายไฟจากการปะทะสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง แรงกระแทกทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเรย์แตกร้าวเป็นทางยาว เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของอัศวินหนุ่ม แต่แววตากลับดุดันและลุกโชนไปด้วยเพลิงแห่งความโกรธ "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตฉันอีกแล้ว..." เรย์คำรามลั่น แรงกดดันจากพลังจิตของเขาแผ่ขยายออกไปจนน้ำแข็งเกาะกุมไปทั่วผนังห้องโถง "ไม่ว่าจะเป็นระบบเฮงซวยนี่... หรือแกก็ตาม!" ฟีนิกซ์ที่ตั้งหลักได้ไม่รอช้า ร่างเพรียวพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศราวกับเงาสีดำ มีดสั้นคู่ใจอาบด้วยแสงสีฟ้าสว่างวาบ เขาเล็งเป้าไปที่จุดอ่อนบริเวณท้ายทอยของผู้ดูแลระบบ ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลักพอดี "นายหลับไปซะเถอะ... เจ้าโปรแกรมขยะ!" ฉับพลัน ในเสี้ยววินาทีที่คมมีดของฟีนิกซ์กำลังจะเฉือนผ่านเป้าหมาย หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าท่ามกลางความมืดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาจากประตูเหล็กบานใหญ่ที่ควรจะถูกล็อกไว้ "ช้าไปนิดเดียวนะ... ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน" เสียงทุ้มคุ้นเคยที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในสถานที่แห่งนี้ ดังขึ้นเบา ๆ อยู่ชิดแผ่นหลังของเขา... พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อตรงเข้าที่ขมับของฟีนิกซ์! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันดันเจี้ยนเดือดนี้ไปด้วยกันนะครับ