สมรภูมิที่ร้อนระอุ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก แอ่งเลือดที่พื้นห้องโถงบอสใหญ่ระดับเซิร์ฟไม่ได้แค่เดือดปุดๆ แต่มันกำลังส่งเสียงคำรามราวกับมีชีวิต รอยแยกของผนังหินระเบิดออกพร้อมกับเงาดำประหลาดนับสิบสายที่เลื้อยระหกระเหินพุ่งเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วกระหายเลือด ทว่าสิ่งสำคัญยิ่งกว่าฝูงสมุนโจรเงาเหล่านั้น คือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตูห้องโถงทีละนิด ทุกจังหวะการก้าวสะเทือนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ระวัง!" ฟีนิกซ์ตะโกนลั่น ร่างเพรียวบางดีดตัวหลบเงาสีดำที่พุ่งแฉลบผ่านใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร คมดาบในมือสะท้อนแสงสีแดงเพลิงวาววับ นักล่าแต้มอัจฉริยะกวาดสายตาคมกริบมองไปยังประตูห้องโถงสลับกับบอสยักษ์ตรงหน้า เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย แต่มุมปากกลับยกยิ้มท้าทายตามสไตล์คนไม่เคยกลัวตาย "ดูเหมือนแขกไม่เชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ คุณอัศวินน้ำแข็ง" ฟีนิกซ์เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความสนุก เรย์ไม่ตอบ คำตอบของเขาคือการตวัดดาบน้ำแข็งในมือจนเกิดเสียงหวีดหวิวของความเย็นจัด ไอความเย็นแผ่ซ่านจนพื้นห้องโถงกลายเป็นน้ำเกล็ดขาวโพลน ดวงตาสีฟ้าคมกริบฉายแววดุดันไร้ความปรานี ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีเงินยวงก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของฟีนิกซ์โดยสัญชาตญาณ ช่องว่างระหว่างไหล่ของทั้งคู่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและลมหายใจที่กระชั้นกระซอดยามเมื่อต้องเคลื่อนไหวพร้อมกัน "หุบปากแล้วมีสมาธิกับตรงหน้า ฟีนิกซ์" เสียงทุ้มต่ำเออดออย่างเย็นชา แต่กลับแฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อน "ถ้าไม่อยากตายคาเท้าบอสตัวนี้ซะก่อน" ตึง! เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว บอสใหญ่ประจำดันเจี้ยนระดับเซิร์ฟ—"อสูรโลหิตทมิฬ"—กระโจนลงมาจากแท่นบูชา แรงกระแทกทำให้พื้นศิลาแตกร้าวเป็นทางยาว ร่างมหึมาสูงกว่าสี่เมตรเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ปูดโปนและเส้นเลือดสีดำที่เต้นตุบๆ ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองผู้บุกรุกทั้งสองราวกับเหยื่ออันโอชะ กรงเล็บขนาดมหาสงครามกวัดแกว่งสร้างคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยว "มันไม่สนใจลูกน้องข้างล่างแล้ว... มันเล็งเราสองคนเต็มๆ" ฟีนิกซ์หรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว สกิลแต้มต่อของเขาเริ่มทำงาน แสงออร่าสีทองจางๆ เปล่งประกายรอบตัว "ผมจะเบี่ยงเบนความสนใจมันสามวินาที คุณเตรียมท่าไม้ตายน้ำแข็งขั้นสูงสุดของคุณไว้ซะ เรย์" "สามวินาทีมันน้อยเกินไปสำหรับบอสระดับนี้" เรย์ปฏิเสธเสียงแข็ง แววตาไหววูบชั่วขณะเมื่อนึกถึงอดีต ความผิดพลาดจากการประสานงานในอédีตทำให้เขาไม่ค่อยเชื่อใจใคร แต่ยามนี้... แผ่นหลังของฟีนิกซ์ที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างกลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด "เชื่อใจผมสิครับ... เหมือนที่ผมเชื่อใจคุณไง" คำพูดนั้นสะท้อนก้องในโสตประสาท ฟีนิกซ์ไม่ได้รอคำตอบ ร่างเพรียวพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู ดาบเพลิงในมือแผดเผาจนกลายเป็นเปลวเพลิงสีฟ้าความร้อนสูง ฟาดฟันเข้าใส่ดวงตาข้างซ้ายของอสูรโลหิตทมิฬอย่างแม่นยำ โฮกกร๊าสสส! บอสยักษ์คำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด มันสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บมหึมาตะปบเข้าใส่ฟีนิกซ์ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศเต็มแรง! "ฟีนิกซ์!" เรย์เผลอหลุดปากเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจ หัวใจในอกกระหน่ำเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความกลัวที่จะสูญเสียใครไปพุ่งทะยานขึ้นเหนือความรู้สึกอื่นใด ในเสี้ยววินาทีนั้น อัศวินน้ำแข็งปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มี ไอเย็นจัดระเบิดออกรอบตัวจนอุณหภูมิลดฮวบลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งในพริบตา นี่ไม่ใช่แค่การโจมตีเพื่อเอาชนะ แต่เป็นการปกป้อง "ดาบศิวาราตรี... น้ำแข็งนิรันดร์!" เรย์พุ่งทะยานผ่านร่างของฟีนิกซ์ที่กำลังร่วงหล่นลงมา มือหนาคว้าเอวบางของอีกฝ่ายเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงพาให้ทั้งคู่หมุนตัวกลางอากาศ หลบกรงเล็บมรณะได้อย่างเฉียดฉิว ขณะเดียวกัน ดาบน้ำแข็งในมือของเรย์ก็แทงทะลุใจกลางอกของอสูรโลหิตทมิฬอย่างแม่นยำไร้ที่ติ พลังความเย็นแผ่ซ่านจากจุดที่ดาบปัก แช่แข็งร่างมหึมาของบอสใหญ่ตั้งแต่หน้าอกลามไปจนถึงศีรษะภายในพริบตา อสูรโลหิตทมิฬแข็งค้างเป็นรูปปั้นน้ำแข็งขนาดมหึมา ก่อนที่มันจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าพราวระยับไปทั่วห้องโถง ระบบแจ้งเตือนหน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นพร้อมกัน "เคลียร์บอสประจำดันเจี้ยนสำเร็จ! ผู้เล่นเรย์และผู้เล่นฟีนิกซ์ได้รับแต้มโบนัสพิเศษระดับตำนาน" แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย แรงโน้มถ่วงและไอร้อนจากแอ่งเลือดที่ยังคงหลงเหลือทำให้เหงื่อกาฬไหลซึม เรย์ยังคงโอบเอวฟีนิกซ์ไว้แนบแน่น ดวงตาสีฟ้าคมกริบมองสบเข้ากับดวงตาสี่ประกายระยับของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจที่ควรจะสงบลงกลับเต้นระรัวหนักหน่วงยิ่งกว่าตอนสู้กับบอส "ปล่อยได้แล้วมั้งครับ อัศวินน้ำแข็ง... หรือว่าติดใจอ้อมแขนผมซะแล้ว" ฟีนิกซ์กระซิบแผ่วเบา มุมปากหยักยิ้มเจ้าเลื้อย ทว่าดวงตากลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าทุกครั้ง เรย์เม้มปากแน่น ใบหูขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLดนิ่งขรึม เขากำลังจะผลักอีกฝ่ายออก แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังลุ้นระทึกมาตลอดหน้าประตูก็หยุดลงที่ด้านหน้าห้องโถงพอดี แกร๊ก... บานประตูหินหนาหนักที่ถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งบนถูกสวมทับด้วยหน้ากากโลหิตรูปจิ้งจอก และเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นทำเอาทั้งเรย์และฟีนิกซ์ต้องชะงักค้าง "ทำได้ดีนี่... เด็กๆ การแสดงจบลงแค่นี้แหละ ส่ง 'กุญแจแห่งพันธนาการ' มาให้ฉันซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... เพื่อนของพวกนายที่โดนจับอยู่ชั้นใต้ดิน คงไม่เหลือแม้แต่กระดูก" ชาโดว์ฮันเตอร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในสมรภูมินี้ด้วยกันนะครับ