เมื่อหน้ากากถูกถอด

"ถ้าคิดจะปิดบังผมไปจนตาย... คุณก็ประเมินความสามารถของ 'นักล่าแต้ม' อย่างผมต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเคลือบด้วยรอยยิ้มกวนประสาทและคำพูดหยอกเย้าในยามปกติ บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังเสียจนอุณหภูมิภายในห้องโถงกว้างของดันเจี้ยนชั้นที่สิบห้าลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เรย์ ชายหนุ่มผู้ได้รับการขนานนามว่า 'อัศวินน้ำแข็ง' ถึงกับชะงักฝีเท้า ปลายดาบในมือสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อศัตรูตรงหน้า แต่เป็นเพราะแววตาของคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แววตาที่ไร้ซึ่งหน้ากากแห่งความขี้เล่น แววตาที่จริงจังจนน่ากลัว เรย์หอบหายใจเบาๆ ไอเย็นสีขาวพ่นออกจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง บาดแผลจากการต่อสู้กับบอสประจำชั้นยังคงส่งความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปตามแผ่นหลัง แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความปั่นป่วนในอก ร่างสูงโปร่งของฟีนิกซ์ คู่อริและคู่แข่งตลอดกาล กำลังปลดเปลื้องอะไรบางอย่าง... ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าอาภรณ์ที่เปื้อนคราบเลือดและฝุ่นผง แต่เป็น 'ตัวตน' ที่อีกฝ่ายสวมทับอำพรางมาตลอด "นายพูดบ้าอะไรของนาย ฟีนิกซ์" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสคมกริบหรี่ลงอย่างระแวดระวัง "สภาพแบบนี้... ยังมีอารมณ์มาเล่นเกมทายปัญหาอีกหรือไง แผลที่ท้องนั่น เลือดออก1ไม่หยุดแล้วนะ" "เกมงั้นเหรอครับ?" ฟีนิกซ์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "คุณคิดว่าผมกำลังเล่นสนุกอยู่จริงๆ สินะ เรย์... ตลอดเวลาที่เราไล่ล่ากัน ในฐานะคู่แข่ง ในฐานะปาร์ตี้ หรือแม้กระทั่งตอนที่เรา... เอ่อ ชิดใกล้กันจนเกินความจำเป็น คุณเคยสงสัยจริงๆ ไหม ว่าทำไมผมถึงรู้ทันคุณทุกก้าว ทำไมผมถึงเข้าถึงระบบป้องกันของกิลด์คุณได้ง่ายดายนัก" ฟีนิกซ์ก้าวเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวราศีกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แสงไฟสลัวจากคริสตัลเวทมนตร์บนผนังสะท้อนเข้ากับเรือนผมสีเพลิงที่บัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยน ประกายแสงสีแดงฉานค่อยๆ สว่างวาบขึ้นทีละน้อย ราวกับเปลวไฟที่ถูกปลุกให้ตื่นจากขี้เถ้า เส้นผมสีเพลิงสว่างเจิดจ้าขึ้นจนกลายเป็นสีทองอร่ามบริสุทธิ์ ดวงตาคู่คมที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มแสนเจ้าเล่ห์ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีทองประกายเพลิง ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ธรรมดา ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจอันเก่าแก่และน่าเกรงขาม เรย์ผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจกระหน่ำเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ภาพตรงหน้าเกินกว่าสามัญสำนึกของเกมและโลกแฟนตาซีทั่วไปจะรับไหว มนุษย์ที่ไหนจะมีปฏิกิริยาเปลี่ยนสีผมและสีตาได้ต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ปรอทวัดระดับเวทมนตร์ในกระเป๋าเสื้อของเรย์สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งก่อนจะแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงกดดันระดับภัยพิบัติแผ่พุ่งออกมาจากร่างของฟีนิกซ์จนเรย์ต้องยกแขนขึ้นตั้งรับสัญชาตญาณ "นาย... ไม่ใช่ผู้เล่น" เรย์เสียงแหบพร่า ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "นายเป็นใครกันแน่... หรือว่านายคือบอสลับของชั้นนี้" ฟีนิกซ์หยุดเดิน ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนเหลือเพียงแค่เอื้อมมือถึง ร่างที่เคยดูโปร่งบางและสูงไล่เลี่ยกัน บัดนี้กลับแผ่ขยายกลิ่นอายความน่าเกรงขามราวกับเทพเจ้าแห่งการทำลายล้าง รอยยิ้มมุมปากที่เคยยียวนกวนประสาทถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มลึกล้ำที่อ่านไม่ออก ฟีนิกซ์เอื้อมมือขึ้นแตะที่ข้างแก้มของตัวเอง ปลายนิ้วเรียวยาวลากผ่านสันจมูกและริมฝีปาก ก่อนจะกระชาก 'บางสิ่ง' ออกจากใบหน้า กึ๊ก! เสียงคล้ายกลไกเวทมนตร์ปลดล็อกดังขึ้น พร้อมกับม่านพลังงานใสที่ฉีกขาดออกจากกัน เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ใบหน้าที่งดงามอย่างไร้ที่ติ ทว่าเย็นชาและสง่างามราวกับรูปสลักชั้นยอด ผิวเนียนละเอียดราวกับไข่มุกต้องแสงจันทร์ และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าผากเนียนนั้น มีเขาคริสตัลสีเพลิงคู่เล็กงอกงามขึ้นอย่างสง่างาม เป็นสัญลักษณ์ที่เหล่าผู้เล่นในตำนานต่างหวาดกลัวและบันทึกไว้ในตำราโบราณ "บอสลับงั้นเหรอครับ? เสียใจด้วยนะ เรย์... ผมไม่ใช่ข้อมูลชุดโค้ดที่ระบบสร้างขึ้นมาให้พวกคุณล่าเพื่อเอาแต้มหรอก" ฟีนิกซ์... หรือผู้ที่มีนามแท้จริงว่า 'ฟีนิกซ์เทรียล' ผู้ปกครองแห่งแดนเพลิงนิรันดร์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานล้ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "ผมคือผู้ดูแลระบบ... และเป็น 'คนรัก' ที่คุณทิ้งไว้เบื้องหลังเมื่อสามร้อยปีก่อนไงล่ะครับ" โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เรย์ยืนนิ่งค้างเป็นหิน ความทรงจำอันเลือนรางที่ถูกผนึกไว้ในส่วนลึกสุดของจิตใจถูกกระชากกลับมาอย่างรุนแรง ภาพของสนามรบเพลิงผลาญ คำสัญญาใต้ต้นไม้โบราณ และดวงตาสีทองคู่นี้ที่เขาพยายามลืมเลือนมาตลอดชีวิต ก่อนที่เรย์จะได้เปล่งเสียงเรียกชื่อนั้นออกมา ฟีนิกซ์ก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความโหยหาและตัดพ้อ "คราวนี้... คุณจะหนีผมไปไหนอีกไม่ได้แล้วนะ เรย์" แอ่งเลือดที่พื้นห้องโถงเริ่มส่งเสียงเดือดปุดๆ เงาดำประหลาดนับสิบสายเลื้อยออกมาจากรอยแยกของผนังหิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของบุคคลที่สามที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องโถงทีละนิด... *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ*