สายลมแห่งความเปลี่ยนแปลง

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ยังคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ ไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับรอยยิ้มเย็นเยียบของชายแปลกหน้าที่ยืนขวางทางหนีทีไล่ของพวกเราเอาไว้ทั้งหมด "น่าประทับใจ... ทั้งความรักและความตายช่างเป็นส่วนผสมที่ยอดเยี่ยมจริงๆ" เสียงกังวานใสของชายปริศนาทำให้บรรยากาศโดยรอบหยุดชะงักลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง "แต่ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะถึงเวลาเปลี่ยนกฎแล้วล่ะ" ผม—เรย์—กระชับดาบในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคมกริบกวาดตามองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ฟีนิกซ์ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างกันขยับตัวเล็กน้อย ไหล่ของอีกฝ่ายเบียดเข้าหากลิดแผ่นหลังของผมอย่างแนบชิด แม้ในยามวิกฤต รอยยิ้มกวนประสาทก็ยังไม่เคยจางหายไปจากมุมปากของเจ้าตัว "เปลี่ยนกฎงั้นเหรอ?" ฟีนิกซ์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเย้ยหยัน "นี่นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เจ้าหนู... เล่นขายของหรือไงถึงจะมาเปลี่ยนกฎกติกาตามใจชอบ" "ระวังตัวหน่อยครับฟีนิกซ์ หมอนี่ไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา" ผมเอ่ยเตือนเสียงต่ำ สายตาไม่ละไปจากร่างโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่กลางลานประลอง ไอพลังเวทมนตร์สีม่วงเข้มแผ่ซ่านออกมาจากตัวอีกฝ่ายจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ชายปริศนาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ร่างนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ทีละก้าว ช้า ๆ แต่กดดันจนหัวใจในอกเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณดิบกำลังกรีดร้องเตือนภัยขั้นสูงสุด "ผมชื่อ 'เซเฟอร์' ครับ เป็นผู้ดูแลระบบชั่วคราวของดันเจี้ยนชั้นนี้... และที่ต้องมาเปลี่ยนกฎ ก็เพราะพวกคุณสองคนดันทำลายสมดุลของเกมเข้าเต็มเปา" เซเฟอร์แย้มยิ้ม ดวงตาสสีแดงฉานใต้ฮู้ดกวาดมองผมกับฟีนิกซ์สลับไปมาด้วยแววตาสนุกสนาน "ความสัมพันธ์แบบ 'ผู้เล่นร่วมปาร์ตี้' มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว ลองมาเล่นเกม 'เดิมพันหัวใจ' กันดูหน่อยไหมครับ?" *เกมเดิมพันหัวใจบ้าบออะไรกัน* ผมขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกรำคาญใจตีตื้นขึ้นมาจนต้องขบกรามแน่น ทว่าก่อนที่ผมจะได้ตวัดดาบพุ่งเข้าใส่เพื่อปิดปากคนตรงหน้า มืออุ่นจัดของฟีนิกซ์ก็เอื้อมมาแตะที่ข้อศอกของผมเบา ๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นส่งกระแสความร้อนแปลกประหลาดแล่นริ้วผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนัง จนผมเผลอชะงักไปชั่วขณะ "ใจร้อนจังนะ อัศวินน้ำแข็งของฉัน" ฟีนิกซ์กระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเจ้าเล่ห์แต่ก็แฝงความจริงจังที่หาได้ยาก "ปล่อยให้ฉันจัดการเองดีกว่า นายบาดเจ็บอยู่นะ" "ผมไม่ได้..." ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง หันไปถลึงตาใส่คนข้างกายที่ฉวยโอกาสขยับเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ทว่าคำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายบางอย่าง... ประกายที่ทำให้ผมหายใจติดขัดอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ที่ผมเริ่มคุ้นชินกับการมีเจ้าคนน่ารำคาญคนนี้คอยกวนใจอยู่ข้าง ๆ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สัมผัสของฟีนิกซ์ไม่ได้ทำให้รู้สึกอยากผลักไสเหมือนก่อน แต่กลับ... รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด? ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงจนน่าหงุดหงิด เรย์ผู้ที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด กลับต้องมาสะดุดกับความรู้สึกแปลกปลอมที่กำลังเติบโตขึ้นในอกอย่างเงียบเชียบ มันไม่ใช่ความรู้สึกของเพื่อนร่วมทีม ไม่ใช่ความสัมพันธ์ชั่วคราวของผู้เล่นในเกม แต่มันคือความหวงแหน... และความกลัวที่จะสูญเสีย ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับอัศวินผู้โดดเดี่ยวอย่างเขา "โอ๊ะ ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกคุณจะค่อนข้าง... 'ลึกซึ้ง' กว่าที่ผมประเมินไว้นะครับเนี่ย" เซเฟอร์เอ่ยแซwด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมกับดีดนิ้วดัง *เป๊าะ* พริบตาเดียว พื้นเบื้องล่างของพวกเราก็เรืองแสงสีแดงฉาน กรงข่ายเวทมนตร์รูปวงกลมปรากฏขึ้นปิดล้อมร่างของเราทั้งสองคนเอาไว้ บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก "นี่มันอะไรกัน!" ฟีนิกซ์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ดาบสั้นในมือถูกกระชับแน่น พร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่เซเฟอร์ได้ทุกเมื่อ "กฎข้อแรกของเกมเดิมพันหัวใจ..." เซเฟอร์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเรียว "เพื่อให้แน่ใจว่าพวกคุณจะเล่นตามกติกา... คนหนึ่งจะต้องยอมแลก 'แต้มทั้งหมด' เพื่อแลกอิสรภาพให้อีกคน... หรือไม่ก็... ตายไปด้วยกันทั้งคู่ครับ!" สิ้นเสียงประกาศ กรงข่ายเวทมนตร์ก็พุ่งทะยานขึ้นเป็นกำแพงเพลิงสีดำสนิท ล้อมรอบตัวผมและฟีนิกซ์เอาไว้ในพื้นที่แคบ ๆ ความร้อนแผดเผาจนเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ผมหันไปมองฟีนิกซ์ทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางออก แต่ทว่า... ฟีนิกซ์กลับไม่ได้มองไปที่กำแพงเพลิงเลย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่ผม นิ่งสนิท และเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ผมไม่เคยอ่านออกมาก่อน "ฟีนิกซ์ นาย..." "เรย์..." ฟีนิกซ์เอ่ยชื่อผมเบา ๆ น้ำเสียงที่มักจะติดตลกและกวนประสาทในทุกสถานการณ์ กลับราบเรียบและจริงจังจนน่าใจหาย มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาสัมผัสแก้มของผมแผ่วเบา ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้อย่างอ่อนโยน หัวใจของผมกระตุกวูบ มันเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ร่างกายแข็งทื่อ ขยับหนีไปไหนไม่ได้ราวกับถูกมนต์สะกด "ถ้านี่คือเกมที่ฉันต้องเลือก..." ฟีนิกซ์ระบายยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่มีความเจ้าเล่ห์เหลืออยู่เลย มีเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่หนาวเหน็บมาตลอดชีวิตของผม "ฉันเลือกนายนะ เรย์" "นายพูดบ้าอะไร! เก็บแต้มของนายไว้แล้วหนีไปซะ!" ผมตวาดกลับเสียงดัง พยายามปัดมืออีกฝ่ายออกแต่ฟีนิกซ์กลับคว้าข้อมือผมไว้แน่น รวบปลายนิ้วของเราเข้าประสานกันอย่างแนบแน่น "ฉันไม่เคยพูดเล่น... และนี่ก็ไม่ใช่เกมที่ฉันจะยอมแพ้เด็ดขาด" ฟีนิกซ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้ม เสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องอยู่ในโสตประสาท ชวนให้หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด "จำเอาไว้... ไม่ว่ากฎจะเปลี่ยนไปสักกี่ครั้ง แต่นาย... คือเป้าหมายเดียวที่ฉันไม่มีวันยอมเสียให้ใคร" ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด ประตูมิติเบื้องหลังเซเฟอร์ก็เปิดกว้างขึ้น พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่พุ่งทะยานออกมาจากความมืด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!