จังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียว

"นายจะหลบตาฉันไปถึงไหน... เรย์" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ตรงลาดไหล่ทำให้แผ่นหลังของอัศวินหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายถึงกับแข็งค้าง กลิ่นอายเฉพาะตัวของฟีนิกซ์—กลิ่นสนซีดาร์ผสมความเย้ายวนของเหงื่อจางๆ จากการผ่านสมรภูมิในดันเจี้ยนเมื่อครู่—กำลังโอบล้อมเขาไว้ทุกทิศทางในพื้นที่แคบๆ ของห้องเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์แห่งนี้ เรย์พยายามขยับตัวถอยหนี แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางศิลาทึบตันอย่างไร้ทางไป ตรึงร่างของเขาไว้ระหว่างกำแพงเย็นเยียบกับร่างเพรียวของนักล่าแต้มอัจฉริยะที่กำลังโน้มตัวลงมาครอบงำพื้นที่สิทธิส่วนบุคคลของเขาจนหมดสิ้น "ผมไม่ได้หลบ..." เรย์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของฉายา 'อัศวินน้ำแข็ง' เอาไว้ให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจใต้เกราะหนังเวทมนตร์จะกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่รัวกระหน่ำ "ถอยไปฟีนิกซ์ บาดแผลของนายยังไม่หายดี" "บาดแผลเหรอ?" ฟีนิกซ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้ถอยห่าง กลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "แต่ฉันว่าคนที่อาการหนักจริงๆ ตอนนี้... น่าจะเป็นนายมากกว่านะ เรย์" นิ้วเรียวยาวที่มักจะใช้จับดาบสั้นสังหารมอนสเตอร์ระดับบอส ค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายคางของเรย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้เรย์สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินเข้มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ปรกติแล้วฟีนิกซ์มักจะมาไม้กวนประสาท ยียวน หรือท้าทาย แต่แววตาที่ทอดมองมาในยามนี้กลับว่าง1เปล่าจากรอยยิ้มจอมปลอม มีเพียงความจริงจังและระอุร้อนบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก ซึ่งสั่นคลอนเกราะป้องกันในใจของเรย์จนแทบพังทลาย นับตั้งแต่พวกเขาต้องจำใจมาเข้าปาร์ตี้ร่วมกันเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S-Rank นี้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ก้าวผ่านเส้นแบ่งระหว่าง 'คู่แข่ง' และ 'เพื่อนร่วมทีม' มาไกลเกินกว่าที่ใครคาดคิด การร่วมเป็นร่วมตายผ่านห้วงเวลาแห่งความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน หลอมรวมจังหวะการหายใจของพวกเขากลายเป็นหนึ่งเดียวโดยไม่รู้ตัว และในตอนนี้—ในมุมมืดที่ไม่มีใครมองเห็น—ความอดกลั้นที่สะสมมานานก็ใกล้จะถึงขีดจำกัด "นายต้องการอะไรกันแน่..." เรย์ถามเสียงพร่า ความเย็นชาในน้ำเสียงสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความสั่นไหวบางเบาที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้ "ฉันไม่ได้ต้องการแต้มในระบบจัดอันดับ ไม่ได้ต้องการไอเทมระดับตำนาน..." ฟีนิกซ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเรย์ด้วยความกระหาย "สิ่งที่ฉันต้องการ... นายก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอครับ เรย์" คำพูดนั้นทำให้เรย์แทบหยุดหายใจ ภาพความทรงจำในอดีตที่เขาเคยถูกหักหลังและโดดเดี่ยวผุดขึ้นมาในหัว รtย์พยายามสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปิดกั้นหัวใจตัวเองมาตลอด เพื่อไม่ให้ใครเข้ามาทำร้ายได้อีก แต่ฟีนิกซ์กลับใช้ความดื้อรั้น ความกวนประสาท และความจริงใจที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มร้ายกาจนั้น ทุบทำลายกำแพงของเขาทีละน้อย จนกระทั่งในวินาทีนี้... ไม่เหลือพื้นที่ให้หลบหนีอีกต่อไปแล้ว เรย์หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปฏิเสธคำพูดที่ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะนั้น ฟีนิกซ์ก็ขยับเข้ามาประชิดจนไม่มีช่องว่างเหลือเฟือ อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นราวกับไฟลุกโชนในดันเจี้ยนน้ำแข็ง ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงมาบนกลีบปากของเรย์อย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะกดน้ำหนักย้ำลงล้ำลึกและเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน สัมผัสที่ไร้การปรุงแต่งแต่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาทำให้เรย์สมองขาวโพลน มือที่เคยเตรียมชักดาบเปลี่ยนเป็นกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายลิ้นที่รุกรานเข้ามาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาดทำให้เขายอมเปิดทางให้อย่างจำยอม ความหวานปนความดุดดันแลกเปลี่ยนกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บอุปกรณ์ นี่ไม่ใช่การแข่งขัน ไม่ใช่การชิงดีชิงเด่นเพื่อความเป็นที่หนึ่ง แต่มันคือการยอมจำนนต่อหัวใจของกันและกันอย่างแท้จริง ฟีนิกซ์ค่อยๆ ผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้เรย์ได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ดวงตาสีไพลินฉ่ำน้ำมองค้อนใส่คนตรงหน้าด้วยความเขินอายปนหงุดหงิดเล็กน้อย แต่กลับไร้ซึ่งแรงขับไล่ไสส่งใดๆ "นายมัน... บ้าที่สุด ฟีนิกซ์" เรย์หอบหายใจเบาๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่แววตาที่ทอดมองอีกฝ่ายกลับหวานเชื่อมจนปิดไม่มิด "ถ้าบ้าแล้วได้ใจนายมาครอบครอง..." ฟีนิกซ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่จริงใจที่สุดตั้งแต่เคยมีมา พร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้เรย์อย่างทะนุถนอม "ฉันยอมบ้าไปตลอดชีวิตเลยดีกว่าครับ" บรรยากาศหวานล้ำกำลังจะดำเนินต่อไปในห้วงเวลาที่โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ทว่า— *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจ่อกกระแจ๊กดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทำลายภวังค์ความเงียบงันในห้องเก็บอุปกรณ์ลงทันที ร่างของบุคคลที่สามก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกที่คุ้นเคย "เฮ้! เรย์! ฟีนิกซ์! พวกนายหายหัวไปไหนกันวะเนี่ย? เคลียร์เควสต์รองเสร็จแล้ว รีบออกมาประชุมแผนบอสชั้นถัดไป—" เสียงของเพื่อนร่วมปาร์ตี้ชะงักกึกทันทีที่สายตากวาดมาเห็นภาพเบื้องหน้า ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกเวทมนตร์แช่แข็ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงันเมื่อเห็นอัศวินน้ำแข็งผู้เยือกเย็นกำลังยืนพิงชั้นวางของ โดยมีนักล่าแต้มจอมกวนประสาทคร่อมร่างปิดบังไว้ครึ่งหนึ่ง สภาพเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่และริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยฟ้องชัดเจนว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที ฟีนิกซ์หันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเย็นเฉียบที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ พร้อมกับรอยยิ้มการค้าที่ส่งไปให้แบบไร้เยื่อใย เรย์หน้าถอดสี รีบผลักอกฟีนิกซ์ให้ออกห่างทันที หัวใจที่เพิ่งเต้นเป็นจังหวะเดียวกันเมื่อครู่กลับมากระหน่ำรัวด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อความลับเกือบจะถูกเปิดเผยคาหนังคาเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันดันเจี้ยนเดือดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ