กลยุทธ์ฉบับตัวแสบ

“อย่ามาเล่นตลกในเวลาแบบนี้ ฟีนิกซ์!” เสียงตะคอกของเรย์ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงหินอับชื้นของดันเจี้ยนชั้นที่สี่ กลิ่นอายความตายจากเหล่าอันเดดที่เพิ่งถูกกำจัดยังอบอวลอยู่ในอากาศ ดาบเล่มยักษ์ในมือของ 'อัศวินน้ำแข็ง' สั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ ขณะที่เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกกลับทำเพียงยืนพิงผนังหิน ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระพลางหมุนกริชในมือเล่นอย่างเชื่องช้า “ตลกเหรอครับ? ผมนึกว่าคุณจะชอบแผนที่มันมีสีสันกว่าการเอาโล่กระแทกไปวันๆ เสียอีก” ฟีนิกซ์ตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาท นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นพราวระยับราวกับกำลังสนุกกับเกมที่เรย์มองไม่ออก เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งคู่ คือบอสประจำชั้น—อัศวินกะโหลกยักษ์ที่ถือเคียวเล่มมหึมา มันกำลังคำรามด้วยเสียงแหบแห้งที่บาดลึกถึงแก้วหู บาริเออร์ป้องกันของเรย์เพิ่งจะแตกกระจายไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน จากการรับการโจมตีที่รุนแรงเกินกว่าค่าสเตตัสสายป้องกันจะรับไหว เรย์ขบกรามแน่น สันกรามคมกริบของเขาขยับยามที่เขากดเสียงต่ำ “แผนของนายมันคือการ ‘ฆ่าตัวตาย’ ไม่ใช่การเอาชนะ ถ้าเราตายที่นี่ ค่าประสบการณ์ที่สะสมมาตลอดสัปดาห์จะกลายเป็นศูนย์ นายลืมไปแล้วหรือไง?” ฟีนิกซ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาดีดตัวออกจากผนังหิน ก้าวเท้าเดินผ่านเรย์ไปอย่างอุกอาจ ร่างโปร่งหยุดลงตรงหน้าอัศวินกะโหลกที่สูงกว่าเขาเกือบสองเท่า “กฎของเกมนี้ไม่ได้บอกให้เราต้องเล่นให้เซฟที่สุดครับเรย์ แต่มันบอกให้เราต้อง ‘รอด’ โดยการจัดการบอสให้เร็วที่สุดต่างหาก... ดูให้ดีนะครับ ว่ากลยุทธ์ของตัวแสบเขาทำกันยังไง” ทันใดนั้น ฟีนิกซ์ก็ไม่ได้พุ่งเข้าหาบอสด้วยอาวุธ แต่เขากลับปา ‘ระเบิดควันมายา’ ลงพื้น หมอกสีม่วงจัดกระจายตัวบดบังทัศนียภาพจนมิด เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นฟีนิกซ์วิ่งอ้อมไปด้านหลังของบอส ไม่ใช่เพื่อโจมตีจุดตาย แต่มันกำลังร่ายสกิล ‘สายพันธนาการ’ ที่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ใส่ข้อเท้าของอัศวินกะโหลก “มันไม่มีทางติดสถานะสตันหรอก! พลังป้องกันมันสูงเกินกว่าจะ—” “ใครบอกว่าจะสตันล่ะครับ?” ฟีนิกซ์ตะโกนสวนกลับมาท่ามกลางกลุ่มควัน สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาทำให้เรย์ถึงกับนิ่งค้าง ฟีนิกซ์ไม่ได้ใช้ทักษะสายตรง แต่เขากลับดึงเอา ‘กับดัก’ ที่วางไว้ตามจุดต่างๆ ของห้องโถงที่เรย์เคยมองข้ามมาใช้เป็นจังหวะต่อเนื่อง บอสมอนสเตอร์ตัวยักษ์เสียหลักเพราะแรงดึงจากโซ่เวทมนตร์ก่อนจะเซถลาไปเหยียบกับดักหลุมที่ฟีนิกซ์คำนวณตำแหน่งไว้อย่างแม่นยำ ราวกับเขามองเห็นอนาคตล่วงหน้า อัศวินกะโหลกทรุดตัวลงคุกเข่า จังหวะนั้นเอง ฟีนิกซ์กระโดดขึ้นไปบนบ่าของบอส ร่างที่ดูบอบบางกว่าเรย์พริ้วไหวดุจสายลม กริชเล่มเล็กในมือแทงเข้าที่รอยร้าวบริเวณเบ้าตาของกะโหลกนั่นอย่างจัง ก่อนจะดีดตัวกลับมาลงพื้นอย่างสวยงาม บอสมอนสเตอร์แผดเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ เรย์ยืนนิ่ง ทบทวนภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเก่งกาจของฟีนิกซ์ไม่ใช่แค่การโจมตีที่รุนแรง แต่มันคือ ‘ศิลปะ’ การใช้สภาพแวดล้อมที่พลิกแพลงจนเขาคาดไม่ถึง ฟีนิกซ์เดินกลับมาหาเขา ลมหายใจหอบเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เขาหยุดยืนตรงหน้าเรย์ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเรย์ได้กลิ่นอายจางๆ ของเหงื่อและความตื่นเต้นที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย “เห็นไหมครับ... ถ้าคุณยอมลดการป้องกันลงบ้าง แล้วมองเกมให้กว้างเหมือนที่ผมมอง คุณก็จะไม่ต้องเป็นอัศวินที่แบกโลกไว้คนเดียวแบบนี้” ฟีนิกซ์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและท้าทาย เรย์ไม่ตอบ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า พยายามหาความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากกวนประสาทนั้น มือหนาของเรย์เอื้อมไปคว้าคอเสื้อของฟีนิกซ์ ดึงให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น “นายมันบ้า... แต่นายก็ทำให้ฉันต้องยอมรับ” “ยอมรับว่าอะไรครับ?” ฟีนิกซ์ถามพลางเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายท้าทาย จังหวะที่เรย์กำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นประตูหินหนาหนักที่ปิดตายอยู่ด้านหลังของห้องโถงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะถูกกระแทกจนเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทันที “นึกว่าจะจบกันที่นี่เสียอีก... ดูเหมือนว่าพวกเธอสองคนจะลืมไปนะว่า ‘เกมจริงๆ’ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากผ่านห้องนี้ไปต่างหาก” เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิททำให้เรย์และฟีนิกซ์ต้องผละออกจากกันอย่างกะทันหัน พร้อมกับสัญชาตญาณนักรบที่กรีดร้องเตือนถึงอันตรายครั้งใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา ชาโดว์ฮันเตอร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับคู่กัดสุดแสบในดันเจี้ยนที่อันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ นะครับ