ดันเจี้ยนหนามเตย

คมมีดอาบยาพิษสีม่วงเข้มสะท้อนแสงสลัวจากผนังหินในดันเจี้ยน มันกรีดผ่านอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมคมเป้าหมายคือเส้นเลือดใหญ่บริเวณต้นคอของเรย์อย่างไร้ความปรานี "ระวัง!" เสียงตะโกนพร้อมกับแรงกระชากอย่างรุนแรงจากด้านข้างดึงร่างของเรย์ให้หลุดพ้นจากรัศมีมรณะไปได้อย่างเฉียดฉิว คมมีดเฉือนเข้าที่ชายเสื้อคลุมจนขาดวิ่น กลิ่นฉุนของพิษแปลกปลอมกระจายตัวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณทันทีที่โลหะอาบยาพิษกระทบเข้ากับพื้นหินแข็งจนเกิดควันสีขาวพวยพุ่ง เรย์สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาสีฟ้าจัดจ้องมองคนช่วยเหลือด้วยแววตาที่ไม่รู้ว่าจะขอบคุณหรือจะต่อว่าก่อนดี "นายเกือบทำให้ฉันเสียจังหวะ ฟีนิกซ์" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทแต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธ ฟีนิกซ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน เขายังคงควงมีดสั้นในมือเล่นราวกับว่าสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงสนามเด็กเล่น ไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับ S ที่เต็มไปด้วยกับดักคร่าชีวิต "โอ๊ะ! นี่คือคำขอบคุณจาก 'อัศวินน้ำแข็ง' ผู้ไร้เทียมทานหรอกหรือครับ? ให้ตายเถอะ เรย์ นายจะปากแข็งไปถึงไหนกัน เมื่อกี้ถ้าฉันไม่ดึงนายหลบ ป่านนี้หัวนายคงหลุดออกจากบ่าไปประดับผนังดันเจี้ยนเป็นเพื่อนโครงกระดูกพวกนั้นแล้วมั้งครับ" ฟีนิกซ์เอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเรย์อยากจะชักดาบน้ำแข็งออกมาฟันสักฉับ "ฉันหลบเองได้โดยไม่ต้องพึ่งความช่วยเหลือจอมปลอมจากนาย!" เรย์สวนกลับทันควัน ขาก้าวประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจนฟีนิกซ์ต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว "จอมปลอมงั้นเหรอ? หึ..." ฟีนิกซ์หุบยิ้มชั่วขณะ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเจ้าเล่ห์ดังเดิม "นายจะดื้อรั้นไปถึงไหน เรย์? ดันเจี้ยนหนามเตยนี้ไม่ได้มีแค่กับดักพิษกระจอกๆ แบบเมื่อครู่หรอกนะ ดูรอบๆ ตัวเราสิครับ คุณชาย" เรย์กวาดสายตามองไปรอบด้าน บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างของดันเจี้ยนหนามเตยเริ่มเปลี่ยนแปลงไป พื้นหินแกรนิตสีดำสนิทกำลังสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงกลไกเฟืองเหล็กบด ขยี้ดังลั่นมาจากใต้พื้นดิน ผนังโดยรอบที่เคยราบเรียบกลับปริแตกออก เผยให้เห็นปลายหนามแหลมคมนับพันที่เคลือบด้วยสารพิษสีเขียวเรืองแสง ค่อยๆ ยื่นออกมาจากผนังอย่างช้าๆ บีบพื้นที่ยืนของทั้งคู่ให้แคบลงเรื่อยๆ "เห็นไหมล่ะ? มัวแต่เถียงกันแบบนี้ ระวังจะได้กลายเป็นรังผึ้งอาบยาพิษพรีเมียมนะนายท่าน" ฟีนิกซ์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อน แม้ว่าสถานการณ์รอบตัวจะเริ่มวิกฤตถึงชีวิตแล้วก็ตาม "ถ้าไม่ใช่เพราะนายเอาแต่พูดมากและเดินสะดุดกับดักกระตุ้นเมื่อกี้ เราคงไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่ในโซนนี้หรอก ฟีนิกซ์!" เรย์พ่นลมหายใจด้วยความโมโห นัยน์ตาสีฟ้าจ้องเขม็งไปยังต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด "เฮ้ๆ อย่ามาโบ้ยความผิดให้กันดื้อๆ แบบนั้นสิครับ! ใครจะไปรู้ว่าระบบกลไกบ้าๆ นี่จะซ่อนอยู่ใต้แผ่นหินที่ดูปกติที่สุดในห้องล่ะ อีกอย่าง... ถ้านายไม่มัวแต่ยืนเหม่อคิดถึงเรื่องอดีตไร้สาระ นายก็คงสังเกตเห็นรอยต่อของกลไกนั้นก่อนฉันแล้วเหมือนกัน" ฟีนิกซ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเรย์รู้สึกได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ท่ามกลางเสียงกลไกที่กำลังบดขยี้เข้ามาใกล้ทุกที เรย์ชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามแบบฉบับนักรบผู้ฝึกฝนตนมาอย่างดี กลับกระหน่ำรัวจนน่ารำคาญ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตายที่อยู่ตรงหน้า แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป และแววตาที่พราวระยับด้วยความท้าทายของคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก "ถอยไป... ฟีนิกซ์" เรย์ผลักไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แต่ฟีนิกซ์กลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ซ้ำยังก้าวเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิมจนแผ่นหลังของเรย์ชนเข้ากับกำแพงหนามที่หยุดนิ่งอยู่ห่างจากตัวเพียงคืบเดียว "ไม่เอาหรอกครับ บรรยากาศเป็นใจจะตาย... อยู่ในที่แคบๆ แบบนี้ ถ้าไม่รีบเคลียร์ปัญหาคาใจกันตอนนี้ เกรงว่าเราคงไม่มีโอกาสได้เถียงกันอีกแล้วนะ" ฟีนิกซ์ยกมือขึ้นข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นด้านหลังของเรย์ไว้ เป็นการกักตัวอัศวินหนุ่มให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง เรย์เม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "นายต้องการอะไรกันแน่ ฟีนิกซ์? เกมบ้าๆ นี่มันจบลงไม่สวยแน่ ถ้าเรายังมัวแต่เล่นกันอยู่แบบนี้" "ฉันไม่ได้เล่นสักหน่อย..." ฟีนิกซ์กระซิบเสียงแผ่วเบา 1 ริมฝีปากหยักสวยเลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูของเรย์จนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากเส้นผมของอีกฝ่าย น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนเรย์ต้องกลั้นหายใจ "ฉันแค่อยากรู้ว่า... ภายใต้เกราะน้ำแข็งที่นายสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองจากทุกคน หัวใจของนายมันยังเต้นอยู่หรือเปล่า เรย์" คำถามนั้นราวกับคมมีดอีกเล่มที่แทงทะลุเข้ามาถึงก้นบึ้งของความรู้สึก เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่กำดาบสั่นเทาขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ ความทรงจำในอดีตที่พยายามฝังกลบไว้กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งโดยผู้ชายคนนี้ "นายไม่มีสิทธิ์มา..." "ฉันมีสิทธิ์ตั้งแต่เป็นคนเดียวที่กล้าเข้ามาในพื้นที่อันตรายของนายแล้วล่ะครับ" ฟีนิกซ์ตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากเถียงอะไรกลับไปอีก เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดันเจี้ยนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ผนังฝั่งตรงข้ามที่เคยปิดทึบระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับร่างเงาสีดำมหึมาของบอสประจำชั้นที่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาในห้องโถง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณจนอากาศแทบหายใจไม่ออก ฟีนิกซ์หันไปมองตามเสียงนั้นชั่วพริบตา แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความสนใจของฟีนิกซ์หลุดไปจากตัวเรย์ ร่างเงาลึกลับอีกร่างหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากความมืดเบื้องหลังของฟีนิกซ์อย่างเงียบเชียบ คมดาบสีดำสนิทพุ่งตรงเข้ามาหมายจะเสียบทะลุหัวใจของนักล่าแต้มอัจฉริยะโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันรู้ตัว! "ฟีนิกซ์ ระวังข้างหลัง!" เรย์ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ สัญชาตญาณนักรบทำงานเร็วกว่าความคิด มือเรียวกระชากตัวฟีนิกซ์ให้หลบพ้นวิถีดาบอย่างแรง จนร่างของทั้งคู่เสียหลักล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นหินเย็นเยียบด้วยกันทั้งคู่ ลมหายใจหอบกระชั้นชิดติดกันจนสัมผัสได้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงคำรามของบอสตัวยักษ์ที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ เรย์ทับอยู่บนร่างของฟีนิกซ์ ดวงตาสีฟ้าสบเข้ากับดวงตาเรียวรีที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก ฟีนิกซ์เงียบไปสนิท ไม่เหลือคราบความกวนประสาทเมื่อครู่อีกเลย "นาย..." ฟีนิกซ์เอ่ยเสียงแผ่ว นัยน์ตาสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อมองเห็นรอยแผลถลอกที่ต้นแขนของเรย์ซึ่งเกิดจากการกระชากหลบเมื่อครู่ "หุบปากน่า..." เรย์กัดฟันกรอด ขยับตัวจะลุกขึ้น แต่ทว่า... ปลายคมดาบของเงาลึกลับนับสิบเล่มกลับพุ่งลงมาจากเพดาน ปิดตายทุกทางหนี และตรึงร่างของพวกเขาทั้งสองคนให้อยู่ในสถานการณ์ที่ไร้ทางออกอย่างสมบูรณ์แบบ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักหัวใจใน,ตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ