กฎที่ต้องแหก

"ระบบบ้าอะไรของนายวะเนี่ย!" เสียงสบถต่ำๆ ลอดไรฟันของฟีนิกซ์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหอคอยร้างระดับบี 4 แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมอินเตอร์เฟซลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ฉายให้เห็นใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ ราวกับเยาะเย้ย [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจบังคับ 'คู่หูโลหิต' เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: ผู้เล่น เรย์ และ ผู้เล่น ฟีนิกซ์ ต้องถือครองไอเทم 'โซ่พันธนาการวิญญาณ' ร่วมกันตลอดระยะทาง 5 กิโลเมตรเพื่อปลดล็อกแมฟ 'มหานครใต้พิภพ' หากระยะห่างเกิน 3 เมตร เกจพลังชีวิตจะลดลง 50% ต่อวินาที] เรย์ หรือที่ใครต่อใครในกิลด์ต่างขนานนามว่า 'อัศวินน้ำแข็ง' ยืนกอดอกพิงผนังหินชื้นแฉะ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก นัยน์ตาสสีฟ้าจัดคู่นั้นกวาดมองข้อความเงื่อนไขด้วยความเย็นชา ปราศจากท่าทีตื่นตระหนก ผิดกับอีกฝ่ายที่กำลังเดินวนไปวนมาจนฝุ่นฟุ้งกระจาย "อ่านจบแล้วก็หาทางแก้สิครับ หรือสมองอัจฉริยะของนักล่าแต้มอันดับหนึ่งคิดออกแค่การเดินวนเป็นหมาหวงก้าง?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่น้ำคำเชือดเฉือนทำเอาฟีนิกซ์สะดุดกึก หันขวับมามองด้วยสายตาวาวโรจน์ "ปากดีนักนะไอ้น้ำแข็งขึ้นรา นายคิดว่าฉันอยากจับคู่กับคนโลกส่วนตัวสูงอย่างนายรึไง? ถ้าไม่ใช่เพราะระบบมันล็อกไอเทมบ้าคลั่งนี่ไว้กับกระเป๋าเป้ของนาย ฉันคงกดปุ่มยกเลิกไปนานแล้ว!" ฟีนิกซ์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายดินปืนจางๆ จากตัวฟีนิกซ์ลอยเข้าแตะจมูกเรย์ เรย์นิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบก้มมองลงมาเล็กน้อยเนื่องจากส่วนสูงที่ได้เปรียบกว่านิดหน่อย เขาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของนักล่าแต้มจอมกวนประสาทคนนี้ มันช่างแตกต่างจากความหนาวเหน็บในดันเจี้ยนและหัวใจด้านชาของเขาอย่างสิ้นเชิง ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดให้เงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกันในความสลัว "ถอยไปครับ นายกำลังทำ ระยะห่าง เกิน 3 เมตร" เรย์เอยเตือนเสียงเรียบ พร้อมกับปรายตาไปมองแถบเกจพลังชีวิตสีเขียวเหนือหัวฟีนิกซ์ ที่ตอนนี้เริ่มกระพริบเตือนเป็นสีเหลืองอ่อนเนื่องจากการขยับเข้าใกล้กันเกินไปจนระบบคำนวณบั๊ก ฟีนิกซ์ก้มมองตามสายตาของอีกฝ่าย ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เรย์รู้ดีว่ามันมักจะตามมาด้วยเรื่องชวนปวดหัวเสมอ "กลัวฉันตายเหรอครับ คุณอัศวิน? หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่ที่ยืนใกล้ฉันขนาดนี้?" ฟีนิกซ์แกล้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าอกเกือบแนบชิดกับแผงอกแกร่งภายใต้ชุดเกราะหนังสีดำของเรย์ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามที่เห็นคิ้วเข้มของอีกฝ่ายกระตุกเล็กน้อย เรย์ขบกรามแน่น มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของฟีนิกซ์เอาไว้ด้วยความรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้อีกฝ่ายหยุดการคุกคาม "อย่าเล่นกับไฟครับ ฟีนิกซ์... นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตา" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงจริงจังจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ฟีนิกซ์ชะงักไปชั่ววินาที หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุยามที่ปลายนิ้วอุ่นของเรย์สัมผัสโดนผิวเนื้อ แต่ความดื้อรั้นก็ทำให้เขาไม่ยอมลดละ รอยยิ้มกวนๆ ถูกยกขึ้นมากลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "งั้นก็พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิครับ ว่าอัศวินน้ำแข็งอย่างนาย จะร้อนแรงได้สักแค่ไหน..." ซ่า! เสียงกระแสไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปล๊บจากโซ่พันธนาการวิญญาณที่เชื่อมข้อมือของทั้งสองคนเข้าด้วยกัน มันกระชากร่างของทั้งคู่ให้เซเข้าหากันอย่างแรงตามกลไกบังคับของภารกิจ เมื่อระยะทางถูกดึงให้กลับมาสู่โซนปลอดภัย เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นพร้อมกัน [ปลดล็อกโซ่เชื่อมโยงระดับ 1: ค่าความเข้ากันได้ของปาร์ตี้เพิ่มขึ้น 5%] [คำเตือน: เบื้องหน้าคือประตูทางเข้า 'เขาวงกตแห่งกระจกเงา' โปรดเตรียมรับมือ] ผนังหินตรงหน้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะแยกตัวออกจากกันช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยกระจกเงาสะท้อนภาพนับร้อย ภาพที่สะท้อนออกมาไม่ใช่แค่เงาของพวกเขา แต่กลับมีเงาดำปริศนาหลายสิบตัวกำลังก้าวออกมาจากกระจกทุกบาน! เรย์ดึงฟีนิกซ์มาหลบอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณ ดาบใหญ่ในมือถูกชักออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ประกายไฟสีฟ้าสะท้อนกับแสงจากกระจกเงาแวววาว "ระวังตัวด้วย อย่าปล่อยมือเด็ดขาด" เรย์เอ่ยเสียงเข้ม ขณะที่สายตาสอดส่องความเคลื่อนไหวในความมืดเบื้องหน้า ฟีนิกซ์มองแผ่นหลังกว้างที่ยืนบังลมและคมดาบแทนเขาไว้ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก แต่นี่ยไม่ใช่เวลามาซาบซึ้ง มีเงาประหลาดพุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วแสงแล้ว ปัง! เสียงระเบิดเวทมนตร์ดังสนั่นหวั่นไหว การต่อสู้ในดันเจี้ยนระดับสูงเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ทว่า... ในจังหวะที่เรย์กำลังเหวี่ยงดาบฟันเงาดำตัวหนึ่งแหลกสลาย กระจกบานใหญ่ด้านหลังพวกเขากลับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวทะลุออกมาจากกระจกบานนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "เจอตัวสักที... เหยื่ออันโอชะของฉัน" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้น พร้อมกับคมมีดอาบยาพิษที่พุ่งตรงมาที่คอหอยของเรย์จากด้านหลังโดยที่ไม่มีใครคาดคิด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของเรย์กับฟีนิกซ์ด้วยนะครับ