จุดเริ่มที่หน้าดันเจี้ยน

กลิ่นคาวเลือดของราชาออร์กยังไม่ทันจางหายจากปลายดาบ กลิ่นอายความพ่ายแพ้ที่ควรจะเป็นของขวัญชิ้นเอกในรอบปีของผม ก็ถูกแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตาอย่างหน้าด้านที่สุด "ขอบคุณสำหรับดาเมจเบ็ดเสร็จเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์นะ, คุณอัศวินน้ำแข็ง" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือซากศพมหึมา เรย์หยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปเก็บไอเทมดรอป ดวงตาสสีฟ้าจัดใต้ฮู้ดสีเข้มหรี่แคบลงอย่างอันตราย ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากร่างจนหยาดน้ำค้างบนใบหญ้าข้างทางกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา เขาไม่ได้หันกลับไปมองทันที เพราะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงกวนประสาทนั้นคือใคร... ฟีนิกซ์ นักล่าแต้มอันดับหนึ่งผู้มีรอยยิ้มประดับมุมปากตลอดเวลา และมีงานอดิเรกเป็นการเข้ามาขโมยซีนในวินาทีสุดท้ายของเขาเสมอ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มปัดเศษฝุ่นบนไหล่เสื้อออกช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ "นายไม่มีปัญญาเคลียร์ดันเจี้ยนเดี่ยวด้วยตัวเองหรือไง ถึงต้องมาคอยแอบซุ่มเก็บเศษเนื้อข้างกองเลือดคนอื่นแบบนี้" เรย์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำคำกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ ฟีนิกซ์หัวเราะในลำคอ ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะหนังสีดำสนิทก้าวเท้าเข้ามาใกล้ระยะประชิดอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตาสีอำพันคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังมองดูแมวป่าตัวน้อยที่กำลังแยกเขี้ยวใส่ตนด้วยความโกรธเกรี้ยว "เขาเรียก 'ความฉลาดในการบริหารเวลา' ต่างหากครับคุณเรย์ ดันเจี้ยนระดับ S-Rank นี่กินแรงผมไปเยอะนะ... การรอให้คุณอัศวินผู้เงียบขรึมจัดการงานยากๆ ให้จนเสร็จ แล้วผมค่อยเข้ามาปิดจ็อบสวยๆ มันผิดกฎข้อไหนในเกมหรือครับ?" ฟีนิกซ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงกรอบหน้าของเรย์ กลิ่นอายเฉพาะตัวที่ปะปนระหว่างกลิ่นดินปืนและกลิ่นมินต์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเรย์ต้องเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะ มือบางของเรย์กำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาอยากจะซัดหมัดหนักๆ ใส่ใบหน้าหล่อเหลานั่นสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่สัญชาตญาณเตือนว่าการแสดงความหัวร้อนออกมาตอนนี้ เท่ากับตกหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้พอดี "ถอยไป" เรย์เอ่ยเสียงต่ำ มือข้างที่ว่างยกขึ้นดันลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ฟีนิกซ์กลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้าน แถมยังถือวิสาสะยื่นมือเรียวยาวไปคว้าปอยผมสีเงินยวงที่หลุดลุ้ยออกมาจากฮู้ดขึ้นมาพันเล่นเบาๆ "ใจร้ายจังนะครับ... ผมุตส่าห์ลงทุนวิ่งข้ามเซิร์ฟมาเพื่อดูหน้าคนเก่งที่พลาดท่าเสียหน่อย ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อผมขนาดนั้นด้วยล่ะครับเนี่ย" "ถ้านายยังไม่เอามือสกปรกออกจากหัวฉัน ฉันจะตัดมันทิ้งซะ" เรย์ขู่เสียงลอดไรฟัน ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาสีอำพันที่พราวระยับอย่างไร้ความเกรงกลัว บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งของเรย์ปะทะเข้ากับจิตสังหารของฟีนิกซ์จนเกิดประกายไฟฟ.สีฟ้าแปลบปลาบในอากาศ ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศระหว่างคนทั้งสอง พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่สะท้านไปถึงพื้นดินใต้ฝ่าเท้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากดันเจี้ยนลับ 'รังราชันย์อสูรเพลิง' — ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษโดยผู้เล่น 'ฟีนิกซ์' และ 'เรย์'] ฟีนิกซ์ชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าเลือนหายไปชั่วพริบตา แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่หาได้ยาก เขาก้มลงมองหน้าจอระบบที่ฉายแสงสีแดงวาบสะท้อนกับดวงตา ก่อนจะเบนสายตากลับมามองเรย์ที่กำลังขมวดมุ่นด้วยความสงสัย "ดูท่าทาง... เราคงต้องเลิกเล่นเกมไล่จับกันชั่วคราวก่อนแล้วล่ะครับ" ฟีนิกซ์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเรย์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "เพราะดูเหมือนว่า ประตูทางออกเดียวจากที่นี่... กำลังจะถูกปิดตายโดยแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" เรย์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร มือหนาของฟีนิกซ์ก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น ลากให้ก้าวตามไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วก่อนที่พื้นดินเบื้องล่างจะทรุดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง! --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรก และมาร่วมลุ้นเส้นทางความสัมพันธ์สุดเดือดนี้ไปด้วยกันนะครับ!