ดาบที่หันเข้าหากัน

“ถ้าคุณมั่นใจว่าความเห็นแก่ตัวคือกลยุทธ์ที่ดีที่สุด ก็เชิญไปตายเอาดาบหน้าคนเดียวเถอะครับ ฟีนิกซ์” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งที่กรีดผ่านอากาศในห้องพักของดันเจี้ยนชั้นที่ 15 กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด แรงดันเวทมนตร์จากร่างสูงของอัศวินน้ำแข็งกดทับลงบนบ่าของอีกฝ่ายจนแทบหายใจไม่ออก ฟีนิกซ์ที่ยืนพิงผนังหินอยู่ก่อนหน้าเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความท้าทาย เขาสะบัดผมสีเพลิงที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้ามาหาเรย์จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “ความเห็นแก่ตัว? คุณกำลังนิยามคำว่า ‘ประสิทธิภาพ’ ด้วยอคติส่วนตัวหรือเปล่าครับ คุณเรย์” ฟีนิกซ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เราเสียเวลาไปมากพอแล้วกับการอ้อมค้อม ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนเล่นกับคนโลกสวยที่คิดจะแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าหรอกนะ” “โลกสวยเหรอ?” เรย์แค่นยิ้ม ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “การคำนึงถึงชีวิตของเพื่อนร่วมปาร์ตี้มันคือเรื่องของความรับผิดชอบ ไม่ใช่โลกสวย แต่ดูเหมือนสมองอัจฉริยะของคุณจะประมวลผลคำนี้ไม่เป็น” “ก็เพราะผมประมวลผลได้ไวกว่าต่างหาก ถึงได้รู้ว่าถ้ามัวแต่รอไอ้พวกตัวถ่วง เราก็มีแต่จะตายกันหมด!” ฟีนิกซ์กระแทกมือลงบนกำแพงข้างตัวเรย์ กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนอย่างถือดี กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการต่อสู้ของทั้งคู่ตีกันจนบรรยากาศยิ่งทวีความเซ็กซี่และอันตราย ความโกรธเคืองที่ซ่อนอยู่ในแววตาของฟีนิกซ์มันไม่ได้มีแค่ความหงุดหงิด แต่มันคือความปรารถนาที่จะเอาชนะ... เอาชนะทิฐิที่ปิดกั้นเรย์เอาไว้ “คุณมันก็แค่กลัว” ฟีนิกซ์กระซิบเสียงต่ำ พลางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นรดลงบนแก้มของเรย์ “กลัวที่จะไว้ใจใครสักคนจนทำให้ดาบที่ถืออยู่มันสั่นคลอนใช่ไหมล่ะ?” เรย์ชะงัก สายตาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มไหวระริก เขาไม่หลบตา แต่กลับเอื้อมมือขึ้นคว้าคอเสื้อของฟีนิกซ์แล้วกระชากเข้ามาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน “อย่ามาทำเป็นอ่านใจผม ฟีนิกซ์” เรย์เค้นเสียง “คุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ผมสูญเสียไป คุณเห็นแค่ชัยชนะ แต่ผมเห็นเลือดที่นองพื้นเพราะความประมาทแบบคุณ” “ถ้างั้นก็พิสูจน์สิ!” ฟีนิกซ์ตะคอกกลับ ไม่ใช่ด้วยความเกลียดชัง แต่ด้วยความพยายามที่จะปลุกเร้าให้คนตรงหน้ายอมทำลายกำแพงของตัวเองลง “พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าวิธีการของคุณมันดีกว่า ไม่ใช่แค่การยืนสั่งการด้วยความกลัว!” บรรยากาศในห้องสั่นสะเทือนเมื่อเวทมนตร์ธาตุไอเย็นเริ่มเกาะตัวที่ผนัง ขณะที่ไอความร้อนจากร่างของฟีนิกซ์ระอุจนเกิดเสียงปะทะของมวลอากาศ ทั้งสองจ้องตากันราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ ทว่าท่ามกลางความขัดแย้งที่รุนแรงนั้น หัวใจของทั้งคู่กลับเต้นระรัวในจังหวะเดียวกันจนแทบจะหยุดหายใจ ความโกรธกลายเป็นชนวนที่เร่งเร้าให้ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับเอาไว้พุ่งพล่านขึ้นมา เรย์เม้มริมฝีปากแน่น มือที่กำคอเสื้อฟีนิกซ์สั่นเทาเล็กน้อย เขาอยากจะผลักร่างนี้ออกไปให้พ้นทาง แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับอยากจะดึงคนตรงหน้าเข้ามาให้ลึกกว่าเดิม... ให้จมลงไปในความหนาวเหน็บของเขาจนไม่อาจไปจากเขาได้อีก ฟีนิกซ์รับรู้ได้ถึงความสับสนนั้น เขาคลายมือที่ค้ำผนังออก ก่อนจะเปลี่ยนมาเชยคางของเรย์ขึ้นบังคับให้สบตา “ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นศาลเตี้ยในใจตัวเอง เราก็คงต้องเลิกเป็นคู่หูกันตั้งแต่วินาทีนี้...” เรย์หัวเราะหึในลำคอ ดวงตาฉายแววหยามหยัน “เลิกเป็นคู่หู? คุณหมายถึงเลิกเต้นรำไปกับความบ้าคลั่งของผมงั้นเหรอครับ?” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบดันเจี้ยนก็ดังขึ้นตัดจังหวะการปะทะอารมณ์ สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันทีไม่ใช่เพราะศัตรู แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดปกติที่เกิดขึ้นหน้าประตูห้องพัก—บานประตูไม้หนักอึ้งถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ “ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับ... ท่านอัศวิน แล้วก็คุณนักล่าแต้มตัวแสบ?” ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยพิษร้าย เรย์และฟีนิกซ์ผละออกจากกันแทบจะทันที แววตาของทั้งคู่เปลี่ยนจากความโกรธเคืองเป็นความระแวดระวังถึงขีดสุดเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่พวกเขาสองคนครอบครองอยู่อีกต่อไป แต่เป็นหลุมพรางที่ใครบางคนขุดล้อมเอาไว้ให้ตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาตัดสินใจจับคู่กัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ตั้งใจรังสรรค์ทุกบรรทัดเพื่อพวกคุณทุกคนครับ