กำแพงใจที่สูงชัน

คมดาบในมือของเรย์สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสที่กำลังปิดล้อมซากปรักหักพังแห่งนี้อยู่เบื้องนอก แต่เป็นเพราะเงาสีอำพันที่ทอดทับลงมาตรงหน้าต่างหาก—คริส “ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจออดีตหัวหน้าหน่วยผู้รักความสันโดษในหลุมหนูโสโครกแบบนี้... เรย์” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ห่างจากร่างของเรย์เพียงไม่กี่ก้าว บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความตายจากภายนอกผสมผสานกับแรงกดดันมหาศาลจากผู้มาเยือนใหม่ เรย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาสีฟ้าจัดจ้องมองสหายเก่าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา สามปีเต็มๆ ที่เขาเลือกเดินแยกทาง สามปีที่เขาฝังกลบอดีตไว้ในก้นบึ้งของความทรงจำ แต่บัดนี้มันกลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันตั้งตัว “ถ้ามาเพื่อจะเยาะเย้ย นายก็เสียเวลาเปล่าแล้ว คริส” เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่ากลับไม่สามารถปกปิดความไหววั่นในแววตาได้มิด ฟีนิกซ์ที่ยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด สายตาคมกริบกวาดมองปฏิกิริยาระหว่างคนทั้งสองด้วยสัญชาตญาณของนักล่าแต้ม แม้สถานการณ์รอบด้านจะเต็มไปด้วยอันตรายจากวงล้อมศัตรู แต่เรดาห์ในหัวของฟีนิกซ์กลับจับสัญญาณความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและดราม่าเข้มข้นยิ่งกว่าภารกิจในดันเจี้ยนเสียอีก “ว้าว บรรยากาศชวนอึดอัดเป็นบ้า...” ฟีนิกซ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันแต่เขากลับเลือกที่จะหยอกเย้า “นี่พวกนายเป็นพวกชอบบอกเลิกแล้วไม่คืนของ หรือว่ามีปมรักสามเส้าอะไรทำทำนองนั้นกันแน่ครับเนี่ย? ช่วยเกรงใจมอนสเตอร์ข้างนอกที่กำลังรอฉีกเนื้อพวกเราด้วยนะ” “เงียบไปซะ ฟีนิกซ์” เรย์หันไปดุเสียงเขียว ใบหูขึ้นสีแดงจางๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกอีกฝ่ายแซวในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน “หึ นายนี่ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ เรย์...” คริสแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกราบมองเลยไปยังฟีนิกซ์ “ส่วนนั่นคงเป็น ‘คู่หูคนใหม่’ สินะ ถึงว่าล่ะ ช่วงนี้ถึงได้ข่าวว่าอัศวินน้ำแข็งผู้เยือกเย็นยอมลดตัวลงมาทำงานร่วมกับคนอื่น” น้ำเสียงของคริสเจือความประชดประชันอย่างชัดเจน ดวงตาสีอำพันฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เรย์ขยับตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณเพื่อบังฟีนิกซ์ไว้ครึ่งก้าว การกระทำนั้นเล็กน้อยมาก แต่มันไม่รอดพ้นสายตาของนักล่าแต้มอัจฉริยะอย่างฟีนิกซ์ไปได้ ฟีนิกซ์ชะงักไปชั่วครู่ หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอกเมื่อตระหนักว่าเรย์กำลัง ‘ปกป้อง’ เขา ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตัวเรย์เองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้นโลกทั้งใบไว้ “โอ้... ปกป้องเหรอครับเนี่ย?” ฟีนิกซ์กระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ที่ลึกซึ้งขึ้น “ใจอ่อนกว่าที่คิดนะเนี่ย อัศวินน้ำแข็ง” “ฉันไม่ได้...” เรย์ปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่คำพูดถูกกลืนหายไปเมื่อคริสสาวเท้าเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น แรงกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวของอดีตสหายร่วมรบ “นายคิดจริงๆ เหรอเรย์ ว่าเด็กนี่จะปกป้องนายได้?” คริสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเจ็บปวด “นายก็รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสามปีก่อน ความลังเลและความอ่อนข้อของนายเกือบทำให้พวกเราตายยกหน่วย! และตอนนี้... นายยังจะพาคนอื่นเข้ามาพัวพันกับความซวยนี้อีกงั้นเหรอ?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวเหน็บ คำพูดของคริสเปรียบเสมือนมีดกรีดลงบนแผลเก่าที่ยังไม่ตกสะเก็ด เรย์ชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อ มือที่กำด้ามดาบสั่นเทาอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีต ภาพเพื่อนร่วมรบที่ล้มหายตายจากไปต่อหน้าต่อตาผุดขึ้นมาหลอกหลอนอีกครั้ง เรย์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในชั่วพริบตา กำแพงน้ำแข็งที่เขาใช้เวลาสร้างมานานนับปีเพื่อปกป้องตัวเองกำลังจะพังทลายลงมาอีกครั้ง ฟีนิกซ์มองสีหน้าซีดเผือดของเรย์ หัวใจของนักล่าแต้มกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดที่แปลกประหลาด เขารู้ว่าเรย์มีปมในอดีต แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันจะหนักหนาและกัดกินจิตใจอีกฝ่ายได้ลึกซึ้งขนาดนี้ ไม่... เขาจะไม่ยอมให้เรย์จมดิ่งลงไปในความมืดมิดนั้นเด็ดขาด ในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวถอยหลังหนีความจริง ฟีนิกซ์ก็เอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นมั่นคงและอบอุ่น เรย์สะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองด้วยแววตาตื่นตระหนก “พอได้แล้วครับ คริส” ฟีนิกซ์หันไปเผชิญหน้ากับอดีตสหายของเรย์ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย แววตาที่มักจะพราวระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและคมกริบราวกับใบมีด “อดีตก็คืออดีต ขุดคุ้ยขึ้นมาตอนนี้ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์มันดีขึ้นหรอกครับ อีกอย่าง...” ฟีนิกซ์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกระชับมือที่กุมข้อมือเรย์ให้แน่นขึ้นอีกนิด ส่งผ่านความอบอุ่นผ่านผิวสัมผัสไปถึงหัวใจที่กำลังหนเหน็บของคนข้างกาย “คนที่ยืนอยู่ข้างเรย์ในตอนนี้... คือผม ไม่ใช่คุณ” คำพูดนั้นทรงพลังและเฉียบคมราวกับลูกธนูที่ปักลึกเข้ากลางใจ คริสชะงักไป ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงเมื่อเห็นท่าทีปกป้องอย่างออกนอกหน้าของนักล่าแต้มหนุ่ม เรย์เบิกตากว้าง หันมามองเสี้ยวหน้าของฟีนิกซ์ที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาอย่างไม่เกรงกลัว หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ฟีนิกซ์...” เรย์พึมพำชื่อนั้นแผ่วเบา ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็สะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งซากปรักหักพัง เสียงคำรามกึกก้องของบอสใหญ่นอกกำแพงดังทะลุเข้ามา พร้อมกับผนังหินด้านหลังที่เริ่มปริร้าวและพังทลายลงมาเป็นฝุ่นผง เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เงาร่างสีดำมหึมาของมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทางเข้า พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสามด้วยความกระหายเลือด คริสชักอาวุธออกมาทันที สีหน้าเคร่งเครียด “พวกมันบุกเข้ามาแล้ว!” ฟีนิกซ์ปล่อยมือจากข้อมือของเรย์ชั่วขณะ เพื่อชักกริชคู่ใจออกมาเตรียมพร้อม แต่สายตายังคงเหลือบมองเรย์ด้วยความห่วงใยระคนท้าทาย “ดูท่าทางเราต้องพักเรื่องอดีตไว้ก่อนแล้วล่ะครับ อัศวินน้ำแข็ง... มาดูกันหน่อยไหมว่า ฝีมือของคุณในตอนนี้ จะยังคมกริบเหมือนเดิมหรือเปล่า?” เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับสายตาให้กลับมาคมปลาบ ความลังเลเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวและสมาธิที่จดจ่ออยู่กับการต่อสู้ เขากระชับดาบในมือมั่น ร่างกายแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาเพื่อเตรียมรับมือกับมหันตภัยตรงหน้า แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เรย์ก้าวเท้าพุ่งออกไปเพื่อเปิดฉากโจมตี คริสกลับเบี่ยงปลายดาบเข้าหาเรย์อย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ลมหายใจของเรย์ต้องสะดุดกึกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม— “ระวังตัวด้วยล่ะเรย์... เพราะคนที่อยากฆ่านายที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่มอนสเตอร์ข้างนอก... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่นายไว้ใจที่สุดต่างหาก!” ____________________ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเดือดระอุและเคมีที่ชวนใจสั่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ