สัมผัสที่คาดไม่ถึง

คมดาบหินอัคนีตวัดเฉียดลำคอผ่านไปเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นอายความตายแผดเผาร้อนระอุจนผิวแก้มแสบแปลบ เรย์ไม่แม้แต่จะกระพริบตา สัญชาตญาณดิบของ ‘อัศวินน้ำแข็ง’ สั่งการเร็วกว่าความคิด มือหนากระชากโซ่เวทมนตร์ตรึงร่างของบอสประจำชั้นหกสิบไว้แน่น แรงสะท้อนจากการปะทะทำให้กระดูกทั่วร่างลั่นกรอบ เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด... สิ่งที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ คือเจ้านักล่าแต้มตัวแสบที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความประมาทต่างหาก! "ฟีนิกซ์! ถอยไป!" เรย์คำรามลั่น เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องผ่านเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นของดันเจี้ยน "ถอยให้โง่สครับ! นายกำลังจะตายอยู่รอมร่อแล้วนะคุณอัศวิน!" ฟีนิกซ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่คมเป็นประกายวาววับด้วยความดื้อรั้น แทนที่จะถอยหนีตามคำสั่ง ร่างเพรียวบางในชุดเกราะหนังสีดำกลับพุ่งทะยานเข้าประชิดด้วยความเร็วสูง เป้าหมายไม่ใช่การหลบหนี แต่เป็นการเอาตัวเข้าแลกเพื่อรับดาบแทนเขาก่อนที่คมดาบเพลิงจะผ่าร่างของเรย์เป็นสองซีก! *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะสาดกระเซ็นสว่างวาบไปทั่วโถงมืดทึบ แรงกระแทกมหาศาลทำให้ฟีนิกซ์เสียหลัก ร่างของนักล่าแต้มอัจฉริยะเซถลาล้มลงมาปะทะกับแผงอกกว้างของเรย์อย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ต้นคอของกันและกัน กลิ่นอายเฉพาะตัวของฟีนิกซ์ ทั้งกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นหอมหวานเย้ายวนของน้ำยาฟื้นพลังระดับสูง ผสมผสานกันจนน่าเวียนหัว เรย์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดชีวิตนักรบ บัดนี้กลับกระหน่ำรัวรากับกลองศึกในอก แขนแกร่งรีบคว้าเอวบางของอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติเพื่อพยุงไม่ให้ล้มกระแทกพื้นหินแข็ง สัมผัสผ่านเนื้อผ้าเกราะเบาช่างชัดเจนจนน่าตกใจ เอวของฟีนิกซ์ทั้งสอบและยืดหยุ่นอย่างไม่น่าเชื่อสำหรับผู้ชายด้วยกัน "นาย... บ้าหรือเปล่า" เรย์กัดฟันกรอด เสียงกระซิบพร่าเลือนลอดไรฟันด้วยความโกรธปนความตระหนกที่ระลอกคลื่นในอกซัดสาดรุนแรง "ใครใช้ให้นายเอาตัวมารับดาบแทนฉัน ห๊ะ?" ฟีนิกซ์เงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตากลมโตไหวระริกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ แต่ริมฝีปากบางเฉียบยังคงหยักยิ้มกวนประสาทได้เสมอ "ก็บอกแล้วไงว่านายเป็น 'เป้าหมาย' ของฉัน... ถ้าเรย์ตายในดันเจี้ยนนี้ ใครจะเป็นคนให้ฉันไล่ล่าแต้มหัวใจล่ะครับ?" ฟีนิกซ์กระซิบตอบ เสียงทุ้มหวานเจือความเย้าแหย่ จงใจทิ้งระยะห่างระหว่างใบหน้าเพียงคืบเดียว "หรือว่า... นายกลัวว่าตัวเองจะแพ้ฉันจนต้องหาทางตายหนีไปก่อนกันแน่?" คำพูดท้าทายนั้นคมกริบยิ่งกว่าดาบของบอส เรย์รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู เขาอยากจะอ้าปากด่าคนตรงหน้าให้สำนึกความโง่เขลาเสียบ้าง แต่ทว่า... สายตาที่ทอดมองลงมานั้นกลับสะท้อนความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทอย่างแนบเนียน หัวใจของอัศวินน้ำแข็งผู้เยือกเย็นละลายลงในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร่าร้อนจนควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงคำรามของบอสและเสียงหอบหายใจของพวกเขาประสานเป็นจังหวะเดียวกัน นัยน์ตาสสีฟ้าจัดของเรย์จดจ้องริมฝีปากที่เผยอน้อยๆ ของอีกฝ่ายอย่างไร้การควบคุม สัญชาตญาณบางอย่างกระซิบก้องในโสตประสาทว่า... ระยะห่างระหว่างพวกเขามันใกล้เกินไป มากจนเกินกว่าคำว่า 'คู่แข่ง' หรือ 'เพื่อนร่วมปาร์ตี้' จะนิยามได้ ฟีนิกซ์เองก็ดูเหมือนจะรู้ตัว ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ถอยหนี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยประกายความไหววับในแววตาที่ยากจะคาดเดา ลมหายใจที่รินรดกันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนแทบหลอมละลายสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ "เรย์..." ฟีนิกซ์ครางชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับถูกมนต์สะกด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะขยับเข้าหาเพื่อปิดช่องว่างนั้นเอง... *ตูมมม!* พื้นหินเบื้องล่างระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนร่างทั้งสองกระเด็นแยกออกจากกันคนละทิศละทาง ร่างของบอสที่ควรจะนอนแน่นิ่งกลับคำรามลั่นด้วยพลังชีวิตเฮือกสุดท้าย และก่อนที่เรย์จะทันได้ตั้งตัว เงาร่างมหึมาของสัตว์อสูรระดับตำนานอีกตัวก็พุ่งทะลวงกำแพงศิลาเข้ามาในห้องโถง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานจากความมืดมิดเบื้องหลัง "โอ๊ะ... ดูเหมือนพวกเราจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทกันเกินไปหน่อยสินะครับ อัศวินน้ำแข็ง" เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวพ้นหมอกควันเข้ามา ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากโลหะ และดวงตาทับทิมคู่นั้น... จ้องมองตรงมาที่ฟีนิกซ์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "แก... มาทำอะไรที่นี่!" เรย์คำรามลั่น ดาบในมือกระชับแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ชาโดว์ฮันเตอร์ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับวินาทีหัวใจเต้นแรงนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!