พันธมิตรที่ไม่ได้ร้องขอ

"แก... มาทำอะไรที่นี่!" เสียงคำรามของเรย์ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนของดันเจี้ยนชั้นที่สิบสอง ดาบใหญ่ในมือของอัศวินน้ำแข็งกระชับแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ไอเย็นเยือกแผ่ออกมาจากร่างกายเขาจนละอองน้ำค้างรอบข้างจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ฟีนิกซ์ที่ยืนพิงผนังอยู่อีกฝั่งไม่ได้สะทกสะท้าน ดวงตาเรียวสวยคู่นั้นกวาดมองผู้มาเยือนใหม่ด้วยแววตาเหยียดหยามจางๆ บุรุษในชุดเกราะสีเงินวาววับนาม 'ลูคัส' ผู้เป็นหัวหน้ากิลด์อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ ก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่ล่าของพวกเขาด้วยท่าทีถือดี "ใจเย็นก่อนสิเรย์" ลูคัสยิ้มบางๆ มือขยับจัดถุงมือหนังอย่างใจเย็น "ฉันแค่ผ่านทางมา และบังเอิญเห็นว่า 'อัศวินน้ำแข็ง' ผู้โด่งดัง กำลังเสียเวลากับ... กองขยะพรรค์นี้" สายตาของลูคัสปรายมองฟีนิกซ์ด้วยความดูแคลน ชัดเจนว่าเขากำลังดูถูกนักล่าแต้มหนุ่มที่ยืนปัดฝุ่นออกจากชุดคลุมสีเข้มด้วยท่าทางไม่ยี่หระ "กองขยะงั้นเหรอ?" ฟีนิกซ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกพอๆ กับพลังของเรย์ เขาเดินก้าวไปหาลูคัสช้าๆ โดยไม่หันไปมองเรย์เลยสักนิด "พูดจาดีๆ หน่อยสิคุณหัวหน้ากิลด์ ผมจำได้ว่าตอนที่กิลด์ของคุณถูกฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสไล่ต้อนจนมุม ใครกันนะที่ส่งแต้มไปช่วยแลกไอเทมฮีลให้พวกคุณน่ะ?" ลูคัสชะงัก สายตาเปลี่ยนเป็นคมกริบ "นั่นมันเรื่องธุรกิจ อย่าเอามาปนกับความสัมพันธ์ส่วนตัว... โดยเฉพาะกับคนอย่างแก" "พอได้แล้ว!" เรย์แทรกตัวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ กลิ่นอายกดดันมหาศาลผลักให้ลูคัสต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว เรย์ปรายตามาทางฟีนิกซ์ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก "ฟีนิกซ์ ถอยไป นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย" "อ้าว เรย์..." ฟีนิกซ์เอียงคอ ดวงตาเป็นประกายวับวาวด้วยความสนุกปนรอยร้าวลึกๆ "นี่นายจะปกป้องฉัน หรือจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้กันแน่?" บรรยากาศเริ่มเดือดระอุ ลูคัสหัวเราะหึๆ ก่อนจะเหลือบมองไปที่เรย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความนัย "ฉันมาที่นี่เพื่อเตือนนายเรย์... ทางสมาคมกำลังเพ่งเล็งเรื่องความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมของนายกับเจ้าหมอนี่ การที่นายมีตัวถ่วงเป็นคนฉวยโอกาสแบบนี้ มันฉุดรั้งตำแหน่งท็อปของนายลงต่ำลงทุกวัน ถ้าวันนี้ฉันมาเพื่อ 'กำจัด' ตัวปัญหาทิ้ง นายจะว่ายังไง?" "ใครกันแน่ที่เป็นตัวปัญหา?" เรย์ถามเสียงต่ำ ความโกรธแค้นในดวงตาทำให้อุณหภูมิรอบข้างลดฮวบลงอีก "ถ้าแกกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ ลูคัส... ดาบของฉันจะไม่ปรานีแกเหมือนครั้งก่อนแน่" ฟีนิกซ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังชะงักไปเล็กน้อย หัวใจของนักล่าแต้มเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามกดมันไว้อย่างยากลำบาก เขาไม่เคยต้องการการปกป้องจากใคร โดยเฉพาะจากคนที่เขาตั้งเป้าจะเอาชนะ แต่ภาพแผ่นหลังกว้างของเรย์ที่ยืนหยัดเป็นกำแพงให้เขานั้น มันกลับทำให้ความเย่อหยิ่งในใจเขาสั่นคลอน "เฮอะ ดูเหมือนนายจะหลงมันเข้าจริงๆ สินะ" ลูคัสยิ้มเย้ยหยันพลางดึงดาบออกจากฝัก แสงสีฟ้าหม่นวาบขึ้นจากตัวดาบ "ถ้าอย่างนั้น เรามาพิสูจน์กันหน่อยดีกว่า ว่าสิ่งที่นายหวงแหนน่ะ มันมีค่าพอที่จะแลกด้วยชีวิตหรือเปล่า" "เรย์ ไม่ต้อง!" ฟีนิกซ์ขยับตัวจะพุ่งเข้าไป แต่เรย์คว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เรย์ไม่หันมามอง แต่กระซิบเสียงต่ำ "อยู่ข้างหลังฉัน... นี่ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นสิ่งที่ฉันอยากทำ" "นายมันบ้า..." ฟีนิกซ์กัดริมฝีปากแน่น แต่ก็ยอมยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายจางๆ ของคนตรงหน้า ความโกรธที่เคยมีต่อลูคัสแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนในใจที่ตีรวนไปหมด ลูคัสพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบสีฟ้าหม่นฟาดฟันลงมาดั่งสายฟ้าฟาด เรย์ยกดาบขึ้นรับ แรงปะทะทำให้พื้นหินแตกร้าวรอบเท้าของทั้งคู่ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นไปทั่วชั้นดันเจี้ยน ฟีนิกซ์มองภาพการต่อสู้ตรงหน้าด้วยหัวใจที่บีบคั้น เขาไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ในจังหวะนี้เขากลับรู้สึกเหมือนคนไร้ทางสู้เมื่อต้องเห็นเรย์บาดเจ็บเพื่อปกป้องตนเอง จังหวะที่ลูคัสกำลังจะอาศัยจังหวะเผลอเตะตัดขาเรย์ ฟีนิกซ์ก็ตัดสินใจก้าวออกมา เขาควักกริชคู่ใจพุ่งเข้าแทรกกลาง วัตถุมีคมพุ่งเข้าใส่จุดอ่อนของลูคัสอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายต้องกระโดดถอยหลังไปตั้งหลัก "อย่าคิดว่าผมจะเป็นตุ๊กตาให้พวกคุณเล่นสนุก!" ฟีนิกซ์ประกาศก้อง นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร ลูคัสแสยะยิ้ม "งั้นเหรอ? แต่น่าเสียดายนะที่นายไม่รู้ตัวเลย... ว่าทำไมฉันถึงได้บุกมาถึงที่นี่ในวันนี้" ลูคัสดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กรงขังเวทมนตร์สีดำสนิทก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวเรย์และฟีนิกซ์ไว้จนกลายเป็นกรงขังไร้ทางออก สัมผัสของมันเย็นเยียบและกัดกินพลังเวทจนเรย์ต้องทรุดลงคุกเข่าด้วยความเจ็บปวด "เรย์!" ฟีนิกซ์รีบประคองเรย์ไว้ แต่พอก้มลงมอง เขาก็เห็นรอยแผลที่ลูคัสทิ้งไว้ที่หัวไหล่ของเรย์ มันไม่ใช่แผลธรรมดา แต่มันคือพิษร้ายที่กำลังเปลี่ยนสีผิวของเรย์ให้กลายเป็นสีเทาหม่น "ความสัมพันธ์ของพวกนาย... จบลงแค่นี้แหละ" ลูคัสเดินเข้ามาใกล้กรงขังด้วยแววตาของผู้ชนะ "เพราะหลังจากนี้ สิ่งเดียวที่จะรอดออกไปจากที่นี่ได้ มีแค่คนเดียวเท่านั้น" เรย์คว้ามือฟีนิกซ์ไว้แน่น มือของเขาเย็นจัดแต่บีบมือฟีนิกซ์แรงขึ้นจนเจ็บ "ฟีนิกซ์... ฟังฉันนะ... ใช้แต้มสะสมทั้งหมดของนาย... ซื้อทางออกให้ตัวเองซะ... ทิ้งฉันไว้ที่นี่" ฟีนิกซ์มองใบหน้าซีดเผือดของเรย์ หยาดน้ำตาที่เขาไม่เคยคิดจะเสียให้ใครเอ่อคลอขึ้นมา "แกพูดเรื่องบ้าอะไรของแก! ฉันไม่มีวันทิ้งนาย! ไม่ว่าต้องแลกด้วยแต้มทั้งหมดหรือชีวิต ฉันก็ไม่มีวันยอมให้เรื่องมันจบแบบนี้!" เรย์ยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ฟีนิกซ์เคยเห็นมา ก่อนที่เรย์จะโน้มตัวเข้ามาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้าในบรรยากาศที่บีบคั้นถึงขีดสุด "งั้นก็... อยู่ด้วยกันจนกว่าวินาทีสุดท้ายจะมาถึงเลยแล้วกัน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหลังลูคัส พร้อมกับเสียงปรบมือที่ฟังดูน่าขนลุก "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... แต่เกรงว่าคนที่จะต้องจากไปในวันนี้ ไม่ใช่แค่คนใดคนหนึ่งหรอกนะ" บุคคลปริศนาในชุดคลุมสีเลือดเดินก้าวเข้ามาในแสงไฟ เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เรย์ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจสูงสุด "พ่อ...?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์จะขอหยุดความระทึกไว้เพียงเท่านี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนถัดไปครับ