คำสารภาพท่ามกลางสมรภูมิ

กลิ่นคาวเลือดและเศษซากอิฐปูนที่แตกละเอียดจากการระเบิดเมื่อครู่ยังลอยคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ ความร้อนระอุจากเปลวเพลิงสีชาดที่ยังคงลุกโชนอยู่ตามซอกมุมของห้องโถงบอสชั้นที่ยี่สิบสาม ทำให้เหงื่อกาฬของเรย์ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย แต่อัศวินหนุ่มผู้ได้ฉายา 'อัศวินน้ำแข็ง' กลับไม่ได้ใส่ใจความเหนื่อยล้าทางกายแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มกำลังจ้องมองร่างที่ทรุดลงพิงกำแพงของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนยากจะควบคุม "คุณนี่มัน... ดื้อด้านเป็นบ้าเลยนะครับ ฟีนิกซ์" เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือด้วยความหงุดหงิดที่ซ่อนความห่วงใยไว้ไม่มิด มือหนาในถุงเกราะเหล็กยื่นออกไปหวังจะดึงร่างโปร่งของนักล่าแต้มอัจฉริยะให้ลุกขึ้นยืน แต่กลับถูกปัดออกด้วยรอยยิ้มกวนประสาทตามเคย "อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลยน่า เรย์... ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่พุ่งตัวเข้าไปรับการโจมตีแทน นายคงกลายเป็นเศษเนื้อบดไปแล้วนะจะบอกให้" ฟีนิกซ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้ใบหน้าหวานจะซีดเซียวลงเพราะพิษบาดแผลบริเวณหัวไหล่ขวาที่เลือดไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย แต่ดวงตาพราวระยับคู่นั้นยังคงทอประกายความดื้อรั้นและท้าทายเช่นเคย เรย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ความโกรธผสมผสานกับความกลัวที่แล่นริ้วเข้ามาในอกเมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนหัวใจเขาไม่หาย ภาพที่ฟีนิกซ์พุ่งทะยานตัดหน้าคมดาบของบอสระดับตำนานเพื่อปกป้องเขา—คนที่มักจะผลักไสและเย็นชาใส่มาโดยตลอด—มันทำให้กำแพงน้ำแข็งที่เรย์ใช้ปกป้องหัวใจมานานนับปีพังทลายลงในพริบตา "ทำไมคุณต้องทำแบบนั้น?" เรย์ถามเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนฟีนิกซ์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง "เราเป็นแค่คู่แข่งกันในปาร์ตี้... เราตกลงกันแค่เรื่องล่าแต้ม ทำไมต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อผม?" ฟีนิกซ์หุบยิ้ม ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก เขาขยับตัวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของอัศวินน้ำแข็งหยุดหมุน "เพราะฉันเกลียดการมองเห็นนายเจ็บ... มากกว่าการเจ็บซะเองมั้งครับ" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นของชีพจรในอกดังโครมครามจนกลบเสียงเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้รอบตัว กลิ่นอายความเป็นความตายในดันเจี้ยนพลันจางหายไป เหลือเพียงระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกัน เรย์นิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดนับพันที่เคยเตรียมไว้ใช้ปฏิเสธหรือผลักไสหายวับไปกับตา เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่จริงจังจนน่ากลัวของคนตรงหน้า "คุณ... พูดบ้าอะไรออกมา" เรย์เค้นเสียงถาม ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยเวทมนตร์ของตัวเอง "ฉันไม่ได้บ้า" ฟีนิกซ์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แม้จะต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผล เขายื่นมือข้างที่ใช้งานได้มาแตะที่หน้าอกด้านซ้ายของเรย์สัมผัสถึงจังหวะการเต้นที่รุนแรงผ่านชุดเกราะ "นายก็รู้ดีเรย์... ว่าตั้งแต่เราเริ่มร่วมทางกันมา ไม่มีวินาทีไหนเลยที่ฉันมองนายเป็นแค่นักแข่ง... ฉันต้องการแต้มหัวใจของนายต่างหาก และตอนนี้... นายก็เป็นคนเดียวที่ครอบครองมันไว้ทั้งหมดแล้ว" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนจนเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือหนาที่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนสั่นเทา ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทั้งหวาดกลัว ทั้งโหยหา และตื่นตระหนกในเวลาเดียวกัน นี่ไม่ใช่กลยุทธ์ ไม่ใช่การหยอกล้อเพื่อเอาชนะ แต่เป็นความจริงใจที่ถูกเปิดเปลือยออกมากลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย เรย์เงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าที่ยังคงส่งยิ้มบางๆ มาให้อย่างท้าทายแม้จะอยู่ในสภาพสะินใจ เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่าง—คำตอบที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล—ทว่า *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นลั่นห้องโถง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งมาจากทางประตูทางเข้าด้านหลัง แสงไฟสีฟ้าอมม่วงสาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืดมิด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอหมอก "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานกันสินะครับ... อัศวินน้ำแข็ง" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยทักทายขึ้น พร้อมกับปลายดาบอาบยาพิษที่สะท้อนแสงไฟวับวับ เรย์เบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าภัยร้ายที่แท้จริงไม่ได้มาจากบอสในดันเจี้ยน... แต่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้วในตอนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันความเจ็บปวดและปริศนาในดันเจี้ยนนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์ -