รอยจูบที่หน้าจอ

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของเรย์จนดูราวกับรูปปั้นน้ำแข็งสลักจากขั้วโลกเหนือ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่สายตาคู่คมกวาดมองข้อความในห้องแชทส่วนตัวที่เด้งขึ้นมาไม่หยุดหย่อน โดยมีชื่อผู้ส่งกวนประสาทอย่าง 'Phoenix_The_Hunter' ปรากฏหราอยู่มุมขวาบน *[ระบบแจ้งเตือน: คุณได้รับไอเทมพิเศษ "รอยยิ้มกระชากวิญญาณ" จาก ฟีนิกซ์]* เรย์แค่น  “หึ”  ในลำคอ ดวงตาสสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง นี่ไม่ใช่ไอเทมสนับสนุนในเกม แต่มันคือสติกเกอร์รูปตัวละครของฟีนิกซ์ที่กำลังขยิบตาพร้อมส่งจุ๊บ *ไร้สาระสิ้นดี*... เขาคิดในใจ พร้อมกับเอื้อมมือไปเตรียมกดปิดหน้าต่างแชทเจ้าปัญหา ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสปุ่มกากบาท ข้อความใหม่ก็เด้งแทรกขึ้นมาตัดหน้าเสียก่อน **[Phoenix_The_Hunter]:** เลิกทำหน้าดุใส่จอได้แล้วครับ 'อัศวินน้ำแข็ง' ระวังหน้าแก่เร็วนะครับ ด้วยความหวังดีจากคนที่อยากเห็นหน้าตอนยิ้มมากกว่าตอนโกรธ เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องสตูดิโอส่วนตัวที่เงียบเชียบ มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไม่มีกล้องวงจรปิด แต่ทำไมไอ้บ้านั่นถึงรู้ว่าเขากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ **[Ray_The_IceKnight]:** นายว่างมากเหรอฟีนิกซ์? เคลียร์ดันเจี้ยนชั้นเจ็ดเสร็จแล้วหรือไง ถึงมีเวลามาป่วนแชทคนอื่น นิ้วของเรย์รัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ความหงุดหงิดปะปนกับความฉุนเฉียวแปลกๆ วิ่งพล่านอยู่ในอก ตั้งแต่รู้จักกับนักล่าแต้มคนนี้ โลกที่เคยสงบเงียบและเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาก็ปั่นป่วนจนแทบไม่เป็นทรง ผ่านไปเพียงสามวินาที สถานะในแชทก็เปลี่ยนเป็น *'กำลังพิมพ์...'* **[Phoenix_The_Hunter]:** งานในเกมเคลียร์เสร็จตั้งนานแล้วครับ แต่ตอนนี้... กำลังเคลียร์หัวใจตัวเองอยู่ และดูเหมือนว่าเป้าหมายจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมเสียด้วยสิครับ เรย์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านผ่านสันหลัง ข้อความนั้นไม่ได้มาพร้อมกับไอเทมในเกม แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจใต้เกราะเหล็กของเขาเต้นผิดจังหวะได้อย่างน่าประหลาด เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ รอยจูบที่หน้าจอเหรอ? บ้าชัดๆ... ฟีนิกซ์คงแค่สนุกกับการปั่นประสาทเขาเหมือนทุกที **[Ray_The_IceKnight]:** ถ้าไม่มีอะไรจะคุยเป็นสาระ ผมขอตัวไปนอน **[Phoenix_The_Hunter]:** เดี๋ยวก่อนสิครับ เรย์... ข้อความตามติดมาแบบประชิดตัวราวกับอีกฝ่ายกำลังยืนหายใจรดต้นคออยู่จริงๆ เรย์ขมวดคิ้วแน่น จ้องมองหน้าจอด้วยความไม่ไว้วางใจ **[Phoenix_The_Hunter]:** ถ้าไม่เชื่อว่าผมคิดถึงคุณจริงๆ... งั้นลองหันมามองที่ระเบียงห้องของคุณหน่อยไหมครับ? เพล้ง! ความรู้สึกเย็นวาบแล่นแปล๊บไปทั่วร่าง เรย์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วสูงจนพนักพิงกระแทกกับโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา เขาหันขวับไปมองบานกระจกใสที่เชื่อมต่อกับระเบียงห้องพักส่วนตัว ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นยี่สิบของคอนโดมิเนียมระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด และที่ตรงนั้น... ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน ร่างโปร่งในชุดฮู้ดสีดำคุ้นตา กำลังยืนพิงราวระเบียงพร้อมกับยกสมาร์ทโฟนขึ้นแนบหู ดวงตาเรียวรีภายใต้ฮู้ดเงยขึ้นมองตรงมาที่กระจกห้องเขาพอดี ฟีนิกซ์กำลังส่งยิ้มร้ายกาจมาให้ พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับเป็นคำพูดไร้เสียงผ่านกระจกใส... *“จับตัวได้แล้วครับ อัศวินของผม”* เรย์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือที่ถือเมาส์สั่นระริกเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ช่องว่างระหว่างโลกในเกมกับโลกแห่งความจริงพังทลายลงในพริบตาเดียว ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้บานกระจกเพื่อเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกยามวิกาล เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ก็ดังขึ้นสามครั้ง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* พร้อมกับข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดค้างไว้ **[Phoenix_The_Hunter]:** เปิดประตูให้หน่อยสครับ... หิวชาอุ่นๆ จากมือคุณแล้วครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเคมีที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ของทั้งคู่เสมอนะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์ -