นครลอยฟ้าที่ล่มสลาย

“เก็บอาการหน่อย ฟีนิกซ์... นายกำลังสั่น” เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นราวกับจะสูบเอาออกซิเจนออกไปจากปอด เขาก้าวมาขวางหน้าคนตัวเล็กกว่าไว้โดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินวาววับของ 'อัศวินน้ำแข็ง' แผ่รังสีแห่งความเยือกเย็นออกมาปกป้อง แต่ฝ่ามือที่กุมด้ามดาบกลับเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เบื้องหน้าของพวกเขาคือชายภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทที่ยืนอยู่บนซากปรักหักพังของนครลอยฟ้า 'เอเธอร์เรีย' สถานที่ซึ่งควรจะสูญหายไปจากแผนที่โลกเมื่อหลายร้อยปีก่อน กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมกลิ่นอายของเวทมนตร์ต้องห้ามที่คละคลุ้งไปทั่ว “สั่นเพราะตื่นเต้นต่างหาก” ฟีนิกซ์แค่นยิ้ม แม้เหงื่อกาฬจะซึมตามไรผม “ไอ้เศษสวะนี่คือคนที่แอบขโมยข้อมูลของสมาคมไป... นายเห็นตราสัญลักษณ์นั่นไหม เรย์?” ฟีนิกซ์พยักพเยิดหน้าไปทางนิ้วมือของชายปริศนา บนแหวนสีเงินรูปงูกินหางมีตราประทับของ ‘สภาเงา’ ปรากฏอยู่ชัดเจน “พวกมันไม่ได้แค่ต้องการแต้มหัวใจ แต่มันต้องการ 'รื้อถอน' ระบบของเกมนี้ทิ้งทั้งหมด” เรย์พึมพำ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เป้าหมาย “ฟีนิกซ์ ถอยไปข้างหลัง... หมอนี่ไม่ใช่ระดับที่นายจะรับมือคนเดียวได้” “อย่ามาทำเป็นห่วงน่า!” ฟีนิกซ์สวนกลับทันควัน แม้จะแอบขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณ “เราต้องเอาข้อมูลคืนมา ถ้าปล่อยให้พวกมันร่ายเวท ‘รีเซ็ต’ สำเร็จ ทุกคนที่อยู่ในเกมนี้จะถูกลบตัวตนทิ้งจริงๆ นะ!” ชายภายใต้ฮู้ดหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเย็นเยียบเหมือนเสียงกระดูกกระทบกัน เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พื้นที่รอบข้างที่เคยเป็นซากหินก็เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังเวทสีม่วงเข้มพุ่งออกมาจากใต้ฝ่าเท้า สร้างเป็นวงเวทย์ขนาดใหญ่ที่ดูดกลืนแสงสว่างไปจนหมดสิ้น เรย์พุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน ดาบน้ำแข็งในมือวาดวงโค้งเป็นประกายสวยงามหมายจะปลิดชีพอีกฝ่าย แต่ชายคนนั้นกลับขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่า เขาเอียงตัวหลบคมดาบได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของฟีนิกซ์ที่พยายามจะลอบเข้ามาโจมตีจากด้านข้าง “ตัวดี... นักล่าแต้มจอมกะล่อน” ชายปริศนากระซิบที่ข้างหูฟีนิกซ์ “นายรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงส่งนายมาที่นี่? ไม่ใช่เพราะฝีมือ แต่เพราะ ‘หัวใจ’ ของนายมันคือรหัสผ่านสุดท้ายที่จะเปิดประตูนรกบานนี้” ฟีนิกซ์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบที่คอ แม้จะพยายามดิ้นรนแต่เขากลับพบว่าพลังเวทของตนถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น “ปล่อยเขา!” เรย์คำรามลั่น เขากระแทกเท้าลงบนพื้นดินจนหินแตกร้าว พลังเวทธาตุน้ำแข็งระเบิดออกรอบกายจนเกิดเป็นละอองน้ำค้างแข็งที่เปลี่ยนบรรยากาศโดยรอบให้กลายเป็นศูนย์องศาในชั่วพริบตา ชายในฮู้ดปล่อยมือจากฟีนิกซ์อย่างไม่ใยดี ร่างของนักล่าแต้มหนุ่มเซถลาลงไปในอ้อมแขนของเรย์ที่คว้าตัวไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นอายความอบอุ่นที่คุ้นเคยทำเอาฟีนิกซ์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบผลักอกอีกฝ่ายออกด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ “ฉันไม่ได้ขอให้มาช่วย!” ฟีนิกซ์แหว แม้เสียงจะสั่นน้อยๆ “งั้นก็หุบปากแล้วดูให้ดี” เรย์พูดเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองฟีนิกซ์นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด ทั้งสองยืนเคียงข้างกันบนแท่นหินที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือเหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ท่ามกลางนครลอยฟ้าที่กำลังพังทลายลงทีละส่วน พื้นดินรอบตัวเริ่มแตกร้าวและร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ชายปริศนาเริ่มท่องบทสวดที่ทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีเลือด “ฟีนิกซ์ นายมีไอเทม ‘เข็มกลัดแห่งพันธสัญญา’ อยู่กับตัวใช่ไหม?” เรย์เอ่ยถามเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากศัตรู “มี... แต่ทำไมถามตอนนี้? จะเอาไปทำไม!” “ถ้าเราจะรอดไปจากที่นี่ เราต้อง ‘เชื่อมต่อ’ จิตกัน... นายยอมให้ฉันเข้าถึงความทรงจำที่นายปิดตายไว้ไหม?” ฟีนิกซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ดูสุขุมนุ่มลึกของเรย์ ก่อนจะตัดสินใจพยักหน้าช้าๆ ทันใดนั้นเอง ชายภายใต้ฮู้ดก็หยุดร่ายเวท เขากระชากฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เรย์ถึงกับชะงักจนดาบในมือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ชายคนนั้น... มีใบหน้าที่เหมือนกับเรย์ราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตานั้นกลับเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด “ยินดีที่ได้พบกันนะ... อดีตของฉัน” ร่างนั้นเอ่ยพลางยิ้มเยาะ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูมิติขนาดใหญ่ก็เปิดออกตรงหน้าเรย์และฟีนิกซ์ และจากความมืดมิดในประตูนั่นเอง กองทัพเงาจำนวนมหาศาลก็ก้าวออกมาขวางทางหนีของพวกเขาทั้งสองไว้จนสิ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและให้กำลังใจกันมาโดยตลอดนะครับ หวังว่าตอนที่ 13 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ครับ