ดริปกาแฟแก้วแรกให้เอลฟ์ผู้โดดเดี่ยว

“ถ้าคุณยังจ้องมันด้วยสายตาแบบนั้น กาแฟเม็ดไหนๆ ก็คงขมจนกลืนไม่ลงหรอกค่ะ” เสียงของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเนยสดที่เพิ่งออกจากเตา เธอวางขวดโหลเปล่าที่เพิ่งเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าเมื่อครู่ลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คอย่างเบามือ สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่ขวดโหล แต่จดจ้องไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตูหน้าร้าน ร่างนั้นคือเอลฟ์หนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินซีดราวกับหิมะที่ถูกลืมทิ้งไว้ในฤดูหนาว ดวงตาของเขาหม่นแสงจนเกือบจะเป็นสีเทา เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาข้างใน แต่ทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุด ลมหายใจของเขาขาดห้วงราวกับกำลังพยายามกักเก็บเศษเสี้ยวของวิญญาณไม่ให้ปลิวหายไปกับสายลม “ความขม... ไม่ใช่สิ่งที่ผมกลัวที่สุดหรอก” เสียงของเอลฟ์หนุ่มแหบแห้งเหมือนกิ่งไม้แห้งที่ถูกเหยียบจนหัก “สิ่งที่น่ากลัวกว่า คือการที่ลิ้นของผมไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้วต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นรสหวานของน้ำผึ้งป่า หรือความหอมของดอกไม้... โลกของผมมันว่างเปล่ามานานเกินไป” ลิลลี่ที่บินวนอยู่เหนือหัวของเซนหยุดชะงัก เธอขยับปีกสีฟ้าใสเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูเซนด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “เซน... เอลฟ์คนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขามีร่องรอยของ 'ความว่างเปล่า' ที่เธอเพิ่งสู้มาเมื่อกี้ติดอยู่ที่ชายเสื้อ” เซนไม่ตอบโต้ แต่เธอกลับหยิบเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนที่ส่งกลิ่นหอมของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ออกมาจากถุงผ้าลินิน เธอเริ่มลงมือบดเมล็ดกาแฟด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ เสียงครืดคราดของโม่บดไม้เป็นเพียงจังหวะเดียวในร้านตอนนี้ เธอไม่ได้ทำเพียงแค่เตรียมเครื่องดื่ม แต่นี่คือการชำระล้าง “คุณชื่ออะไรคะ?” เซนเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “ฟีเลียส...” เขาตอบสั้นๆ “ผมเป็นผู้พิทักษ์ที่ไม่มีป่าให้ปกป้องอีกต่อไปแล้ว” เซนหยิบกระดาษกรองวางลงบนดริปเปอร์เซรามิกสีขาวนวล เธอเทน้ำร้อนอุณหภูมิที่พอเหมาะลงไปเป็นวงกลมช้าๆ น้ำร้อนซึมผ่านผงกาแฟที่กำลังบวมพอง ราวกับหัวใจที่ค่อยๆ กลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน แทรกซึมผ่านรอยร้าวของความเศร้าที่เกาะกินหัวใจของฟีเลียส “กาแฟแก้วนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเติมความหวานให้กับชีวิตหรอกนะคะ” เซนดันถ้วยกาแฟเซรามิกสีฟ้าครามไปตรงหน้าเขา “แต่มันมีไว้เพื่อให้คุณรับรู้ว่า... แม้ในวันที่โลกใบเดิมของคุณพังทลายลง กลิ่นหอมของสิ่งใหม่ๆ ก็ยังคงมีอยู่ตรงนี้เสมอ” ฟีเลียสจ้องมองของเหลวสีน้ำตาลเข้มในถ้วยด้วยความลังเล มือที่สั่นเทาค่อยๆ ยกถ้วยขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย ในวินาทีที่รสสัมผัสแรกแตะลงบนปลายลิ้น ร่างกายของเอลฟ์หนุ่มกระตุกวูบ ดวงตาที่เคยหม่นแสงเบิกกว้างขึ้นราวกับเห็นแสงแดดครั้งแรกในรอบศตวรรษ ความขมปร่าที่ตามมาด้วยรสเปรี้ยวอมหวานของเบอร์รี่ป่า และปิดท้ายด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านลงไปถึงหน้าอก มันไม่ใช่แค่กาแฟ แต่มันคือกุญแจที่ไขประตูหัวใจที่ถูกปิดตายไว้ด้วยความโศกเศร้า “นี่มัน...” ฟีเลียสพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงในถ้วยกาแฟ “ผมลืมไปแล้วว่าความรู้สึกที่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ มันเป็นอย่างไร” ลิลลี่ยิ้มกว้าง เธอหยิบดอกไม้สีทองจากแจกันมาวางไว้ข้างๆ ถ้วยกาแฟนั้น “นี่คือดอกไม้ที่บานเฉพาะตอนที่ใครสักคนตัดสินใจว่าจะไม่ยอมแพ้ค่ะ คุณฟีเลียส เก็บมันไว้นะคะ” บรรยากาศภายในร้านเริ่มเปลี่ยนไป ความหม่นหมองที่เกาะกินอยู่รอบๆ ตัวของเอลฟ์หนุ่มเริ่มสลายไปเหมือนควันจางๆ แต่ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังก่อตัวขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางหน้าร้าน เสียงกระดิ่งลมที่ประตูสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะสายลม แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเงาสีดำที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ เซนชะงักมือที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งผ่านประตูเข้ามา ฟีเลียสที่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังกลับแสดงสีหน้าตื่นตระหนกจนสุดขีด เขาคว้าเสื้อคลุมของตัวเองแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ข้อมือ “พวกมันตามมา... มันไม่ได้ต้องการแค่ผม แต่มันต้องการ 'สูตรกาแฟ' ที่คุณเพิ่งดริปให้ผมเมื่อครู่” ชายในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางร้าน เขาไม่มีใบหน้า มีเพียงความว่างเปล่าที่หมุนวนเหมือนพายุทอร์นาโดในช่องว่างระหว่างฮู้ด และสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ... ในมือของเขากำลังถือขวดโหลเปล่าที่เหมือนกับที่เซนเพิ่งใช้ต่อสู้ไปในตอนที่แล้วเด็ดขาด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สามนี้กับร้านเบเกอรี่แห่งนี้นะคะ