การต่อสู้ด้วยกาแฟและน้ำตาล

"ตราประทับสีเลือดนั่น... กฎหมายมิติไหนก็ปกป้องคุณไม่ได้หรอกค่ะ เจ้าของร้าน" เสียงของหญิงสาวในชุดคลุมสีเทาหม่นเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ เธอวางจดหมายสั่งปิดร้านลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเก่งของเซน แรงกระแทกเพียงน้อยนิดทำให้คราบผงโกโก้ที่ตกค้างอยู่สั่นไหวเล็กน้อย เซนยืนนิ่ง มือของเขายังคงถือช้อนตวงสเตนเลสค้างไว้ ความเงียบงันในร้านถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรำไปกับความกังวล ลิลลี่ที่แอบอยู่หลังขวดโหลแก้วใส่เมล็ดกาแฟถึงกับปีกสั่นระริก เธอพยายามสะกิดชายเสื้อของเซนเบาๆ แต่เขากลับนิ่งงันราวกับรูปปั้น "คุณคิดว่า 'อำนาจ' ของพวกคุณจะตัดสินรสชาติของขนมได้จริงๆ หรือคะ?" เซนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่สั่นเครืออย่างที่ควรจะเป็น เขาหันไปสบตากับหญิงสาวผู้นั้น แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่กลับมีความนิ่งลึกดั่งก้นบึ้งของมหาสมุทรที่เคยผ่านพายุมานับไม่ถ้วน เขาไม่ได้หยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่าน เพราะเขารู้ดีว่ามันเขียนว่าอะไร สิ่งที่เขาทำคือการขยับเข้าไปที่เครื่องดริปกาแฟ หยิบเมล็ดกาแฟสายพันธุ์หายาก 'ซันเซ็ต อโรม่า' ออกมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ "คนอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์จะมาแตะต้องวัตถุดิบของฉัน" หญิงสาวคนนั้นแค่นหัวเราะ "ฉันมาที่นี่เพื่อปิดร้าน ไม่ใช่มาฟังการสาธิตวิธีชงกาแฟราคาถูก" "นี่ไม่ใช่กาแฟราคาถูกค่ะ" เซนตอบพลางใช้เครื่องบดมือหมุนช้าๆ เสียงฟันเฟืองบดเมล็ดกาแฟดังเป็นจังหวะหนักแน่น "มันคือการต่อสู้... ด้วยสิ่งที่คุณไม่มีวันเข้าใจ" เซนเริ่มลงมือดริปกาแฟด้วยความบรรจง กลิ่นหอมฟุ้งของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ผสมกับกลิ่นถั่วคั่วอ่อนๆ กระจายตัวไปทั่วร้าน มันไม่ใช่แค่กลิ่น แต่เป็น 'กลิ่นอายแห่งความทรงจำ' ที่เซนตั้งใจส่งผ่านไปยังหญิงสาวตรงหน้า เขาเลือกใช้ดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้น 85% จากไร่ในเขตต้องห้ามมาเป็นส่วนประกอบของเค้กมูสชิ้นเล็กๆ ที่เขาเพิ่งนำออกจากตู้แช่แข็ง "ลองชิมดูสิคะ" เซนวางจานขนมและแก้วกาแฟลงตรงหน้าเธอ "หากรสชาติของมันไม่ทำให้คุณวาง 'อำนาจ' ที่ถือไว้ลงได้ ฉันจะปิดร้านเองโดยไม่ต้องรอให้คุณออกคำสั่ง" หญิงสาวชะงัก เธอจ้องมองขนมหวานที่ดูเรียบง่ายแต่ซ่อนความประณีตไว้ในทุกรายละเอียด ลิลลี่ที่มองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับกลั้นหายใจ เซนไม่ได้ใช้เวทมนตร์บังคับจิตใจ แต่เขาใช้ 'ความตั้งใจ' ที่กลั่นออกมาจากวัตถุดิบที่เขาคัดสรรมากับมือตลอดทั้งสัปดาห์ หญิงสาวค่อยๆ ใช้ช้อนเงินตักเค้กเข้าปาก รสสัมผัสของมูสที่ละลายหายไปพร้อมกับรสขมปนหวานของกาแฟดริปเริ่มทำงาน คิ้วที่ขมวดเป็นปมของหญิงสาวค่อยๆ คลายออก ความเย็นชาในแววตาที่เธอเคยใช้กดขี่ผู้อื่นเริ่มสั่นคลอน น้ำตาเม็ดเล็กๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้กลับร่วงหล่นลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นอายของขนมชิ้นนี้ช่างเหมือนกับ... เหมือนกับสิ่งที่แม่ของเธอเคยทำให้ทานในวันที่โลกใบนี้ยังไม่โหดร้ายกับเธอมากเท่าทุกวันนี้ "ทำไม..." หญิงสาวพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ได้..." "เพราะขนมหวานไม่เคยตัดสินใครค่ะ" เซนตอบพลางรินน้ำร้อนลงในแก้วกาแฟอย่างใจเย็น "มันทำหน้าที่แค่เยียวยา สิ่งที่ขมขื่นที่สุดในชีวิตอาจจะหวานขึ้นได้ หากเราคัดสรรวัตถุดิบด้วยความซื่อสัตย์" ทว่า ในวินาทีที่หญิงสาวกำลังจะหยิบจดหมายนั่นคืนไป ประตูร้านกลับถูกผลักออกอย่างแรงจนบานพับเกือบหลุด เสียงรองเท้าบูทหนักๆ หลายคู่ย่ำเข้ามาในร้าน พร้อมกับชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา "ท่านหญิง! อย่าได้หลงเชื่อคำลวงของคนพวกนี้!" ชายในชุดเกราะคำรามก้อง "จดหมายสั่งปิดร้านต้องถูกบังคับใช้เดี๋ยวนี้ เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ในหลังร้านนี้... คือภัยคุกคามของอาณาจักร!" เซนหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองลิลลี่ที่แทบจะหมดสติอยู่หลังขวดโหล ความลับในสวนสมุนไพรหลังร้านที่เขากลัวที่สุดกำลังจะถูกเปิดเผย หญิงสาวตรงหน้าเขายืนขึ้น มือของเธอสั่นเทาขณะกำจดหมายในมือไว้แน่น ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองเซนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... สายตาของความหวาดกลัวต่อบางสิ่งที่ก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับชายในชุดเกราะ "เซน... วิ่งไปที่สวนหลังร้านเดี๋ยวนี้" เธอรีบกระซิบเสียงเบาหวิว "พวกเขารู้แล้วว่า 'เมล็ดพันธุ์สีทอง' ไม่ได้อยู่ที่ไหน... แต่มันอยู่ที่นี่!" เบเกอรี่มิติต่างโลกขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรสชาติและความรู้สึกมาจนถึงตอนนี้นะคะ