พลังของขนมหวานคือความรัก

“เจ้าคิดว่าขนมที่อบด้วยความกลัว จะมีรสชาติเป็นอย่างไรหรือเซน?” ชายชุดดำผู้มีดวงตาดั่งก้นบึ้งของมหาสมุทรเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาทำให้เตาอบในครัวสั่นสะเทือนจานชามบนชั้นวางกระทบกันดั่งเสียงระฆังมรณะ เซนยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือที่ถือตะกร้อมือสั่นเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้หันไปมองชายผู้ที่เขาเรียกได้เต็มปากว่า ‘บิดา’ แต่เขารับรู้ได้ถึงความมืดมิดที่กำลังกลืนกินแสงอุ่นๆ ของร้านเบเกอรี่แห่งนี้ไปทีละน้อย “มันไม่มีรสชาติหรอกครับ... เอ้อ... ไม่มีรสชาติหรอกค่ะ” เซนแก้คำพูดพลางสูดหายใจลึก เขาค่อยๆ วางถ้วยผสมลง “เพราะขนมของฉัน ไม่ได้ทำด้วยความกลัว แต่ทำด้วย ‘ความเต็มใจ’ ของคนที่จะรับประทานต่างหาก” “วาทะสวยหรูตามประสาคนขี้แพ้” อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ ก่อนจะเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “คำสาปที่ฝังอยู่ในสายเลือดเจ้ามันกำลังกัดกินเจ้าจากภายใน ไม่ช้าเจ้าจะลืมวิธีทำขนม ลืมวิธีมีความสุข และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของท่านลอร์ด... เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะยอมมอบ ‘วัตถุดิบ’ ที่ข้าต้องการให้ครบเสียตอนนี้” เซนไม่ตอบโต้ เขาหันไปสบตากับลิลลี่ที่เกาะอยู่บนบ่าแน่นจนปีกเล็กๆ ของเธอสั่นระริก ภูตดอกไม้สื่อสารผ่านจิตใจด้วยความกังวล *‘เซน... ดอกมูนไลท์บลูมในสวนหลังร้านกำลังจะบานในอีกไม่กี่นาที ถ้าเราไม่ได้มันมาทำ ‘ทาร์ตดาราพราย’ คำสาปที่พันธนาการหัวใจนายจะไม่มีวันถูกปลดล็อกนะ’* เซนพยักหน้าเบาๆ ให้คู่หูตัวจิ๋ว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับบิดาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้น “ถ้าท่านต้องการวัตถุดิบนัก ก็จงดูให้ดีว่า ‘ความรัก’ ที่ท่านดูแคลนนั้น... เปลี่ยนแปลงโลกได้มหาศาลเพียงใด” เขารีบเร่งฝีเท้าไปที่สวนหลังร้าน ท่ามกลางบรรยากาศที่บิดเบี้ยวจากพลังเวทมนตร์ของชายชุดดำ ดอกมูนไลท์บลูมสีเงินยวงเริ่มผลิบานอวดกลีบที่โปร่งแสงราวกับแก้วเจียระไน เซนใช้มือที่บรรจงตัดดอกไม้ด้วยความทะนุถนอมที่สุด พลังงานสะอาดบริสุทธิ์ไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ก้านดอก มันไม่ใช่แค่การเก็บสมุนไพร แต่มันคือการแลกเปลี่ยนความรู้สึกระหว่างเขากับธรรมชาติ “รีบหน่อยสิเซน!” ลิลลี่กระซิบเร่ง “เขาเริ่มขยายขอบเขตพลังมืดเข้ามาในครัวแล้ว เมนูนี้ต้องใช้ความร้อนที่คงที่ที่สุด ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นยาพิษ!” เซนกลับเข้ามาในครัวพร้อมกับดอกไม้วิเศษ เขาลงมือดริปกาแฟเอธิโอเปียที่คั่วจนได้ระดับซิตี้โรสต์ ซึ่งให้กลิ่นอายคล้ายผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ผสมกับดอกมะลิ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วร้านตัดกับกลิ่นอับชื้นของคำสาปได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขานำดอกมูนไลท์บลูมไปทำเป็นเยลลี่ใสวางบนหน้าทาร์ตที่อบด้วยแป้งโฮลวีตสูตรเฉพาะ ทุกจังหวะการลงมือทำคือความตั้งใจที่ถ่ายทอดผ่านปลายนิ้ว เขาไม่ได้กำลังทำขนมเพื่อเอาตัวรอด แต่เขากำลังทำขนมเพื่อส่งมอบความปรารถนาดีสุดท้ายแก่ผู้ที่เคยเป็นพ่อคนนี้ ชายที่เขารักและหวาดกลัวมาตลอดชีวิต “เสร็จแล้ว” เซนวางจานทาร์ตลงบนเคาน์เตอร์ กลิ่นหอมหวานละมุนอบอวลไปทั่วจนแม้แต่ชายชุดดำยังชะงักไปครู่หนึ่ง “นี่คือสิ่งที่ท่านเรียกว่าส่วนผสม... แต่ข้าเรียกว่าหัวใจ” ชายชุดดำมองจานทาร์ตด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความทรงจำที่เลือนลางเกี่ยวกับกลิ่นหอมของขนมในวัยเยาว์ตีตื้นขึ้นมาในอกที่เย็นเยียบ เขายื่นมือออกไปหวังจะคว้าจานใบนั้น ทว่าในเสี้ยววินาทีที่นิ้วของเขาแตะขอบจาน แสงสีเงินสว่างวาบจากทาร์ตพุ่งทะลุเข้าสู่ใจกลางคำสาปที่พันธนาการอยู่บนหน้าอกของเซน ความร้อนแรงของความรักที่ไม่มีเงื่อนไขปะทะกับความเย็นชาของโชคชะตาจนเกิดเสียงแตกสลายดังกึกก้อง ร่างของบิดาเซนสั่นสะท้าน เขามองดูปลายนิ้วของตัวเองที่เริ่มจางหายกลายเป็นละอองแสง “เจ้า... ทำอะไรลงไป...” “ฉันไม่ได้ทำลายท่าน แต่ฉันกำลังปลดปล่อยเราทั้งคู่” เซนตอบเสียงสั่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนถาดอบ ทันใดนั้น ประตูร้านที่ปิดสนิทก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายของเธอรุนแรงกว่าชายตรงหน้าหลายเท่าตัว นางกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเซนหยุดเต้นไปชั่วขณะ “น่าประทับใจจริงๆ เซน... แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่า ‘ท่านลอร์ด’ ไม่ได้มีแค่คนเดียวที่ต้องการตัวเจ้า” นางแสยะยิ้มพลางชี้ปลายนิ้วมาที่เซน “และตอนนี้... ความผิดพลาดที่เจ้าทำให้แผนของเราพังทลายลง จะต้องชดใช้ด้วยชีวิตของเจ้าและร้านขนมเล็กๆ แห่งนี้เสียที” ร่างของเซนชาวาบเมื่อพบว่าในมือของหญิงสาวผู้นั้น มีบางอย่างที่คุ้นตา... มันคือจดหมายสั่งปิดร้านที่ประทับตราสีเลือด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจที่แม้แต่กฎหมายของมิตินี้ยังไม่กล้าก้าวก่าย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความหอมหวานและอันตรายไปกับเซนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ