แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

"อย่าหันหลังกลับไปเด็ดขาด เซน!" เสียงกระซิบของลิลลี่สั่นเครือ ปีกใสของภูตดอกไม้โปร่งแสงจนแทบจะกลืนไปกับความมืดมิดในสวนหลังร้าน กลิ่นอายของดินชื้นและสมุนไพรเวทมนตร์ที่เคยหอมละมุน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวสนิมจางๆ ที่ลอยมากับสายลมที่ไม่ได้พัดผ่านธรรมชาติ เซนหยุดชะงัก ฝ่ามือที่เปื้อนแป้งอบขนมของเขาสั่นเทาไม่เป็นจังหวะ เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยียบจนหยดน้ำค้างบนใบโรสแมรี่กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "เมล็ดพันธุ์สีทอง" ที่เขาปกป้องมาตลอด ไม่ใช่แค่เมล็ดพืช แต่มันคือหัวใจของร้านเบเกอรี่แห่งนี้... พลังชีวิตที่หล่อเลี้ยงทุกอย่างที่เขาทำ "คุณกำลังเข้าใจผิด" เซนเอ่ยขึ้น เสียงของเขานิ่งเรียบแม้ในใจจะพายุโหมกระหน่ำ เขาค่อยๆ วางถาดอบขนมลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ "สิ่งที่พวกคุณตามหา ไม่ใช่ของวิเศษที่นำไปเสกสรรความร่ำรวยได้ แต่มันคือส่วนผสมของความทรงจำที่หายไป" ชายในชุดคลุมก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นดินดังก้องราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย "ความทรงจำงั้นหรือ? ช่างเป็นคำหวานที่ไร้ค่าในโลกที่กำลังเน่าเฟะ ส่งมันมาให้ข้า... แล้วเจ้าจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่" ลิลลี่บินว่อนไปมาอย่างร้อนรน เธอพยายามร่ายเวทมนตร์ปกป้องสวน แต่พลังของเธอกำลังจางหายไปตามความหวาดกลัวของเจ้าของร้าน "เซน! อย่าให้เขารู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่!" เธอร้องเตือน แต่เซนกลับหยิบเมล็ดพันธุ์เม็ดจิ๋วสีทองสุกสกาวขึ้นมาจากตะกร้าสาน เขาไม่ได้ซ่อนมัน แต่เขากลับถือมันไว้ในอุ้งมือแล้วค่อยๆ เดินตรงไปยังเตาอบโบราณที่ยังคงส่งความอุ่นอยู่ "อยากได้มันนักใช่ไหม?" เซนถามพลางยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาใช้ตอนอบขนมให้ลูกค้าที่สิ้นหวัง "ถ้าอย่างนั้น... ช่วยรอสักครู่ได้ไหมครับ ผมจะ 'ปรุง' มันให้คุณดูเอง" เขามองข้ามความหวาดกลัวไปชั่วขณะ มือที่มั่นคงเริ่มหยิบแป้ง เนยสด และละอองเกสรจากสวนของลิลลี่มาผสมผสานกันอย่างเป็นจังหวะ เขาไม่ได้ปรุงเพื่อต่อสู้ แต่เขาปรุงเพื่อ 'เตือนสติ' ด้วยวิชาที่เขาเคยละทิ้งไปในอดีต กลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกจากเตาอบทันทีที่เขาปิดฝา กลิ่นของความอบอุ่นในวัยเยาว์ กลิ่นของแสงแดดที่ปลายอุโมงค์ที่มืดมิดที่สุด ชายในชุดคลุมชะงัก ร่างที่เคยดูแข็งกร้าวเริ่มสั่นไหว ความมืดที่ห่อหุ้มเขาเริ่มจางหายไปเมื่อกลิ่นขนมนั้นสัมผัสผิวกาย เขาทรุดเข่าลงกับพื้น ดาบที่ถืออยู่ในมือหล่นกระทบดินเสียงดังเคร้ง ราวกับว่ามนตร์ดำที่ครอบงำเขาถูกทำลายด้วยรสสัมผัสที่เขาลืมเลือนไปนานแสนนาน "แม่..." ชายคนนั้นพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นสะอื้น "นี่มัน... กลิ่นที่แม่เคยทำ... กลิ่นของวันที่มีความสุขก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย" เซนคุกเข่าลงเบื้องหน้าเขา ยื่นถ้วยกาแฟดริปที่สกัดจากเมล็ดพันธุ์สีทองผสมผสานกับหยาดน้ำค้างยามเช้าให้ชายผู้นั้น "ดื่มเถอะครับ ความแค้นที่พวกคุณแบกไว้ มันหนักเกินกว่าจะเก็บไว้ในท้องว่างเปล่า" ชายลึกลับรับถ้วยไปมือสั่น เขาดื่มมันอึกใหญ่ แสงสีทองเรืองรองพุ่งออกจากอกของเขา พัดพาเอาความมืดมิดที่ยึดครองจิตวิญญาณให้สลายไปเป็นละอองฝุ่น ลิลลี่ที่เฝ้ามองอยู่ใกล้ๆ ถึงกับน้ำตาคลอ พลังแห่งความห่วงใยและการแบ่งปันคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่เธอเคยเห็นมา ทว่า ทันทีที่ความเงียบสงบกลับคืนมา เสียงตบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังพุ่มไม้ใหญ่ "ยอดเยี่ยม... ไม่เสียชื่อเชฟอดีตอันดับหนึ่งของอาณาจักรจริงๆ" เสียงสตรีทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการก้าวออกมาของหญิงสาวในชุดเดรสสีเลือดนกที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เธอจ้องมองเซนด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความชื่นชม แต่มีความกระหาย "แต่เสียใจด้วยนะเซน... สิ่งที่เขากินเข้าไปน่ะ ไม่ใช่แค่รสชาติของแม่เขาหรอก แต่มันคือ 'คำสาปนิรันดร์' ที่จะเปลี่ยนเมล็ดพันธุ์ให้กลายเป็นกุญแจเปิดประตูมิติ... และตอนนี้ ประตูที่เจ้าปิดตายไว้ กำลังจะเปิดออกแล้ว" เซนเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแยกสีดำขยายตัวขึ้นกลางสวนหลังร้านของเขา แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มฉีกกระชากต้นไม้ของลิลลี่ให้หลุดลอยขึ้นสู่เบื้องบน นี่ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา แต่เป็น 'เจ้าของ' ตัวจริงของเมล็ดพันธุ์ที่กำลังทวงของของคืน... และเงาที่ก้าวพ้นประตูมิตินั้นออกมา ก็คือใบหน้าของคนในครอบครัวที่เขาหนีมาตลอดชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของร้านเบเกอรี่แห่งนี้มาจนถึงช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดนะคะ!